Έλεος... λιγότερο φως και χαμηλότερος ήχος
Έλεος... λιγότερο φως και χαμηλότερος ήχος
.
? Πριν μερικά χρόνια ένα πλούσιος Ιεράρχης, πήγε σε ένα ορεινό χωριό και ζήτησε τις παλιές αλλά πολύ σπουδαίες εικόνες, για να τις βάλει στο μουσείο του. Οι φτωχοί άνθρωποι χωρίς να ξέρουν, την αξία τους και χωρίς φυσικά να μπορούν να πουν όχι, έδωσαν με μεγάλη χαρά, τους θησαυρούς του. Ο Επίσκοπος ευχαριστημένος, τους ρώτησε τι θα ήθελαν να τους δώσει. Ζήτησαν παρακαλώ ηλεκτρικές καμπάνες, πολυελαίους και μεγάφωνα. Ο Επίσκοπος αμέσως ανταποκρίθηκε, αφού του ζητούσαν ένα πινάκιο φακής για το θησαυρό που εξασφάλισε. Ο χρόνος πέρασε, ήρθε η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα και με χαρά ο παπάς και οι επίτροποι, υποδέχονταν τους ξενιτεμένους χωριανούς και τους άλλους άγνωστους ξένους που έτρεχαν στο ταπεινό χωριό. Τώρα οι καμπάνες διαλαλούσαν την έναρξη των ακολουθιών και τα μεγάφωνα μετέφεραν τον ήχο σε όλο το χωριό. Οι ξένοι, ήρθαν τη Μεγάλη Δευτέρα αλλά τη Μεγάλη Τρίτη, έψαξαν αλλού Εκκλησία για να προσευχηθούν. Ο παπάς, οι επίτροποι και οι ψαλτάδες, άρχισαν να σκέφτονται για το τι πήγε λάθος και τώρα που είναι όλα "τέλεια" φεύγει ο κόσμος. Η εξέλιξη μεταφέρθηκε στο λαϊκό δικαστήριο των δημογερόντων του καφενείου του χωριού. Αφού παίδευσαν το νου του, αφού συμβουλεύτηκαν κάποιους κοσμογυρισμένους χωριανούς, κατάλαβαν ότι ο κόσμος έτρεχε στο χωριό τους, γιατί ήταν διαφορετική η εικόνα από αυτή των πόλεων. Δεν υπήρχαν μεγάφωνα, οι πολυέλαιοι ήταν με κεριά, η καμπάνα κτυπούσε ακανόνιστα, οι παράφωνοι ψαλτάδες, εξέπεμπαν κατάνυξη, ο ακατανόητος παπάς φανέρωνε αγιότητα. Η ιστορία είναι αληθινή και καθόλου παραμύθι.
? Τις μέρες αυτές που όλος ο κόσμος τρέχει στις Εκκλησίες, αναζητώντας έστω και τυπικά να ξαναβιώσει κάποιες παιδικές του αναμνήσεις, για να μυρίσει το άρωμα του παραδείσου, οι Εκκλησίες, κυρίως των πόλεων, προσπαθούν να αντιγράψουν στοιχεία νυκτερινών κέντρων διασκέδασης. Προβολείς κάνουν τη νύκτα μέρα, μεγάφωνα στη διαπασών, παπάδες και ψαλτάδες να ουρλιάζουν κυριολεκτικά, έχοντας στο στόμα το μικρόφωνο. Υψηλές κυρίες και ζωηρά παιδιά να προσπαθούν να ψάλλουν τα Εγκώμια, δολοφονώντας κυριολεκτικά το μέλος και τα λόγια των σπουδαίων ποιημάτων. Διάκοσμοι από ευφάνταστους ανθοπώλες και διακοσμητές, Επίτροποι οι οποίοι μετατρέπονται σε αστυνομικούς προσπαθώντας να επιβάλουν την τάξη στους πιστούς. Τελικά η τελετουργία μεταπίπτει σε παράσταση και η σύναξη αγάπης καταντά συγκέντρωση ταλαιπωρίας.
? Είναι άραγε τυχαίο, ότι χιλιάδες πιστοί φεύγουν αυτή τη βδομάδα, από τις πόλεις και μεταβαίνουν σε μακρινά μοναστήρια και ταπεινά εκκλησάκια για να βιώσουν τη μυσταγωγία της Μεγάλης Βδομάδας. Με κεριά, χωρίς μεγάφωνα, με ταπεινούς παπάδες και ψαλτάδες, χωρίς επιδεικτικές εκδηλώσεις και προπαντός χωρίς στρατιώτες. Αυτό και αν είναι ντροπή για το χώρο και τις ημέρες αυτές. Τι σχέση μπορεί να έχουν οι οπλοφόροι - δεν φταίνε οι καημένοι φαντάροι - με το θείο δράμα του εσταυρωμένου και αναστημένου Χριστού, εκτός από την ικανοποίηση των επιδεικτικών παθών των αρχόντων. Άσε που η όλη προσπάθεια εντυπωσιασμού τις περισσότερες φορές καταντά κιτς προκαλώντας τα γέλια παρά το θαυμασμό του πλήθους.
? Και ένα τελευταίο. Όχι κηρύγματα, όχι ανούσιες διδασκαλίες. Ο Χριστός είναι τόσο κοντά μας, όσο ποτέ ολόκληρο το χρόνο, όπως είθισται να λέγεται. Οι ακολουθίες είναι μοναδικές, οι ύμνοι είναι θεσπέσιοι, το μυστήριο υπέρλογο και δεν χρειάζονται οι λογικοί λόγοι να ανατρέπουν την όλη ατμόσφαιρα και την επικοινωνία με το Θεό, όπως και αν αυτή εννοείται και βιώνεται προσωπικά από τον καθένα. Αφήστε λίγο χώρο και για τον Θεό, δεν βλάπτει.
? Ο Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, παρακαλούσε στα σκοτεινά μοναστηριακά κελιά το Θεό να του φωτίσει το σκότος και να του δώσει την εξ ουρανού φώτιση. Ο φωτισμός αποτελεί ύψιστο επίπεδο πνευματικής τελείωσης, αποτελεί βίωση του παραδείσου και έρχεται όχι με το κοσμικό φως, αλλά με το μυστηριακό άκτιστο φως. Όσοι πήγαν στα Ιεροσόλυμα το Μεγάλο Σάββατο είδαν και άγγιξαν το Αγιο Φως το οποίο έρχεται με θαυματουργικό τρόπο και στα πρώτα δευτερόλεπτα δεν καίει. Όσοι βίωσαν το θαύμα δεν έχουν ανάγκη από λόγια και εντυπωσιασμούς. Ο δρόμος της θέωσης ακολουθεί πάντα ένα θαυματουργικό τρόπο.
Σχόλια