Ολα καλά λίαν τα δημιούργησε ο Θεός, αλλά μέσα στην τελειότητα ο άνθρωπος, έκανε το «θαύμα» του και μέσα στον παράδεισο, αρνήθηκε το Θεό · έφαγε τον απαγορευμένο καρπό · αλλά και τα πρώτα αδέλφια, ο Κάιν και ο Άβελ, μέσα στη απεραντοσύνη της δημιουργίας δεν χώρεσαν?
Κάποτε η ανάβαση στο Άγιο Όρος, στα μοναστήρια του Άθωνα, ήταν πράξη ζωής, ήταν κάτι ανάλογο με το «χατζιάτο», ήταν μοναδικό ταξίδι, που διαρκούσε πολλές βδομάδες και κάποτε μήνες.
Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν, η τεχνολογία εισέβαλε και ο τουριστικός ιός άρχισε να προσβάλλει και το αγιώνυμο όρος.
Πριν δέκα περίπου χρόνια όταν επισκέφθηκα για πρώτη φορά το Άγιο Όρος τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά.
Ξεκινούσες με το λεωφορείο από τη Θεσσαλονίκη, πήγαινες στην Ουρανούπολη, έπαιρνες το τρεχαντήρι, έφθανες τελικά ύστερα από πέντε- έξι ώρες στις Καρυές για το περίφημο διαμονητήριο?. Ούτε τηλέφωνα, ούτε αριθμοί, ούτε γραφεία, ούτε, ούτε, ούτε ταλαιπωρία?
Από εκεί άρχιζε η πεζοπορία, για το μοναστήρι, η οποία κάποτε ήταν υπό βροχή ή υπό τη ζέστη, αλλά πάντα με τη συνοδεία του ιδρώτα και του βάρους των αποσκευών?
Η είσοδος στη μονή ήταν κάτι περισσότερο από τελετουργία, αφού εκτός από το ζεστό καλωσόρισμα του Αρχοντάρη, του μοναχού που ήταν υπεύθυνος για τους ξένους, ακολουθούσε το λουκούμι και η ρακή και η κούραση έφευγε και η γαλήνη βασίλευε στην ψυχή?
Όλα αυτά αποτελούν πλέον, εν πολλοίς παρελθόν, και η επίσκεψη στο Άγιο Όρος, απέκτησε τουριστικούς κανόνες? προκρατήσεις, τηλέφωνα, ουρές και όλες οι ευκολίες?και όλες οι «δυσκολίες».
Βάζεις το παραδάκι, παίρνεις το αυτοκίνητο και πας όπου θέλεις, επισκέπτεσαι, αν το θες σε μια μόνο μέρα όλες τις μονές και είσαι εντάξει?
Οι ξενώνες, μικρά ξενοδοχεία, με μπάνια, καθαρές πετσέτες, παντούφλες και όλα τα «κομφόρ»? ενώ και κάθε μοναστήρι απέκτησε και μικρά μαγαζάκια? για την «εξυπηρέτηση» των προσκυνητών? Όλα βεβαίως «τηλεοπτικά», αφού η ψυχή είναι στεγνή, αφού δεν μπορείς να γευτείς το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τα θεόρατα κατασκευάσματα και τα μοναδικά σε τέχνη δημιουργήματα των ανθρώπων.
Το κερασάκι στην τούρτα, τα κουτιά για εισφορές στους ναούς, όπου και αυτά δεν σΆ αφήνουνε να ησυχάσεις και να ξεχάσεις τα γήινα?
Μέσα όμως από τη θλίψη, αναδύεται η χαρά, του θαύματος που ενεργεί με μυστικό τρόπο και καταυγάζει τις ψυχές όλων των προσκυνητών?
Μεταξύ των χιλιάδων οδοιπόρων ήταν και ένας συνταξιούχος ομογενής της Αυστραλίας, ο οποίος έκανε πράξη ζωής το τάμα μιας ζωής? Στο κατάστρωμα του πλοίου προς την Ουρανούπολη ήταν όλο χαρά και αστεία?
Πήγε ο άνθρωπος στα μεγάλα ξακουστά μοναστήρια, αναζήτησε ανθρώπους να μιλήσει, αλλά μάλλον με κακό μάτι τον είδαν κάποιοι μοναχοί? Απογοητευμένος επέστρεψε στη Δάφνη, το κεντρικό λιμάνι του Αγίου Όρους για να φύγει, να πάει πίσω στην μακρινή Αυστραλία?
Με πρόσωπο σκυθρωπό, με τη ψυχή «δεμένη κόμπο» και με λιγοστά λόγια πίκρας, αναζητούσε εισιτήριο επιστροφής?
Η Παναγία έκανε το θαύμα της και εκεί στην προκυμαία, συνάντησε το χαμόγελο ενός μοναχού, από ένα ταπεινό μοναστήρι?
Η αντίστροφη πορεία προς τη λύτρωση ξεκίνησε και ξανά πίσω στο μοναστήρι, όπου βρέθηκαν οι άνθρωποι, όπου ήλθε? το ποθούμενο.
