Η ιστορία του πρίγκιπα της Ανατολής
Η ιστορία του πρίγκιπα της Ανατολής
.
"Ακούστε τώρα την ιστορία του Κεμάλ, ενός νεαρού Πρίγκιπα της Ανατολής απόγονου του Σεβάχ του Θαλασσινού που νόμισε πως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων... " "Στο ίδιο έργο θεατές", με επισκόπους της Εκκλησίας της Κύπρου, να κυνηγούν σκιές και χίμαιρες, επικαλούμενοι τη λογική της εξουσίας, τις εντολές των επικοινωνιολόγων και τους κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων. Οι βυζαντινισμοί σε νέα εξευμενισμένη έκδοση.
"Άξιος" επίσκοπος Κύκκου, ο ηγούμενος Νικηφόρος, (ή Επίσκοπος, ο ηγούμενος Κύκκου - όπως ακριβώς τα κόμματα ταλαιπωρούσαν τους θεολόγους του Βυζαντίου) αναφώνησαν όλοι, αλλά δεν μας είπαν γιατί και πώς. Συνήλθε η Ιερά Σύνοδος, ο Αρχιγραμματέας, ο Πατήρ Μάριος, (πάλι πλήρωσε τα σπασμένα) βγήκε έκανε δηλώσεις και δεν είπε τίποτα. Το βράδυ έγιναν οι διαρροές στα Μέσα, ο καθένας ανάλογα με το κλίμα που βρισκόταν έλεγε τα δικά του, αλλά και πάλι καμιά απόφαση. Την επομένη ο Μητροπολίτης Κιτίου Χρυσόστομος στο Μετόχι του Κύκκου, μαζί με τον πρέσβη της Ελλάδας, ανακοίνωσε τετελεσμένη απόφαση για επισκοποίηση. Έκανε λόγο για Επίσκοπο, μίλησε για χωρεπίσκοπο, είπε για τίτλους, υποστήριξε τη λογική των πλειοψηφιών και διεκήρυξε ότι όλα είναι σύμφωνα με το καταστατικό. (Το σκηνικό θύμιζε την υπογραφή των συμβολαίων για τους S-300, όπου σε μια άκρως απόρρητη συμφωνία, βρέθηκαν ως διά μαγείας έξω από το Υπουργείο όλα τα Μέσα Ενημέρωσης). Την επόμενη μέρα οι τρεις μητροπολίτες Κυρηνείας Παύλος, Λεμεσού Αθανάσιος και Μόρφου Νεόφυτος, εξέδωσαν ανακοίνωση εκφράζοντας τη διαφωνία τους, επικαλούμενοι τις πρόνοιες του καταστατικού και τους κανόνες της Ιεράς Συνόδου. Και πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρεις, σε χρόνο ρεκόρ, η εξ Ελλάδος γνωμάτευση των δύο κανονολόγων, οι οποίοι υποστήριζαν ότι η επισκοποίηση είναι σύμφωνη με τους κανόνες.
Αυτός ο οποίος ομολόγησε το "κόζι" ήταν ο "υπό διωγμό, μοναξιασμένος" Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, (είναι τραγικό να μιλούν για τον θάνατό σου, πριν τον θάνατό σου) ο οποίος είπε ότι δεν λήφθηκε καμιά επίσημη απόφαση. Υπήρξε, είπε, μια κατ' αρχή θετική συμφωνία για επισκοποίηση. Φυσικά όλα προχώρησαν ομαλά, όπως ήταν προγραμματισμένα, η Ιερά Σύνοδος συνήλθε, οι τρεις διαφωνούντες προσήλθαν, ο Μητροπολίτης Λεμεσού απέφυγε να μιλήσει, (μίλησε με το ύφος του, αναλογιζόμενος τη δική του ιστορία και τους ανθρώπους που τον περιστοίχιζαν τότε) ο Μητροπολίτης Κερύνειας έκανε λόγο με οργή για χρηματισμό των κανονολόγων, ενώ ο Μητροπολίτης Μόρφου πιο ψύχραιμος, έδειξε με νόημα την ποιμαντορική ράβδο. Το "μήνυμα" απεστάλη, ο ηγούμενος Κύκκου έγινε εψηφισμένος επίσκοπος και όλα προχώρησαν, χωρίς ωστόσο η σκιά και απειλή μιας νέας επισκοπικής σύγκρουσης να εξαφανιστεί. Ο Αρχιεπισκοπικός θρόνος, ως μέγιστος αντικειμενικός σκοπός, (ΑΝΣΚ κατά τους στρατιωτικούς) κατευθύνει τα βήματα των επίδοξων μνηστήρων. Οι ανομολόγητες επιθυμίες βγαίνουν μέσα από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, οι υπόγειες συμμαχίες διαχέονται σαν φήμες και το παιγνίδι για την ισόβια εκκλησιαστική εξουσία, ωχριά μπροστά στο παιγνίδι για την πολιτική εξουσία.
