Ελπίς απελπισμένων

«Με τους πολλούς ο χάρος εν γλυκύς» λέμε στην Κύπρο και τίποτα δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στη δύναμη της επικοινωνίας, του παραδείσου, ακόμη και αυτός ο θάνατος. Οι αββάδες της ερήμου είπαν πολλά χρόνια προηγουμένως, ότι μπορούν να πάνε και στην κόλαση, φθάνει να είναι με το Χριστό.
Η δύναμη της πίστης, μαζί με τη δύναμη της εμπειρίας του Θεού και όλα τα κακά εξαφανίζονται. Μέσα στην υπέρλογη λογική του Θεού, της Χάρης του Αναστημένου Θεανθρώπου, εντάσσονται και οι περιπτώσεις αγίων που προτίμησαν την αυτοκτονία με ανθρώπινα κριτήρια, ή την αυτοθυσία με εκκλησιαστικά κριτήρια για την αγάπη του Θεού?
Ο ληστής στο Σταυρό μπήκε πρώτος στον παράδεισο, ενώ ο μαθητής, ο Ιούδας απέτυχε οικτρά. Η σχετικότητα του ανθρώπου, ο οποίος μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του, μπορεί να πέφτει και να σηκώνεται, μπορεί να μεγαλουργεί, αλλά και να ταπεινώνεται? Η απελπισία, η έσχατη πλάνη, μαζί με την μοναξιά, την κορύφωση του εγωισμού, οδηγούν τον άνθρωπο σε επικίνδυνες ατραπούς, τέρμα των οποίων είναι η αυτοκτονία. Πλανεμένοι άνθρωποι, σαλεμένοι στο μυαλό και τη διάνοια, με σατανικό τρόπο συμπαρασύρουν στο βάραθρο και αδύναμα πλάσματα, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη και η πορεία για το βυθό είναι καλύτερη με παρέα.
Τα άτομα αυτά τεκταίνονται τρόπους επιβολής, οι οποίοι αρχίζουν από το σεξ, τη λεγόμενη "διάχυση", συνεχίζουν με απόλυτο έλεγχο της πληροφόρησης, προχωρούν με την πρόκληση φοβίας, ενοχών και αγωνίας, που οδηγούν σε ολοκληρωτική εξουθένωση του θύματος. Τα παραδείγματα ομαδικών αυτοκτονιών είναι πολλά, ενώ κάθε φορά που κάποια πληροφορία βλέπει το φως της δημοσιότητας το κοινό παθαίνει πανικό?
Ο φόβος όμως είναι ένδειξη και απόδειξη της απομάκρυνσης από τον Θεό, αφού η «τέλεια αγάπη έξω βάλλει το φόβο» όπως τονίζει ο απόστολος Ιούδας. Η διέξοδος και προστασία από την απειλή αυτή της απελπισίας και του φόβου, δεν βρίσκεται πουθενά αλλού, παρά στην πηγή της ελπίδας, στην επιστροφή στο αρχέγονο κάλλος, στην βίωση της εν Χριστώ ζωής.
Η Παναγία η μητερούλα των ανθρώπων, χαρακτηρίζεται συχνά πυκνά ως η ελπίς των απελπισμένων και η καταφυγή των δεινοπαθούντων και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι την πρώτη που κράζουμε στις δύσκολες στιγμές είναι την Παναγία.
 «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθεμαι, Μήτερ του Θεού φύλαξον με υπό την σκέπην σου?» ψάλλουμε στην κατανυκτικότατη ακολουθία του Αποδείπνου και η Χάρις της Παναγίας, η ζεστασιά της μυστηριακής προστασίας της, μας δίνει την ελπίδα, μας δίνει τη μεγαλύτερη δύναμη για να ξεπεράσουμε τα κύματα της ζωής.