«Ο χρόνος δεν περιμένει και ο κύκλος δεν είναι στρογγυλός» σημειώνει αρχίζοντας και τελειώνοντας η ταινία «Λίγο πριν τη βροχή», η οποία σκιαγραφούσε με αριστοτεχνικό τρόπο τα πάθη και τα παθήματα του γιουγκοσλαβικού λαού.
Πάνω από θρησκείες και εθνότητες, διαχωρισμούς και κατηγοριοποιήσεις, ο σκηνοθέτης Μίλκο Μαντσέφσκι, ο γνήσιος καλλιτέχνης, ο αληθινός δημιουργός, ξεπερνά τα πάθη και δίνει στίγματα αληθινής βιωτής και σκληρής πραγματικότητας.
Ο χρόνος δεν περιμένει και κάθε μέρα που περνά ο κόσμος αλλάζει, ο άνθρωπος γερνά, η ιστορία καταγράφει και το τέλος πλησιάζει…
Οδοιπόροι της ζωής, πολίτες του κόσμου, πολιτευτές του ουρανού, αναζητούμε την ευτυχία, αναζητούμε τον παράδεισο, ψάχνουμε την αλήθεια….
Ποια αλήθεια και ποια πορεία; Διαβάζουμε στο αθηναϊκό Βήμα τα λόγια ενός 34χρονου επιτυχημένου διευθυντή επιχείρησης, με πολλά λεφτά και πολλές «επιτυχίες»:
«Στην εποχή της ταχύτητας δεν υπάρχει διαθέσιμος χρόνος για πολλή και αργή σκέψη. Ο ρυθμός των εξελίξεων είναι τόσο γρήγορος που οι περισσότεροι μένουν πίσω. Θα ξεχωρίσει αυτός που θα έχει την ικανότητα να προηγηθεί των εξελίξεων, που θα είναι αρκετά διορατικός ώστε να διακρίνει τις επιχειρηματικές ευκαιρίες και ικανός ώστε να τα καταφέρει. Όσοι ξεκινούν σήμερα θα πρέπει να υπολογίζουν τον μεγάλο ανταγωνισμό και τις τεράστιες απαιτήσεις τόσο της αγοράς όσο και του καταναλωτικού κοινού. Και, τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάνε ότι η επαγγελματική τελειότητα δεν μπορεί ποτέ να αποκτηθεί, είναι η Ιθάκη που πάντα αναζητάς». Η παρηγοριά του ηττημένου, ή η ανακάλυψη της ανθρώπινης αλήθειας, που έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος. Στο δρόμο για την Ιθάκη, σημειώνει ο Καβάφης, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος…»
Επιστροφή στα «υψηλά» και στην εμπειρική και όχι διανοητική αλήθεια που λέει ότι ο κύκλος δεν είναι στρογγυλός και η ζωή μας δεν είναι λεωφόρος.
Η υπέρλογη αλήθεια που λέγεται ανθρώπινη συνείδηση, που καλείται ανθρώπινη αξία, που χαρακτηρίζεται ανθρώπινη διάσταση του λογικού ζώου, που ονομάζεται σκάνδαλο του Χριστού, που εκτιμάται ως τρέλα της εν Χριστώ ζωής, που βιώνεται ως στέρηση και πόνος, που εθελούσια ανεβαίνει στον σταυρό και καταλήγει ως ελπίδα για το φως και τη ζωή.
Το φως, αυτή η λευκή και καθαρή δύναμη που διαχέεται αγνή και αληθινή, που ανεβάζει τον άνθρωπο, καθαρίζει την συνείδησή του και εξορκίζει τον εγωισμό.
Φεύγοντας ο εγωισμός, φεύγει η μοναξιά, φεύγει το σκοτάδι της κόλασης και βασιλεύει ο παράδεισος, βασιλεύει η επικοινωνία με τον Θεό αλλά και τον διπλανό, τον εν δυνάμει εχθρό αλλά και εν δυνάμει φίλο.
