Επαναπροσέγγιση με τους «μουλάδες»
Επαναπροσέγγιση με τους «μουλάδες»
.
Η Κύπρος βρίσκεται σήμερα σε ένα κρίσιμο χρονικό σημείο, όπως όλοι διαλαλούν, αφού δύο μεγάλα γεγονότα αναμένεται να επισυμβούν. Η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση και η επίλυση του Κυπριακού, όπως και να γίνει αυτή. Και τα δύο γεγονότα αποτελούν στην πραγματικότητα δύο άγραφες επιταγές, τις οποίες θα κληθούμε να συμπληρώσουμε, με τις προθέσεις μας, με τους στόχους μας, με τις επιδιώξεις μας. Βεβαίως αναλόγως των πράξεών μας θα είναι και το αποτέλεσμα. Θα φανεί αν με την υπομονή και την καλή μας θέληση θα γίνει η αγουρίδα μέλι, ή αν με τα πείσματά μας και τη βιασύνη μας θα γίνει η ζωή μας κόλαση.
Το πρώτο πείραμα για την «μετακυπριακό» εποχή, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη με τη διαμάχη μεταξύ των λεγομένων επαναπροσεγγιστών και των ούτω καλουμένων απορριπτικών. Δύο ταμπέλες που κανείς ίσως δεν γνωρίζει το περιεχόμενό τους. Εικοσιεπτά χρόνια μετά την εισβολή και το διαχωρισμό, φαίνεται ότι επαναλαμβάνουμε το πείραμα της περιόδου μετά την ανεξαρτησία του 1960. Για μια ακόμη φορά συγκρούονται οι υπερπατριώτες με τους ενδοτικούς, οι εθνικιστές με τους εθνοπροδότες. Η ταπελλομαχία, που είναι συνώνυμη με τον παραλογισμό και την έλλειψη επιχειρημάτων, έρχεται και πάλι στην επιφάνεια. Κλασικές μέθοδοι προπαγάνδας, μανιχαϊστικά ψευδοδιλήμματα έρχονται στην επιφάνεια για να εξυπηρετήσουν ταπεινά συμφέροντα και μικρόνοα πάθη.
Η αγάπη προς τον Χριστό φθάνει μέχρι και την αγάπη προς τον εχθρό και το παράδειγμα του ληστή και του Ιούδα, του Τελώνη και του Φαρισαίου, μας διδάσκουν πολλά. Ο σταυρωμένος οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος διαλαλεί ότι η «εκμετάλλευση θρησκευτικών συμβόλων για την υποστήριξη της υπόθεσης ενός επιθετικού εθνικισμού αποτελεί προδοσία της παγκοσμιότητος της πίστης... Αποστρεφόμαστε και καταδικάζουμε πλήρως την εθνική κάθαρση, τον βιασμό και τον φόνο... Καταδικάζουμε όσους βγάζουν τις οικογένειες έξω από τα σπίτια τους, χωρίζουν τα παιδιά από τους γονείς, τον σύζυγο από τη σύζυγο, στο όνομα ανόητων εθνικισμών...".
Η Εκκλησία της Κύπρου σήμερα, πρέπει να έχει φωνή, πρέπει να παρέμβει, πρέπει να ορθώσει Ορθόδοξο λόγο, πρέπει να στηρίξει τους πιστούς. Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη να κηρύσσει και να απειλεί, με μια φωνή και ένα στόμα. Απαιτείται να διδάσκει με το παράδειγμα της ζωής των ταγών, των επισκόπων, των παπάδων, των θεολόγων, όλων των ανθρώπων που κλήθηκαν να προβάλουν το όνομα του Θεού και να αποτελούν πρότυπα για τους πολλούς. Η ζωή και η βιωτή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου - οι οποίοι τόσο πολύ μυκτηρίζονται - από τους καθαρούς στο όνομα και ακάθαρτους στη συνείδηση Έλληνες, θα πρέπει αν μη τι άλλο να μελετηθούν. Η δύναμη του Θεού, η δύναμη της πίστης, η δύναμη της Ορθόδοξης παράδοσης θα πρέπει να δώσουν τη θέση τους, στη δύναμη των όπλων και των μεγαλοϊδεατισμών.
Καλό θα είναι η «διοικούσα» Εκκλησία της Κύπρου να οργανώσει σεμινάρια ανάλογα με αυτά των λεγόμενων «επαναπροσεγγιστών» για να γνωριστούν οι Χριστιανοί με τους Μουσουλμάνους. Καλό είναι ο διαθρησκευτικός διάλογος που ξεκίνησε σε επίπεδο Οικουμενικού Πατριαρχείου, να κατέβει προς τα κάτω και να φθάσει ανάμεσα στους Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους εκκλησιαστικούς ταγούς.
Οφείλει η Εκκλησία της Κύπρου να αναπτύξει ορθόδοξο θεολογικό λόγο, για την πρόκληση της ένωσης με τη δυτική Ευρώπη. Οφείλει να μελετήσει τις δομές, τις ευκαιρίες, τα οφέλη, ακόμη και τις παγίδες που κρύβει ο υπερεθνικός οργανισμός που λέγεται Ενωμένη Ευρώπη. Οφείλουν επιτέλους οι Ιεράρχες, ως Σύνοδος και όχι μόνο ως άτομα, να προβληματιστούν, να βγουν από το καβούκι της εσωστρέφειας των παθών και των ανταγωνισμών και να ανοίξουν δρόμους, να δώσουν διεξόδους στα αδιέξοδα των επικείμενων κοσμογονικών αλλαγών.
Σχόλια