Το "σκάνδαλο" του Χριστού ο Σταυρός, κατέστη από ατιμωτικό μέσο θανάτου, όπως πίστευαν οι Εβραίοι, σε τιμητικό μέσο σωτηρίας για τους Χριστιανούς.
Αυτό ακριβώς το «σκάνδαλο» αυτή η ακριβώς η πέτρα του σκανδάλου, είναι η αιτία της σωτηρίας του ανθρώπου, είναι η πηγή για τον παράδεισο και την αληθινή χαρά. Ο συναξαριστής του οικουμενικού Πατριαρχείου γράφει ότι «ο Τίμιος Σταυρός το ιερότερο σύμβολο του χριστιανισμού η σημαία και το λάβαρο της Εκκλησίας. Μια φορά ήταν όργανο θανατικής εκτελέσεως των κακούργων και των ατίμων, ξύλο καταισχύνης και κατάρας. Από τότε όμως που επάνω σ' αυτόν πέθανε ο αναμάρτητος Σωτήρας του κόσμου, ο Σταυρός έγινε "τίμιον ξύλον". Από τότε το σχήμα του χαράσσεται πάνω στους τάφους των χριστιανών στις κατακόμβες και μετά τους διωγμούς στολίζει τα στέμματα των χριστιανών βασιλέων, υψώνεται επάνω στις εκκλησίες και παντού είναι το φυλακτό και το στολίδι των χριστιανών.»
Ακριβώς μέσα από το φαινομενικά παράλογο, έρχεται το υπέρλογο και το τέλειο. Μέσα από την υπέρβαση, του ανθρωπίνου λογικού μέτρου, έρχεται η θέωση.
Όλα αυτά βεβαίως ανήκουν μάλλον στη σφαίρα της θεολογίας και της θεωρίας, αλλά αυτό που έχει ουσία, αυτό που πραγματικά επιβεβαιώνει τη θεολογία, είναι η πράξη, είναι η βίωση του Θεού, που όσο σκανδαλώδης και αν ακούγεται, είναι γεγονός.
Το γεγονός αυτό μπορεί να το προσεγγίσει κανείς, να το αγγίξει, να το αισθανθεί σε πρώτη φάση, κοντά τους πνευματικούς ανθρώπους, δίπλα στα χαριτωμένα πρόσωπα, με ένα τρόπο μυστικό, ένα τρόπο που δεν περιγράφεται και σε δεύτερη φάση βιώνοντας ο ίδιος αυτό το μυστήριο. Φυσικά το ένα δεν αποκλείει το άλλο και το ένα δεν φέρνει το άλλο από μόνο του.
Ένας καλός φίλος μου έλεγε για την εμπειρία που είχε κοντά σε δύο γεροντάκια, τα οποία το ένα μιλούσε πολύ και το άλλο καθόλου και όμως τα δύο λόγια που έλεγε ο λιγομίλητος άξιζαν περισσότερο από τα πολλά, του άλλου.
Το ίδιο αισθάνθηκε και μία καλή φίλη, όταν πρόσφατα συνάντησε ένα ταπεινό παπά, ο οποίος με τα δύο λόγια που της απηύθυνε την αναστάτωσε και την τάραξε κυριολεκτικά?
Οι δάσκαλοι εν Χριστώ είναι πολλοί, αλλά οι πατέρες λίγοι, γράφει το Ευαγγέλιο και η εμπειρία αποδεικνύει του λόγου το αληθές?
Ο ιερομόναχος Συμεών ο Περουβιανός, ο καλλιτέχνης, ποιητής, ζωγράφος και συγγραφέας Αγιορείτης μοναχός, λέγει ότι «ο άνθρωπος δίχως σταυρό κατακρημνίζεται στη γοητεία της αβύσσου. Aυτή είναι η τραγωδία του σημερινού κόσμου, ιδίως της σύγχρονης Eλλάδος. Aυτό που έδινε ευγένεια και διαμόρφωσε έναν πολιτισμό σ' αυτόν το λαό ήτανε ο Σταυρός του Xριστού. Tον αποβάλαμε κι έχουμε το σημερινό μπάχαλο ας μου επιτραπεί η λέξη τη σημερινή βαρβαρότητα, τον εκφυλισμό, όπως και τη χρεοκοπία του ουμανιστικού πολιτισμού που αφρόνως τον προτιμήσαμε. Eυτυχώς, παρ' όλα αυτά, ακόμα έχουμε εδώ πραγματικό λαό, λαόν Kυρίου· που δεν είναι πάντα αυτοί που φαίνονται.» Ο παράδεισος και η κόλαση είναι εδώ όπως λέει και το λαϊκό άσμα και μέσα από το ψάξιμο του ανθρώπου, - όπως έκανε κάποτε ο Διογένης με το φανάρι του · θα βρούμε και τον παράδεισο και την κόλαση.
Η πορεία έχει αξία και η αγάπη είναι το ζητούμενο και για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Θέλει πάλη με τον εαυτό μας, με τους άλλους, αλλά και το διάβολο. Η ανάβαση, ο Γολγοθάς, θέλει και πόνο και δάκρυ και αίμα, αλλά εκεί ψηλά υπάρχει η Ανάσταση.