Οι ακραίες καταστάσεις της ζωής, οι εμπειρίες του πολέμου, ο μεγαλύτερος παραλογισμός της ανθρώπινης μικρότητας, αφήνει πίσω του και κάποια «καλά». Αφήνει εμπειρίες αγάπης, παραδείγματα αυτοθυσίας, αφήνει στιγμές ευτυχίας και αληθινής επικοινωνίας, στιγμές παραδείσιες.
Η κουβέντα πρόσφατα με ένα από τους «λεγόμενους βετεράνους» του πολέμου, μού άφησε αυτή την αίσθηση, αυτή τη γεύση της επικοινωνίας. Πίσω από την πληθώρα των μυθικών περιγραφών και των φανταστικών - ίσως - σεναρίων, έμεναν πάντα αυτά τα μικρά και ασήμαντα, αυτή η επικοινωνία, αυτή η χαρά του παραδείσου.
Ανεβοκατέβασμα σε ακτίνα τροχού, είναι η ζωή του ανθρώπου, σημειώνουν οι πατέρες της εκκλησίας μας και η προσέγγιση προς το κέντρο, προς τον Θεό, φέρνει αμέσως και την προσέγγιση με τον διπλανό, τον αδελφό, τον ζωντανό μας παράδεισο. Την ίδια ώρα η απομάκρυνση από το κέντρο οδηγεί στην αλαζονική μοναξιά, προς τη διαστροφή του μίσους, προς τον διπλανό που καθίσταται εχθρός και αντίπαλος.
Ο χρόνος δεν περιμένει και η μνήμη παλεύει μέχρι τέλους… μέχρι να έλθει η βροχή, η οποία θα καθαρίσει, η οποία θα συμπαρασύρει στο διάβα της την ανύπαρκτη κακία και τη μικρότητα της ανθρώπινης ασημαντότητας.
Δώρο του Θεού και ο θάνατος, «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένειται…» και με την προοπτική του τέλους, πορευόμαστε στην περιφέρεια του κύκλου που δεν είναι στρογγυλός, ακολουθώντας τον χρόνο που δεν περιμένει..
Πάνω από θρησκείες και εθνότητες, διαχωρισμούς και κατηγοριοποιήσεις, ο σκηνοθέτης Μίλκο Μαντσέφσκι, ο γνήσιος καλλιτέχνης, ο αληθινός δημιουργός, ξεπερνά τα πάθη και δίνει στίγματα αληθινής βιωτής και σκληρής πραγματικότητας.
Ο χρόνος δεν περιμένει και κάθε μέρα που περνά ο κόσμος αλλάζει, ο άνθρωπος γερνά, η ιστορία καταγράφει και το τέλος πλησιάζει…
Οδοιπόροι της ζωής, πολίτες του κόσμου, πολιτευτές του ουρανού, αναζητούμε την ευτυχία, αναζητούμε τον παράδεισο, ψάχνουμε την αλήθεια….
Ποια αλήθεια και ποια πορεία; Διαβάζουμε στο αθηναϊκό Βήμα τα λόγια ενός 34χρονου επιτυχημένου διευθυντή επιχείρησης, με πολλά λεφτά και πολλές «επιτυχίες»:
«Στην εποχή της ταχύτητας δεν υπάρχει διαθέσιμος χρόνος για πολλή και αργή σκέψη. Ο ρυθμός των εξελίξεων είναι τόσο γρήγορος που οι περισσότεροι μένουν πίσω. Θα ξεχωρίσει αυτός που θα έχει την ικανότητα να προηγηθεί των εξελίξεων, που θα είναι αρκετά διορατικός ώστε να διακρίνει τις επιχειρηματικές ευκαιρίες και ικανός ώστε να τα καταφέρει. Όσοι ξεκινούν σήμερα θα πρέπει να υπολογίζουν τον μεγάλο ανταγωνισμό και τις τεράστιες απαιτήσεις τόσο της αγοράς όσο και του καταναλωτικού κοινού. Και, τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάνε ότι η επαγγελματική τελειότητα δεν μπορεί ποτέ να αποκτηθεί, είναι η Ιθάκη που πάντα αναζητάς». Η παρηγοριά του ηττημένου, ή η ανακάλυψη της ανθρώπινης αλήθειας, που έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος. Στο δρόμο για την Ιθάκη, σημειώνει ο Καβάφης, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος…»
Επιστροφή στα «υψηλά» και στην εμπειρική και όχι διανοητική αλήθεια που λέει ότι ο κύκλος δεν είναι στρογγυλός και η ζωή μας δεν είναι λεωφόρος.
