.
Παναγία μου κάνε το θαύμα σου, αναφωνούμε κάθε φορά που γιορτάζει ένας κατεχόμενος ναός της Παναγίας, αλλά και καθημερινώς, σε κάθε πρόβλημα που φέρνει η μέρα και ο χρόνος?
Η Εκκλησία γιορτάζει το Γενέθλιο της Θεοτόκου και ζητούμε δώρο στα γενέθλια της Μητέρας μας, τη λευτεριά των ψυχών αλλά και των σκλαβωμένων τόπων μας, ενώ δεν ξεχνούμε ότι θα πρέπει να δώσουμε και εμείς δώρο τις αμαρτίες μας, να μετανοήσουμε, να αγαπήσουμε αληθινά, να βιώσουμε τον Παράδεισο, να ζήσουμε τη αληθινή χαρά.
Ο περίλαμπρος ναός της Παναγίας της Χρυσολυσιώτισσας, γιόρταζε σαν σήμερα και η μνήμη στρέφεται στις γιορτές και τα πανηγύρια, αλλά και στους ανθρώπους που ήταν η ψυχή και η πνοή των γιορτασμών.
Για δέκα ολόκληρα χρόνια, οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού, δούλευαν εθελοντικά και δωρεάν για να κτίσουν το ναό, συνήθεια που διατηρήθηκε μέχρι τις μέρες μας?
Οι άνθρωποι που έκαναν τη Λύση, ένα κοσμοκαλογερικό χωριό, ένα τόπο, όπου η πολιτιστική δημιουργία ήταν απότοκος της εμπειρίας του Θεού, ήταν ανάκλαση της θέασης των Αγίων?
Το μυστήριο του Θεού, που ανυψώνει τους ταπεινούς και «κατερραγμένους» έκανε γνωστά σΆ όλο τον κόσμο τα δημιουργήματα των σπουδαίων αγιογράφων του 14ου αιώνα, του εξωκκλησιού του Αγίου Ευφημιανού, έστω και με διά της πώλησης και μεταπώλησης τους?
Δεν ξέρω, αν ο Άγιος ήθελε να κάνει ιεραποστολή, στους "άγριους" αμερικάνους ή στα καλοκάγαθα αμερικανάκια, αλλά το σίγουρο είναι ότι τελικά οι τοιχογραφίες σώθηκαν διατηρήθηκαν και μελετήθηκαν όσο ποτέ άλλοτε.
Ίσως έγινε και αυτό για το καλό μας, για να μάθουμε να αγαπούμε και να συντηρούμε τους θησαυρούς μας που μέχρι και πριν λίγα χρόνια κάθε άλλο παρά τους εκτιμούσαμε?
Ο πόθος για επιστροφή, που δεν είναι πάντα φολκλόρ, είναι η αγνή αγάπη για επιστροφή στα αγιασμένα χώματα, εκεί όπου το πνεύμα και η δημιουργία των ανθρώπων καταγράφτηκε ανεξίτηλα και διαπέρασε τις πέτρες και τα νταμάρια?
Τα λόγια του ποιητή είναι σίγουρα πιο δυνατά από τα λόγια και δίνουν ακριβώς αυτό το πνεύμα που κρύβεται μέσα στις πέτρες και τα νταμάρια που δεν μπορούν να σηκώσουν?.
«Το χώμα έν τζαι τρώεται μήτε λαχτά να φύει
τζι ας κρούσουν το χωρκόν μας
εμείς εν να το χτίσουμεν πάλε το ριζικό μας
για πείσμα των οχτρών μας.»
Και η ευχή και αρχή και τέλος, ξανά και ξανά, Παναγία μου κάνε το θαύμα σου?
Η Εκκλησία γιορτάζει το Γενέθλιο της Θεοτόκου και ζητούμε δώρο στα γενέθλια της Μητέρας μας, τη λευτεριά των ψυχών αλλά και των σκλαβωμένων τόπων μας, ενώ δεν ξεχνούμε ότι θα πρέπει να δώσουμε και εμείς δώρο τις αμαρτίες μας, να μετανοήσουμε, να αγαπήσουμε αληθινά, να βιώσουμε τον Παράδεισο, να ζήσουμε τη αληθινή χαρά.
Ο περίλαμπρος ναός της Παναγίας της Χρυσολυσιώτισσας, γιόρταζε σαν σήμερα και η μνήμη στρέφεται στις γιορτές και τα πανηγύρια, αλλά και στους ανθρώπους που ήταν η ψυχή και η πνοή των γιορτασμών.
Για δέκα ολόκληρα χρόνια, οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού, δούλευαν εθελοντικά και δωρεάν για να κτίσουν το ναό, συνήθεια που διατηρήθηκε μέχρι τις μέρες μας?
Οι άνθρωποι που έκαναν τη Λύση, ένα κοσμοκαλογερικό χωριό, ένα τόπο, όπου η πολιτιστική δημιουργία ήταν απότοκος της εμπειρίας του Θεού, ήταν ανάκλαση της θέασης των Αγίων?
Το μυστήριο του Θεού, που ανυψώνει τους ταπεινούς και «κατερραγμένους» έκανε γνωστά σΆ όλο τον κόσμο τα δημιουργήματα των σπουδαίων αγιογράφων του 14ου αιώνα, του εξωκκλησιού του Αγίου Ευφημιανού, έστω και με διά της πώλησης και μεταπώλησης τους?
Δεν ξέρω, αν ο Άγιος ήθελε να κάνει ιεραποστολή, στους "άγριους" αμερικάνους ή στα καλοκάγαθα αμερικανάκια, αλλά το σίγουρο είναι ότι τελικά οι τοιχογραφίες σώθηκαν διατηρήθηκαν και μελετήθηκαν όσο ποτέ άλλοτε.
Ίσως έγινε και αυτό για το καλό μας, για να μάθουμε να αγαπούμε και να συντηρούμε τους θησαυρούς μας που μέχρι και πριν λίγα χρόνια κάθε άλλο παρά τους εκτιμούσαμε?
Ο πόθος για επιστροφή, που δεν είναι πάντα φολκλόρ, είναι η αγνή αγάπη για επιστροφή στα αγιασμένα χώματα, εκεί όπου το πνεύμα και η δημιουργία των ανθρώπων καταγράφτηκε ανεξίτηλα και διαπέρασε τις πέτρες και τα νταμάρια?
Τα λόγια του ποιητή είναι σίγουρα πιο δυνατά από τα λόγια και δίνουν ακριβώς αυτό το πνεύμα που κρύβεται μέσα στις πέτρες και τα νταμάρια που δεν μπορούν να σηκώσουν?.
«Το χώμα έν τζαι τρώεται μήτε λαχτά να φύει
τζι ας κρούσουν το χωρκόν μας
εμείς εν να το χτίσουμεν πάλε το ριζικό μας
για πείσμα των οχτρών μας.»
Και η ευχή και αρχή και τέλος, ξανά και ξανά, Παναγία μου κάνε το θαύμα σου?
Σχόλια