Η ιστορία του Επισκόπου Νικηφόρου (παρόλο που δεν ανήλθε στο Αρχιεπισκοπικό αξίωμα) θυμίζει τον τρόπο εκλογής του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου, ο οποίος σε μια βδομάδα, από λαϊκός (σπουδαίος καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Mαγναύρας) έγινε Πατριάρχης (858-867 μ.χ. και 877-886 μ.χ.) Πολλοί διαφώνησαν στην εκλογή του ως Πατριάρχη αφού έγινε αντικανονικά από τον Αυτοκράτορα Bάρδα, ο οποίος παραμέρισε για προσωπικούς λόγους τον Πατριάρχη Iγνάτιο. O Πάπας αρνήθηκε το κύρος της εκλογής του και τον αφόρισε. O Φώτιος αφόρισε κι αυτός τον Πάπα και έτσι οξύνθηκαν περισσότερο οι σχέσεις της Aνατολικής και Δυτικής Eκκλησίας. Ο Επίσκοπος Νικηφόρος θεωρείται και αυτός διανοούμενος, με σπουδαία κατορθώματα στο χώρο του Πολιτισμού και της Παιδείας. Ίδρυσε μεταξύ άλλων, το Κέντρο Μελετών της Μονής Κύκκου, το Αρχαιολογικό και Βυζαντινό μουσείο στη Μονή, τη σπουδαία χορωδία στο Μετόχι, ενώ για το έργο του τιμήθηκε τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο. Η εκλογή και η χειροτονία του γίνεται σε χρόνο ρεκόρ, προκαλώντας και αντιδράσεις. Ο νέος χωρεπίσκοπος μπαίνει πλέον δυναμικά στο χώρο της Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας και θα κληθεί να ενεργεί πλέον φανερά, λύοντας διαφορές και κατευνάζοντας πάθη και όχι παρασκηνιακά όπως στο παρελθόν (υπόθεση Παγκράτιου και Λεμεσού). Το γεγονός αυτό από μόνο του, εμπεριέχει ένα μεγάλο ρίσκο, αφού κάθε κίνησή του θα ακολουθείται από τις ανάλογες δημοσιογραφικές και όχι μόνο αντιδράσεις. Με ενδιαφέρον αναμένονται και οι πρώτες συνεντεύξεις που θα παραχωρήσει ο νέος Επίσκοπος, αφού θα κληθεί να φανερώσει τα πνευματικά του χαρίσματα. Τώρα, αν ο Επίσκοπος Νικηφόρος θα έχει και την τύχη του Πατριάρχη Φωτίου με εξορίες και διωγμούς, είναι μια άλλη υπόθεση που θα φανερωθεί στο μέλλον.
Η Εκκλησιαστική ιστορία, και ειδικότερα η βυζαντινή περίοδος, είναι γεμάτη παραδείγματα επισκόπων που είτε αγίασαν, είτε χάθηκαν. Χαρακτηριστική είναι η ρήση, ότι οι μισοί Πατριάρχες πήγαν στον παράδεισο και οι άλλοι μισοί στην κόλαση. Αλλά και σήμερα δεν είναι λίγα τα παραδείγματα ανορθόδοξου τρόπου εκλογής Επισκόπων. Τόσα και τόσα ακούστηκαν και γράφτηκαν για τον τρόπο εκλογής του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, πολλών επισκόπων στην Κύπρο, αλλά και τόσων άλλων ιεραρχών σ’ όλο τον Ορθόδοξο κόσμο.
Η εκλογή στο ύπατο εκκλησιαστικό αξίωμα, ή καλύτερα διακόνημα, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη και τη σωτηρία του ανθρώπου, που είναι το τελικό ζητούμενο για κάθε Χριστιανό. Η επανάσταση του Χριστού δεν γίνεται με όπλα και μαχαίρια, αλλά με την ενδοσκόπηση, με τη βίωση της αγάπης, με την ένωση με τον Χριστό. Μόνο όταν υποστεί ο άνθρωπος «την καλή αλλοίωση», μόνο όταν εκπέμπει φως, μόνο όταν αγαπήσει τους εχθρούς του, μπορεί να «νικήσει» και τους εχθρούς του.
