Οι γλώσσες της αγάπης
.
? «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και την αγάπη μου», αναζητά η νέα στο λαϊκό άσμα και σχεδόν όλοι οι άνθρωποι ψάχνουν την ευτυχία στις μικρές καθημερινές χαρές, οι οποίες όμως στο τέλος της ημέρας, είναι πολύ μεγάλες και πολύ σημαντικές. Αυτή τη μικρή λεπτομέρεια γνωρίζουν όλοι οι καπιταλιστές στον κόσμο και γι αυτό ταύτισαν το αμερικανικό όνειρο με ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι και ένα εξοχικό. Τα άλλα όλα, οι αδικίες, η βία, η εκμετάλλευση δεν έχουν καμιά σημασία, μπροστά στην ανάγκη να υπάρχει η ελευθερία του αμερικανικού τρόπου ζωής. Ο άνθρωπος, όμως, δεν είναι μόνο χώμα και ορμές, αλλά είναι και πνεύμα.
? Ο Χριστός δεν ζητά οτιδήποτε άλλο από τους πιστούς, παρά μόνο ό,τι είναι φυσικό και καλό. Εξάλλου, κριτήριο για την αγιότητα, δεν είναι ούτε οι νόμοι, ούτε οι κανονισμοί αλλά η αγάπη, η οποία διέρχεται από το αλάθητο κριτήριο τη συνείδηση κάθε ανθρώπου. Η προσφορά της αγάπης δεν χρειάζεται ούτε μοναστήρια, ούτε εκκλησίες, αλλά ούτε και ειδική εκπαίδευση για να εκδηλωθεί. Πάντα και παντού, υπάρχουν ξεχωριστοί τρόποι για εκδήλωσή της. Η σχετικότητα των πάντων, η αέναη πορεία πτώσεων και ανυψώσεων, ο αγώνας μεταξύ παραδείσου και κόλασης, όπως αυτά φανερώνονται στον ανθρώπινο βίο, αποτελούν και το μέτρο της αγάπης.
? Ο Χριστός στο Σταυρό, μας φανέρωσε ότι πρώτος μπήκε στον παράδεισο ο ληστής, ενώ οι υψηλότερες αλήθειες της πίστης μας, «ότι Πνεύμα είναι ο Θεός...» φανερώθηκαν σε μια αμαρτωλή γυναίκα. Η αγιότητα του βίου δεν έχει σχέση με μεγαλόσχημες αναφορές και μικρές ματαιοδοξίες. Εξάλλου, όπως λένε και οι πατέρες της Εκκλησίας, στην κόλαση βρίσκονται και Δεσποτάδες και καλοί χριστιανοί και φιλάνθρωποι αφέντες. Στο γεροντικό διαβάζουμε την ιστορία του σπουδαίου αββά, ο οποίος δεν μπόρεσε να φθάσει σε αγιότητα βίου, ένα ταπεινό παπουτσή στην πολύβουη πόλη. Ο άσημος υπηρέτης όλων, πίστευε ότι όλοι θα σωθούν εκτός από αυτόν και μέσα από την ταπείνωσή του, ανήλθε σε δυσθεώρητα ύψη αγιότητας.
? Η πολύγλωσση - γνώριζε πέντε γλώσσες - Γερόντισσα Γαβριηλία, μας δίδαξε και τις γλώσσες της αγάπης, οι οποίες είναι πιο ισχυρές από τη γλωσσομάθεια. «Μια φορά βρέθηκε ένας ξένος Ιεραπόστολος εκεί που ήμουνα, στην Ινδία και μου λέει: «Εσύ μπορείς να είσαι μια καλή γυναίκα, αλλά καλή χριστιανή δεν είσαι».
? Λέω: «Γιατί»; «Γιατί είσαι τόσο καιρό εδώ και μόνο με τα Εγγλέζικα γυρίζεις εδώ και εκεί. Ποιες ντόπιες γλώσσες έμαθες»;
? Του λέω: «Δεν προλαβαίνω να μάθω, γιατί πηγαίνω από τόπο σε τόπο κι ώσπου να μάθω μια διάλεκτο, με φωνάζουν αλλού. Μαθαίνω μόνο το καλημέρα - καλησπέρα. Τίποτε άλλο».
? «Εσύ δεν είσαι καλή χριστιανή! Κι ούτε μπορείς να κάνεις και Ιεραποστολή»!.. ? Γιατί ξέρετε, οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες μαθαίνουν πάντα τις εντόπιες διαλέκτους. ? Τότε εγώ είπα: «Κύριε! Δώσε μου μια απάντηση γι’ αυτόν»! Ετσι, με όλη μου την καρδιά το ζήτησα! Και τότε του λέω: « Α! Ξέχασα να σου πω. Εγώ έχω πέντε γλώσσες»!
? «Ναι; Και ποιες είναι αυτές οι πέντε»;
? « Η πρώτη είναι το ΧΑΜΟΓΕΛΟ, η δεύτερη είναι τα ΔΑΚΡΥΑ, η τρίτη είναι το ΑΓΓΙΓΜΑ, η τέταρτη είναι η ΠΡΟΣΕΥΧΗ, η πέμπτη είναι η ΑΓΑΠΗ. Με αυτές τις πέντε γλώσσες γυρίζω όλο τον Κόσμο»!
? Η μόνη περιγραφή του παραδείσου που συναντούμε στην πατερική γραμματεία, προέρχεται από το γεροντικό και στο θαύμα του Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου. Ρώτησε κάποτε ένα κρανίο ενός ειδωλολάτρη που συνάντησε στην έρημο, πώς είναι η ζωή στον άλλο κόσμο. Βγήκε φωνή με θαυμαστό τρόπο από το κρανίο, η οποία του είπε. Εμείς οι κολασμένοι είμαστε δεμένοι ο ένας στην πλάτη του άλλου και δεν μπορούμε να δούμε το πρόσωπο του άλλου. Από μακριά βλέπουμε τους δίκαιους, οι οποίοι βλέπουν τον Θεό, αλλά και τους άλλους και αγάλλονται.
? Το μυστικό της χαράς βρίσκεται στην προσφορά αληθινής αγάπης, η οποία μεταφράζεται σε αληθινή επικοινωνία του ανθρώπου, με το Θεό και τους άλλους ανθρώπους. Η πολυγλωσσία είναι καλή όταν εξυπηρετεί την ανάγκη της επικοινωνίας, ενώ μπορεί να καταστεί κακή όταν υποπίπτει σε μέσο για εκμετάλλευση και καθυπόταξη του άλλου. Η επικοινωνία δεν είναι θεωρητική πράξη, αλλά εμπειρία ζωής, με στοιχεία τόσο πνευματικά όσο και σωματικά. Όσοι είχαν τη χαρά να βιώσουν το θαύμα στη ζωή τους, γνωρίζουν ότι η ενέργεια δεν ήταν μόνο πνευματική αλλά ούτε και μόνο σωματική. Αφορούσε όλο το είναι του ανθρώπου. Η πιο συνηθισμένη προσέγγιση του μυστηρίου της χαράς φανερώνεται με τη συνομιλία με αγίους ανθρώπους. Εκπέμπουν μυστικό φως, με τα μάτια, με το χαμόγελο, με τα απλά λόγια τα οποία αγγίζουν την ψυχή, απαλύνουν τον πόνο και ειρηνεύουν τον άνθρωπο.
Σχόλια