Η τέχνη της ελεημοσύνης και η ατυχία των πιστών

Η τέχνη της ελεημοσύνης και η ατυχία των πιστών

.

---

? Τα πάντα είναι τέχνη αφού τα πάντα, τα δημιούργησε "λίαν καλώς", ο Θεός. Τίποτα δεν είναι καλό και τίποτα δεν είναι κακό - με τις συμβατικές έννοιες των όρων - αν δεν εκπορεύεται και αν δεν καταλήγει στο Θεό. Η ελεημοσύνη μπορεί εξ ορισμού να είναι θετική πράξη, αλλά στη διαδρομή αν δεν διέρχεται από το κριτήριο της αγάπης, τότε υποπίπτει σε οτιδήποτε άλλο. Η κλασική ρήση του Χριστού λέει ότι "δεν πρέπει να γνωρίζει η δεξιά μας τι ποιεί η αριστερά μας". Οι πατέρες της Εκκλησίας, ήρθαν με τη σειρά τους και πρόσθεσαν ότι "πρέπει να ιδρώσει το χέρι μας πριν δώσουμε ελεημοσύνη".
? Οι αμερικανοβρετανοί, έστησαν ολόκληρη επιχείρηση στο Ιράκ, έκαναν ολόκληρη εισβολή, με την ψευδαίσθηση ότι οι πεινασμένοι Ιρακινοί, θα κατέβαζαν τα όπλα και θα έτρεχαν να πάρουν από την ελεημοσύνη - ανθρωπιστική βοήθεια - που θα τους πρόσφεραν. Ωστόσο, πλανήθηκαν οικτρά, αφού τα αποτελέσματα δεικνύουν ακριβώς το αντίθετο. Επιστρατεύτηκαν εκατοντάδες δημοσιογράφοι, στήθηκαν ολόκληρες φαντασμαγορικές σκηνές, για να δει ο κόσμος όλος, πόσο καλές είναι συμμαχικές δυνάμεις, οι οποίες μεταφέρουν ρύζι και κονσέρβες στους ρακένδυτους Ιρακινούς.
? Η εικόνα στο Ιράκ, μας μεταφέρει νοερά στα δικά χάλια, στα δικά μας κατορθώματα του 1974. Οι "καλοί" αμερικανοί και οι "πονόψυχοι" ευρωπαίοι, μας έστελλαν ρούχα και κονσέρβες, για να ξεχάσουμε τον πόνο των δικών τους κατορθωμάτων. Σε ένα άλλο παράλληλο επίπεδο πολλοί ήταν οι μικροί πρόσφυγες μαθητές (πρόστυχες για κάποιούς άλλους), που πικράθηκαν, όχι γιατί δεν είχαν να φάνε, αλλά από το άγριο βλέμμα ορισμένων ευτραφών κυριών των φιλόπτωχων οργανώσεων. Πήγαιναν στα σχολεία για να προσφέρουν ένα πουκάμισο ή ένα παντελόνι ή ένα τρικό, αλλά το βλέμμα τους εξέπεμπε βία και το στόμα τους οργή. Βεβαίως υπήρχαν πάντα και οι αετονύχηδες που τσέπωναν τα πολλά και έδιναν ψίχουλα στους λίγους.
Μια από τις καλύτερες μορφές διαφήμισης, όπως δεικνύουν ειδικοί, είναι οι χορηγίες. Αντί να δώσεις £1000 για διαφήμιση στην τηλεόραση, είναι καλύτερο να δώσεις £1000 σε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα. Αν καταφέρεις και η λεγόμενη προσφορά περάσει στην τηλεόραση, τότε κερδίζεις τα δεκαπλάσια από αυτά που έδωσες. Στη χειρότερη περίπτωση η προσφορά θα περάσει με τη μορφή φωτογραφίας στις εφημερίδες και τότε και πάλι θα είσαι κερδισμένος. Παράλληλα δημιουργείς την εικόνα της καλής και τίμιας επιχείρησης, που νοιάζεται για τους ανθρώπους.