Και ξανά στον ποιητή «Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί. Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ, καληνύχτα...»
"Άξιος" επίσκοπος Κύκκου, ο ηγούμενος Νικηφόρος, (ή Επίσκοπος, ο ηγούμενος Κύκκου - όπως ακριβώς τα κόμματα ταλαιπωρούσαν τους θεολόγους του Βυζαντίου) αναφώνησαν όλοι, αλλά δεν μας είπαν γιατί και πώς. Συνήλθε η Ιερά Σύνοδος, ο Αρχιγραμματέας, ο Πατήρ Μάριος, (πάλι πλήρωσε τα σπασμένα) βγήκε έκανε δηλώσεις και δεν είπε τίποτα. Το βράδυ έγιναν οι διαρροές στα Μέσα, ο καθένας ανάλογα με το κλίμα που βρισκόταν έλεγε τα δικά του, αλλά και πάλι καμιά απόφαση. Την επομένη ο Μητροπολίτης Κιτίου Χρυσόστομος στο Μετόχι του Κύκκου, μαζί με τον πρέσβη της Ελλάδας, ανακοίνωσε τετελεσμένη απόφαση για επισκοποίηση. Έκανε λόγο για Επίσκοπο, μίλησε για χωρεπίσκοπο, είπε για τίτλους, υποστήριξε τη λογική των πλειοψηφιών και διεκήρυξε ότι όλα είναι σύμφωνα με το καταστατικό. (Το σκηνικό θύμιζε την υπογραφή των συμβολαίων για τους S-300, όπου σε μια άκρως απόρρητη συμφωνία, βρέθηκαν ως διά μαγείας έξω από το Υπουργείο όλα τα Μέσα Ενημέρωσης). Την επόμενη μέρα οι τρεις μητροπολίτες Κυρηνείας Παύλος, Λεμεσού Αθανάσιος και Μόρφου Νεόφυτος, εξέδωσαν ανακοίνωση εκφράζοντας τη διαφωνία τους, επικαλούμενοι τις πρόνοιες του καταστατικού και τους κανόνες της Ιεράς Συνόδου. Και πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρεις, σε χρόνο ρεκόρ, η εξ Ελλάδος γνωμάτευση των δύο κανονολόγων, οι οποίοι υποστήριζαν ότι η επισκοποίηση είναι σύμφωνη με τους κανόνες.
Αυτός ο οποίος ομολόγησε το "κόζι" ήταν ο "υπό διωγμό, μοναξιασμένος" Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, (είναι τραγικό να μιλούν για τον θάνατό σου, πριν τον θάνατό σου) ο οποίος είπε ότι δεν λήφθηκε καμιά επίσημη απόφαση. Υπήρξε, είπε, μια κατ' αρχή θετική συμφωνία για επισκοποίηση. Φυσικά όλα προχώρησαν ομαλά, όπως ήταν προγραμματισμένα, η Ιερά Σύνοδος συνήλθε, οι τρεις διαφωνούντες προσήλθαν, ο Μητροπολίτης Λεμεσού απέφυγε να μιλήσει, (μίλησε με το ύφος του, αναλογιζόμενος τη δική του ιστορία και τους ανθρώπους που τον περιστοίχιζαν τότε) ο Μητροπολίτης Κερύνειας έκανε λόγο με οργή για χρηματισμό των κανονολόγων, ενώ ο Μητροπολίτης Μόρφου πιο ψύχραιμος, έδειξε με νόημα την ποιμαντορική ράβδο. Το "μήνυμα" απεστάλη, ο ηγούμενος Κύκκου έγινε εψηφισμένος επίσκοπος και όλα προχώρησαν, χωρίς ωστόσο η σκιά και απειλή μιας νέας επισκοπικής σύγκρουσης να εξαφανιστεί. Ο Αρχιεπισκοπικός θρόνος, ως μέγιστος αντικειμενικός σκοπός, (ΑΝΣΚ κατά τους στρατιωτικούς) κατευθύνει τα βήματα των επίδοξων μνηστήρων. Οι ανομολόγητες επιθυμίες βγαίνουν μέσα από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, οι υπόγειες συμμαχίες διαχέονται σαν φήμες και το παιγνίδι για την ισόβια εκκλησιαστική εξουσία, ωχριά μπροστά στο παιγνίδι για την πολιτική εξουσία.