Η υπέρλογη αλήθεια που λέγεται ανθρώπινη συνείδηση, που καλείται ανθρώπινη αξία, που χαρακτηρίζεται ανθρώπινη διάσταση του λογικού ζώου, που ονομάζεται σκάνδαλο του Χριστού, που εκτιμάται ως τρέλα της εν Χριστώ ζωής, που βιώνεται ως στέρηση και πόνος, που εθελούσια ανεβαίνει στον σταυρό και καταλήγει ως ελπίδα για το φως και τη ζωή.
Το φως, αυτή η λευκή και καθαρή δύναμη που διαχέεται αγνή και αληθινή, που ανεβάζει τον άνθρωπο, καθαρίζει την συνείδησή του και εξορκίζει τον εγωισμό.
Φεύγοντας ο εγωισμός, φεύγει η μοναξιά, φεύγει το σκοτάδι της κόλασης και βασιλεύει ο παράδεισος, βασιλεύει η επικοινωνία με τον Θεό αλλά και τον διπλανό, τον εν δυνάμει εχθρό αλλά και εν δυνάμει φίλο.
Οι ακραίες καταστάσεις της ζωής, οι εμπειρίες του πολέμου, ο μεγαλύτερος παραλογισμός της ανθρώπινης μικρότητας, αφήνει πίσω του και κάποια «καλά». Αφήνει εμπειρίες αγάπης, παραδείγματα αυτοθυσίας, αφήνει στιγμές ευτυχίας και αληθινής επικοινωνίας, στιγμές παραδείσιες.
Η κουβέντα πρόσφατα με ένα από τους «λεγόμενους βετεράνους» του πολέμου, μού άφησε αυτή την αίσθηση, αυτή τη γεύση της επικοινωνίας. Πίσω από την πληθώρα των μυθικών περιγραφών και των φανταστικών - ίσως - σεναρίων, έμεναν πάντα αυτά τα μικρά και ασήμαντα, αυτή η επικοινωνία, αυτή η χαρά του παραδείσου.
Ανεβοκατέβασμα σε ακτίνα τροχού, είναι η ζωή του ανθρώπου, σημειώνουν οι πατέρες της εκκλησίας μας και η προσέγγιση προς το κέντρο, προς τον Θεό, φέρνει αμέσως και την προσέγγιση με τον διπλανό, τον αδελφό, τον ζωντανό μας παράδεισο. Την ίδια ώρα η απομάκρυνση από το κέντρο οδηγεί στην αλαζονική μοναξιά, προς τη διαστροφή του μίσους, προς τον διπλανό που καθίσταται εχθρός και αντίπαλος.
Ο χρόνος δεν περιμένει και η μνήμη παλεύει μέχρι τέλους… μέχρι να έλθει η βροχή, η οποία θα καθαρίσει, η οποία θα συμπαρασύρει στο διάβα της την ανύπαρκτη κακία και τη μικρότητα της ανθρώπινης ασημαντότητας.
Δώρο του Θεού και ο θάνατος, «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένειται…» και με την προοπτική του τέλους, πορευόμαστε στην περιφέρεια του κύκλου που δεν είναι στρογγυλός, ακολουθώντας τον χρόνο που δεν περιμένει..
Σχόλια