Η Ανάσταση, ο παράδεισος, δεν είναι μία στατική κατάσταση, δεν είναι ένα τέρμα, αλλά μια συνεχόμενη πορεία από δόξα σε δόξα? είναι η επικοινωνία με το Θεό και τους ανθρώπους του, που δεν έχει τέλος?|
Αυτό ακριβώς το «σκάνδαλο» αυτή η ακριβώς η πέτρα του σκανδάλου, είναι η αιτία της σωτηρίας του ανθρώπου, είναι η πηγή για τον παράδεισο και την αληθινή χαρά. Ο συναξαριστής του οικουμενικού Πατριαρχείου γράφει ότι «ο Τίμιος Σταυρός το ιερότερο σύμβολο του χριστιανισμού η σημαία και το λάβαρο της Εκκλησίας. Μια φορά ήταν όργανο θανατικής εκτελέσεως των κακούργων και των ατίμων, ξύλο καταισχύνης και κατάρας. Από τότε όμως που επάνω σ' αυτόν πέθανε ο αναμάρτητος Σωτήρας του κόσμου, ο Σταυρός έγινε "τίμιον ξύλον". Από τότε το σχήμα του χαράσσεται πάνω στους τάφους των χριστιανών στις κατακόμβες και μετά τους διωγμούς στολίζει τα στέμματα των χριστιανών βασιλέων, υψώνεται επάνω στις εκκλησίες και παντού είναι το φυλακτό και το στολίδι των χριστιανών.»
Ακριβώς μέσα από το φαινομενικά παράλογο, έρχεται το υπέρλογο και το τέλειο. Μέσα από την υπέρβαση, του ανθρωπίνου λογικού μέτρου, έρχεται η θέωση.
Όλα αυτά βεβαίως ανήκουν μάλλον στη σφαίρα της θεολογίας και της θεωρίας, αλλά αυτό που έχει ουσία, αυτό που πραγματικά επιβεβαιώνει τη θεολογία, είναι η πράξη, είναι η βίωση του Θεού, που όσο σκανδαλώδης και αν ακούγεται, είναι γεγονός.
Το γεγονός αυτό μπορεί να το προσεγγίσει κανείς, να το αγγίξει, να το αισθανθεί σε πρώτη φάση, κοντά τους πνευματικούς ανθρώπους, δίπλα στα χαριτωμένα πρόσωπα, με ένα τρόπο μυστικό, ένα τρόπο που δεν περιγράφεται και σε δεύτερη φάση βιώνοντας ο ίδιος αυτό το μυστήριο. Φυσικά το ένα δεν αποκλείει το άλλο και το ένα δεν φέρνει το άλλο από μόνο του.
Ένας καλός φίλος μου έλεγε για την εμπειρία που είχε κοντά σε δύο γεροντάκια, τα οποία το ένα μιλούσε πολύ και το άλλο καθόλου και όμως τα δύο λόγια που έλεγε ο λιγομίλητος άξιζαν περισσότερο από τα πολλά, του άλλου.
Το ίδιο αισθάνθηκε και μία καλή φίλη, όταν πρόσφατα συνάντησε ένα ταπεινό παπά, ο οποίος με τα δύο λόγια που της απηύθυνε την αναστάτωσε και την τάραξε κυριολεκτικά?
Οι δάσκαλοι εν Χριστώ είναι πολλοί, αλλά οι πατέρες λίγοι, γράφει το Ευαγγέλιο και η εμπειρία αποδεικνύει του λόγου το αληθές?
Ο ιερομόναχος Συμεών ο Περουβιανός, ο καλλιτέχνης, ποιητής, ζωγράφος και συγγραφέας Αγιορείτης μοναχός, λέγει ότι «ο άνθρωπος δίχως σταυρό κατακρημνίζεται στη γοητεία της αβύσσου. Aυτή είναι η τραγωδία του σημερινού κόσμου, ιδίως της σύγχρονης Eλλάδος. Aυτό που έδινε ευγένεια και διαμόρφωσε έναν πολιτισμό σ' αυτόν το λαό ήτανε ο Σταυρός του Xριστού. Tον αποβάλαμε κι έχουμε το σημερινό μπάχαλο ας μου επιτραπεί η λέξη τη σημερινή βαρβαρότητα, τον εκφυλισμό, όπως και τη χρεοκοπία του ουμανιστικού πολιτισμού που αφρόνως τον προτιμήσαμε. Eυτυχώς, παρ' όλα αυτά, ακόμα έχουμε εδώ πραγματικό λαό, λαόν Kυρίου· που δεν είναι πάντα αυτοί που φαίνονται.» Ο παράδεισος και η κόλαση είναι εδώ όπως λέει και το λαϊκό άσμα και μέσα από το ψάξιμο του ανθρώπου, - όπως έκανε κάποτε ο Διογένης με το φανάρι του · θα βρούμε και τον παράδεισο και την κόλαση.
Η πορεία έχει αξία και η αγάπη είναι το ζητούμενο και για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Θέλει πάλη με τον εαυτό μας, με τους άλλους, αλλά και το διάβολο. Η ανάβαση, ο Γολγοθάς, θέλει και πόνο και δάκρυ και αίμα, αλλά εκεί ψηλά υπάρχει η Ανάσταση.
Η Ανάσταση, ο παράδεισος, δεν είναι μία στατική κατάσταση, δεν είναι ένα τέρμα, αλλά μια συνεχόμενη πορεία από δόξα σε δόξα? είναι η επικοινωνία με το Θεό και τους ανθρώπους του, που δεν έχει τέλος?|
Σχόλια