Φως ειρήνης από τους απόδημους

Φως ειρήνης από τους απόδημους

.

---

Εσύ Χριστό και εγώ Αλλάχ αλλά και δυο μας βαχ και βαχ, λέει το τραγούδι και η μεγάλη, κρυφή αλήθεια που θέλει όλους τους ανθρώπους να είναι ίσοι και όλους τους δυνάστες να είναι οι ίδιοι, επαναλαμβάνεται από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι σήμερα. Τα λόγια του Χριστού ότι «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ. πάντες γαρ υμείς εις έστε εν Χριστώ Ιησού» πάνε συνήθως «του αέρα» μπροστά στο μεγαλοϊδεατισμό, την εξουσία, τον πλούτο και τη δόξα των ανθρώπων.

Η φτωχή Τουρκοκύπρια η οποία διατηρεί ένα μικρομάγαζο στην κατεχόμενη Λευκωσία, μιλά άψογα τα ελληνικά. Για δεκαετίες έζησε στο Λονδίνο, μαζί με Ελληνοκύπριους, όπου και έμαθε τα ελληνικά. Τώρα επέστρεψε στον τόπο της για να ένα ήσυχο τέλος. Είμαστε παραπάνω από αδέλφια έλεγε. Τα παιδιά μας μεγάλωσαν μαζί και είναι φίλοι κολλητοί. Ο Ελληνοκύπριος γείτονας μου, σημείωνε, προσβλήθηκε από καρκίνο και έτρεχε και αυτός και η γυναίκα του. Φτωχοί και αβοήθητοι, χειρότεροι από εμάς, είχαν την ανάγκη μας και εμείς τη δική τους. Ο πόνος ήταν μεγάλος και γι αυτούς και για μας.

Όσοι σπούδασαν σε πανεπιστήμια εκτός Ελλάδας, όπου φοιτούσαν και Τουρκοκύπριοι, έχουν να λένε για την ξεχωριστή φιλία που ανάπτυξαν μεταξύ τους. Οι συνήθειες μας, λένε είναι οι ίδιες, οι παραξενιές μας το ίδιο, οι μικρότητες μας απαράλλακτες, ενώ και τα καλά μας δεν διαφέρουν. Το φιλότιμο το ίδιο, τα παραδοσιακά τραγούδια τα ίδια, ενώ και ο αλτρουισμός δεν μπορεί να συγκριθεί. Πολλοί είναι οι Ελληνοκύπριοι οι οποίοι διατηρούν φιλίες και επικοινωνούν συχνά πυκνά με Τουρκοκύπριους.
Το παράδειγμα του πολυεθνικού και πολυφυλετικού Λονδίνου, αποτελεί ή πρέπει να αποτελέσει πρότυπο για την περίοδο μετά τη λύση του κυπριακού. Η ανοχή και η αποδοχή των άλλων, θα πρέπει να γίνει κανόνας και η ταπείνωση θα πρέπει να πάρει τη θέση των εγωισμών και των παθών του παρελθόντος. Μια νέα εποχή θα πρέπει να ξεκινήσει αφήνοντας στο παρελθόν όσοι μοίρασαν και βασάνισαν τους ανθρώπους. Οι απόδημοι οι οποίοι συνεχίζουν αυτό που σταμάτησε ειρηνικά το 1963 ή βίαια το 1974 στην Κύπρο, έχουν πολλά να προσφέρουν με το παράδειγμα τους.
Η προκατάληψη δεν ανατρέπεται εύκολα, έστω και αν πέρασαν 30 χρόνια, έστω και άλλαξε γενιά. Όσοι έχουν αγνοούμενους και νεκρούς δύσκολα μπορούν να δεχθούν τη συμβίωση και με το δίκιο τους. Ωστόσο το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η νομικίστικες προσεγγίσεις και οι εθνικιστικές κορώνες, οι οποίες εκφράζονται από πολλά επίσημα και ανεπίσημα χείλη, με στόχο τη διατήρηση στην εξουσία και στον εφήμερο πλουτισμό τους. Δεν είναι εύκολο το πολιτικό παιγνίδια να μοιράζεται σε διπλάσιο πληθυσμό και οι περιουσίες να χάσουν την υπεραξία τους σε μια μέρα. Η ειρήνη θέλει θυσίες και μάλιστα μεγαλύτερες από αυτές των πολέμων, θέλει μάχες πολύ πιο άγριες από αυτές των πολέμων, θέλει πείσμα και υπομονή, για να μπορέσει να βασιλεύσει η ειρήνη. Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων απέδειξε ότι οι άνθρωποι θέλουν, οι ηγέτες δεν μπορούν.

Η Ευρώπη, πριν πέντε δεκαετίες πνιγόταν στο αίμα, ενώ η τρέλα του πολέμου μάστιζε για δεκάδες αιώνες προηγουμένως ολόκληρη τη γηραιά ήπειρο. Και όμως σήμερα συμβαίνει το θαύμα. Για πέντε αιώνες δεν έσπασε μύτη στην Ευρώπη, ενώ η οικονομία κάνει ένα πραγματικό θαύμα αναγκάζοντας τους ανθρώπους να συνεργαστούν και να ξεπεράσουν τα προβλήματα και τα πάθη τους. Υπάρχει βεβαίως και η απειλή της Κίνας και της Αμερικής, αλλά σημασία έχει ότι η ειρήνη κερδίζει έναντι του πολέμου. Η Κύπρος δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα και σίγουρα δεν αποτελεί τον ομφαλό της γης όπως μερικοί νομίζουν ακόμη.
Η Εκκλησία μπορεί να κάνει θαύματα και να βοηθήσει τα μέγιστα στη συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Θεολογικά προβλήματα δεν υπάρχουν και ο μύθος ότι για όλα φταινε οι θρησκείες καταρρίπτεται εύκολα από διαβασμένους Επισκόπους και Θεολόγους, οι οποίοι ξέρουν ότι το κοράνι μιλά για το Χριστό και την Παναγία - με το δικό του τρόπο - και ότι η Αγία Γραφή μιλά για ισότητα η οποία δεν έχει χρώμα, ούτε φυλή, ούτε και θρησκεία.
Καλό θα είναι να προσκληθούν Επίσκοποι από τη Βρετανία, αλλά και άλλες χώρες όπου ζουν μαζί Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι για να καταθέσουν το φως και τις εμπειρίες τους. Αν είναι αδύνατο, αν δεν είναι ώριμες οι συνθήκες, να προσκληθεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ας προσκληθεί ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, ας κληθούν Επίσκοποι της Σερβίας για να μιλήσουν για τη συμβίωση με τους μουσουλμάνους. Δεν είναι θεωρητική πλέον η συμβίωση, αλλά πρακτική και αναγκαία.