Ο φανατισμός του παραλόγου.

Η διαστροφή της πίστης και η παγίδευση στην αίρεση είναι τόσο φοβερές παγίδες, που και μόνο η ανάγνωση της ιστορικής τους πορείας, προκαλεί συγκλονισμό.
Σπουδαίοι πατριάρχες, μεγαλόσχημοι μοναχοί, σπουδαίοι διανοητές και φιλόσοφοι δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από την παγίδα που τόσο, πονηρά τους έστηνε ο διάβολος και τους συμπαρέσυρε το δυνατό τους μυαλό.
Από τον αιρεσιάρχη Άριο, μέχρι τον τρομερό Ωριγένη, έπεσαν στην παγίδα και θεώρησαν το μυαλό τους δυνατότερο από την εμπειρία της αγιότητας, η οποία δεν προτιμά πάντα τους ισχυρούς της γης?
Ένας ταπεινός βοσκός, ένας άσημος επίσκοπος, ο Άγιος Σπυρίδωνας, μΆ ένα κεραμίδι, έφερε «κεραμίδα» στο κεφάλι του Άριου και μαζί στη μισή βυζαντινή αυτοκρατορία, η οποία συμπαρασύρθηκε από τις δοξασίες του «σπουδαίου πατριάρχη».
Αλλά και αργότερα μήπως δεν είναι ένας επίσκοπος, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο οποίος σταμάτησε ολόκληρη Ορθοδοξία από την καθυποταγή της, στις δοξασίες του Πάπα, ο οποίος στο όνομα μιας, ούτω καλούμενης, εδαφικής ελευθερίας επεχείρησε να υποδουλώσει ψυχή και σώματι ολόκληρη την Ορθόδοξη Ανατολή.
Ο απόστολος Παύλος, τολμά και γράφει ότι «τον αιρετικόν ύστερα από την πρώτη και δεύτερη νουθεσία, θα πρέπει να τον παραιτείσαι, δηλαδή να τον αφήνεις στην πλάνη του», θέση η οποία τρομάζει, αν συγκριθεί μάλιστα με την προτροπή για συγχώρηση εβδομήντα επτά φορές την ημέρα του ανθρώπου που σου έφταιξε?
Μικρός ακόμη, θυμάμαι την ορμή του αγαπημένου μου θεοσεβούμενου παππού, ο οποίος με όλη τη δύναμη του αδύναμου σώματός του, έδιωχνε τους αιρετικούς, οι οποίοι τόλμησαν να κτυπήσουν την πόρτα του και να ζητήσουν να συζητήσουν μαζί του «θέματα για την πνευματική του οικοδομή?».
Και η αγαπημένη μου γιαγιά παρά δίπλα να τον ρωτά, «μα τι έπαθες και διώχνεις του ανθρώπους, ας τους να τους φιλέψουμε, θα είναι κουρασμένοι?». Η απόφαση ήταν τελεσίδικη και τότε οι προβατόσχημοι λύκοι, απέβαλαν την προβιά και φάνηκε η πραγματική τους όψη, η οποία ήταν γεμάτη πάθος και πάθη?
Τότε και εμείς οι ξαφνιασμένοι μικροί που «σκανδαλιστήκαμε» καταλάβαμε, άνοιξαν τα μάτια μας και εννοήσαμε την αιτία του «κακού»?
Ο φανατισμός του παραλόγου, σΆ όλο του το μεγαλείο και οι ταπεινόφρονες περιστερές, σε μία στιγμή έγιναν όρνεα, έτοιμα να καταπιούν κάθε σώφρονα διαφωνούντα.
Οι θεωρίες και οι μηχανουργίες των ανθρώπων αυτών καταγράφονται συχνά πυκνά, σε ογκωδέστατα βιβλία, ενώ οι περιγραφές που καταγράφονται θυμίζουν συχνά πυκνά έργα δράσης, επιστημονικής φαντασίας.
Όμως, οι πειρασμοί έρχονται και εκ δεξιών και εξ αριστερών και πάντα ενυπάρχει η παγίδα, οι άνθρωποι που τάσσονται να αντιμετωπίσουν τους αιρετικούς να καταντούν και αυτοί κακέκτυπα αντίγραφα αυτών των ανθρώπων.
Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα και ας μην ξεχνούμε ότι στο όνομα της αγάπης έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα και η δυτική χριστιανοσύνη έχει πολλά παραδείγματα για να ντρέπεται.
Από την ιερά εξέταση, μέχρι τον θάνατο στην πυρά, ακόμη και οι σταυροφορίες που έγιναν δήθεν για την απελευθέρωση των αγίων Τόπων από τους αλλόθρησκους.
Ο φανατισμός και το πάθος για δόξα και εξουσία, είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος και δεν είναι λίγοι που πωλούν την ψυχή τους, για μια «θέση» στον ήλιο των υψηλών σαλονιών και των χαμένων υπολήψεων?
Ο δρόμος έχει πάντα τη δική του ιστορία και αν η πορεία δεν αγγίζει το έδαφος, δεν ακουμπά στη γη, τότε η πτώση είναι πολύ πιθανή.
 Η εκκλησία βλέποντας την αδυναμία του ανθρώπου, παρόλο που καταδικάζει με τη μεγαλύτερη δύναμή της τους αιρετικούς και αποστρέφεται στην ουσία κάθε επαφή μαζί τους, εν τούτοις, όταν αυτοί κατανοήσουν το σφάλμα τους και μετανοήσουν, αμέσως τους δέχεται και τους κατατάσσει στην ίδια θέση μΆ όλους τους πιστούς. Η παγίδα του φανατισμού είναι μεγάλη και δεν είναι δύσκολο, ο υπέρμετρος ζήλος να καταντήσει αιρετική διαστροφή, ενώ κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται στο απυρόβλητο.