Η ιστορία του Επισκόπου Νικηφόρου (παρόλο που δεν ανήλθε στο Αρχιεπισκοπικό αξίωμα) θυμίζει τον τρόπο εκλογής του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου, ο οποίος σε μια βδομάδα, από λαϊκός (σπουδαίος καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Mαγναύρας) έγινε Πατριάρχης (858-867 μ.χ. και 877-886 μ.χ.) Πολλοί διαφώνησαν στην εκλογή του ως Πατριάρχη αφού έγινε αντικανονικά από τον Αυτοκράτορα Bάρδα, ο οποίος παραμέρισε για προσωπικούς λόγους τον Πατριάρχη Iγνάτιο. O Πάπας αρνήθηκε το κύρος της εκλογής του και τον αφόρισε. O Φώτιος αφόρισε κι αυτός τον Πάπα και έτσι οξύνθηκαν περισσότερο οι σχέσεις της Aνατολικής και Δυτικής Eκκλησίας. Ο Επίσκοπος Νικηφόρος θεωρείται και αυτός διανοούμενος, με σπουδαία κατορθώματα στο χώρο του Πολιτισμού και της Παιδείας. Ίδρυσε μεταξύ άλλων, το Κέντρο Μελετών της Μονής Κύκκου, το Αρχαιολογικό και Βυζαντινό μουσείο στη Μονή, τη σπουδαία χορωδία στο Μετόχι, ενώ για το έργο του τιμήθηκε τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο. Η εκλογή και η χειροτονία του γίνεται σε χρόνο ρεκόρ, προκαλώντας και αντιδράσεις. Ο νέος χωρεπίσκοπος μπαίνει πλέον δυναμικά στο χώρο της Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας και θα κληθεί να ενεργεί πλέον φανερά, λύοντας διαφορές και κατευνάζοντας πάθη και όχι παρασκηνιακά όπως στο παρελθόν (υπόθεση Παγκράτιου και Λεμεσού). Το γεγονός αυτό από μόνο του, εμπεριέχει ένα μεγάλο ρίσκο, αφού κάθε κίνησή του θα ακολουθείται από τις ανάλογες δημοσιογραφικές και όχι μόνο αντιδράσεις. Με ενδιαφέρον αναμένονται και οι πρώτες συνεντεύξεις που θα παραχωρήσει ο νέος Επίσκοπος, αφού θα κληθεί να φανερώσει τα πνευματικά του χαρίσματα. Τώρα, αν ο Επίσκοπος Νικηφόρος θα έχει και την τύχη του Πατριάρχη Φωτίου με εξορίες και διωγμούς, είναι μια άλλη υπόθεση που θα φανερωθεί στο μέλλον.
Η Εκκλησιαστική ιστορία, και ειδικότερα η βυζαντινή περίοδος, είναι γεμάτη παραδείγματα επισκόπων που είτε αγίασαν, είτε χάθηκαν. Χαρακτηριστική είναι η ρήση, ότι οι μισοί Πατριάρχες πήγαν στον παράδεισο και οι άλλοι μισοί στην κόλαση. Αλλά και σήμερα δεν είναι λίγα τα παραδείγματα ανορθόδοξου τρόπου εκλογής Επισκόπων. Τόσα και τόσα ακούστηκαν και γράφτηκαν για τον τρόπο εκλογής του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, πολλών επισκόπων στην Κύπρο, αλλά και τόσων άλλων ιεραρχών σ’ όλο τον Ορθόδοξο κόσμο.
Η εκλογή στο ύπατο εκκλησιαστικό αξίωμα, ή καλύτερα διακόνημα, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη και τη σωτηρία του ανθρώπου, που είναι το τελικό ζητούμενο για κάθε Χριστιανό. Η επανάσταση του Χριστού δεν γίνεται με όπλα και μαχαίρια, αλλά με την ενδοσκόπηση, με τη βίωση της αγάπης, με την ένωση με τον Χριστό. Μόνο όταν υποστεί ο άνθρωπος «την καλή αλλοίωση», μόνο όταν εκπέμπει φως, μόνο όταν αγαπήσει τους εχθρούς του, μπορεί να «νικήσει» και τους εχθρούς του.
Και ξανά στον ποιητή «Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί. Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ, καληνύχτα...»
Σχόλια