? Το ρητό λέει ότι τον πλούτο πολλοί εμίσησαν αλλά τη δόξα ουδείς. Οι πονηροί εγγλέζοι μοιράζουν τίτλους τιμής σε όσους δίδουν προσφορές στο κράτος και στον κόσμο. Τα κράτη σε όλο τον κόσμο, δίδουν φορολογικές απαλλαγές σε όσους δίδουν φιλανθρωπίες, ενώ οι πιο προηγμένες πολιτείες προσφέρουν φορολογικές απαλλαγές σε όλες τις θρησκευτικές ομάδες. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλες οι αιρέσεις και όλες οι θρησκείες, αναπτύσσονται στην Αμερική. Πιο πονηροί από όλους ήταν οι βυζαντινοί αυτοκράτορες, οι οποίοι ανέθεσαν στην ουσία στους Ορθόδοξους κληρικούς όλη την κοινωνική μέριμνα της αυτοκρατορίας.
? Τις μέρες αυτές βρίσκεται σε εξέλιξη, ο ανταγωνισμός δύο Επισκόπων, του Λεμεσού Αθανάσιου και του Κύκκου Νικηφόρου, δύο "κρυφών" μνηστήρων του Αρχιεπισκοπικού θρόνου για το ποιος θα συγκεντρώσει περισσότερα χρήματα για τον Ιρακινό λαό. Την ίδια μέρα και οι δύο εξήγγειλαν εράνους και εκστρατείες συλλογής προϊόντων πρώτης ανάγκης. Την ίδια μέρα οι τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα διαλαλούσαν το γεγονός και ο αγνός κοσμάκης, συγκινημένος από τη βία στις τηλεοράσεις, έτρεχε να προσφέρει βοήθεια. Φυσικά το αποτέλεσμα είναι θετικότατο και η κίνηση, όπως και να κριθεί, στο τέλος θα βοηθήσει ανθρώπους. Εμείς θα δώσουμε, λέει ο κόσμος και ο Θεός ας τους κρίνει για τον τρόπο που ενεργούν. Εμείς ακολουθούμε την καλή τέχνη της ελεημοσύνης, "δανείζοντας το Θεό", όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και αν είμαστε άτυχοι, για τον κόσμο, ο Θεός γνωρίζει καλύτερα.

? Οι πατέρες της Εκκλησίας, επιμένουν ότι πρώτα πρέπει να ιδρώσει το χέρι, πριν ανοίξει για να δώσει ή πριν απλώσει για να πάρει. Ο άγιος Νικόλαος, γράφει στο συναξάρι του, έμαθε ότι ένας πατέρας ο οποίος είχε τρεις κόρες, θα τις οδηγούσε στο πορνείο γιατί δεν είχε λεφτά να τις παντρέψει. Πήγε λοιπόν ο άγιος κρυφά το βράδυ και πέταξε από το παράθυρο του φτωχού πατέρα ένα πουγκί με χρυσά νομίσματα, με την ελπίδα ότι θα αποτρέψει το κακό. Τα πήρε ο φτωχός, θεώρησε ότι ήταν δώρο Θεού, ευχαρίστησε τον Θεό και πάντρεψε την πρώτη του κόρη. Ύστερα από μερικούς μήνες, πήγε ξανά ο άγιος νύκτα στο σπίτι της οικογένειας και πέταξε και ένα δεύτερο πουγκί με χρυσά νομίσματα. Το πήρε ο πατέρας, πάντρεψε και τη δεύτερή του κόρη, ευχαρίστησε τον Θεό, αλλά αυτή τη φορά, έβαλε σκοπό να κρατά καραούλι, κάθε βράδυ έξω από το σπίτι του για να δει ποιος του φέρνει τα λεφτά. Τελικά, ένα βράδυ, τσάκωσε τον αόρατο ευεργέτη του, αλλά ο άγιος τον έβαλε και του υποσχέθηκε ότι δεν θα μιλήσει σε κανένα για το θέμα αυτό, πριν τον θάνατό του, υπόσχεση την οποία τήρησε ο καλός φτωχός πατέρας.