Στο ταξίδι της επιστροφής, ο άνθρωπος πετούσε κυριολεκτικά. Μας έλεγε την εμπειρία του και τόνιζε κάθε λίγο και λιγάκι ότι θα ξανάλθει και του χρόνου και κάθε χρόνο?
Η Παναγία τελικά έκανε το θαύμα της, όπως κάνει το θαύμα της σε κάθε επισκέπτη στο περιβόλι της. Στο Άγιο Όρος υπάρχει και η ξεχασμένη εν πολλοίς «έρημος», υπάρχουν ακόμη οι τόποι όπου πρέπει να περπατήσεις, πρέπει να χύσεις ιδρώτα για να φθάσεις, υπάρχουν οι σκήτες και οι καλύβες, όπου τα δεδομένα είναι διαφορετικά?
Οι πατέρες, ατημέλητοι και λίγο άγριοι στην όψη, αλλά το πρόσωπο τους και η ψυχή τους στάζουν μέλι, αντανακλούν το άκτιστο Φως? του Παραδείσου?
Αλλά πάντα δεν είναι έτσι τα πράγματα, οι αγαθοί άνθρωποι, όλα τα καλά? είναι κάπου κρυμμένα, κάπου που πρέπει να πάρεις «φανάρι» - όπως έκανε ο σοφός Λαέρτιος · για να τα βρεις?
Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν, η τεχνολογία εισέβαλε και ο τουριστικός ιός άρχισε να προσβάλλει και το αγιώνυμο όρος.
Πριν δέκα περίπου χρόνια όταν επισκέφθηκα για πρώτη φορά το Άγιο Όρος τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά.
Ξεκινούσες με το λεωφορείο από τη Θεσσαλονίκη, πήγαινες στην Ουρανούπολη, έπαιρνες το τρεχαντήρι, έφθανες τελικά ύστερα από πέντε- έξι ώρες στις Καρυές για το περίφημο διαμονητήριο?. Ούτε τηλέφωνα, ούτε αριθμοί, ούτε γραφεία, ούτε, ούτε, ούτε ταλαιπωρία?
Από εκεί άρχιζε η πεζοπορία, για το μοναστήρι, η οποία κάποτε ήταν υπό βροχή ή υπό τη ζέστη, αλλά πάντα με τη συνοδεία του ιδρώτα και του βάρους των αποσκευών?
Η είσοδος στη μονή ήταν κάτι περισσότερο από τελετουργία, αφού εκτός από το ζεστό καλωσόρισμα του Αρχοντάρη, του μοναχού που ήταν υπεύθυνος για τους ξένους, ακολουθούσε το λουκούμι και η ρακή και η κούραση έφευγε και η γαλήνη βασίλευε στην ψυχή?
Όλα αυτά αποτελούν πλέον, εν πολλοίς παρελθόν, και η επίσκεψη στο Άγιο Όρος, απέκτησε τουριστικούς κανόνες? προκρατήσεις, τηλέφωνα, ουρές και όλες οι ευκολίες?και όλες οι «δυσκολίες».
Βάζεις το παραδάκι, παίρνεις το αυτοκίνητο και πας όπου θέλεις, επισκέπτεσαι, αν το θες σε μια μόνο μέρα όλες τις μονές και είσαι εντάξει?
Οι ξενώνες, μικρά ξενοδοχεία, με μπάνια, καθαρές πετσέτες, παντούφλες και όλα τα «κομφόρ»? ενώ και κάθε μοναστήρι απέκτησε και μικρά μαγαζάκια? για την «εξυπηρέτηση» των προσκυνητών? Όλα βεβαίως «τηλεοπτικά», αφού η ψυχή είναι στεγνή, αφού δεν μπορείς να γευτείς το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τα θεόρατα κατασκευάσματα και τα μοναδικά σε τέχνη δημιουργήματα των ανθρώπων.
Το κερασάκι στην τούρτα, τα κουτιά για εισφορές στους ναούς, όπου και αυτά δεν σΆ αφήνουνε να ησυχάσεις και να ξεχάσεις τα γήινα?
Μέσα όμως από τη θλίψη, αναδύεται η χαρά, του θαύματος που ενεργεί με μυστικό τρόπο και καταυγάζει τις ψυχές όλων των προσκυνητών?
Μεταξύ των χιλιάδων οδοιπόρων ήταν και ένας συνταξιούχος ομογενής της Αυστραλίας, ο οποίος έκανε πράξη ζωής το τάμα μιας ζωής? Στο κατάστρωμα του πλοίου προς την Ουρανούπολη ήταν όλο χαρά και αστεία?
Πήγε ο άνθρωπος στα μεγάλα ξακουστά μοναστήρια, αναζήτησε ανθρώπους να μιλήσει, αλλά μάλλον με κακό μάτι τον είδαν κάποιοι μοναχοί? Απογοητευμένος επέστρεψε στη Δάφνη, το κεντρικό λιμάνι του Αγίου Όρους για να φύγει, να πάει πίσω στην μακρινή Αυστραλία?
Με πρόσωπο σκυθρωπό, με τη ψυχή «δεμένη κόμπο» και με λιγοστά λόγια πίκρας, αναζητούσε εισιτήριο επιστροφής?
Η Παναγία έκανε το θαύμα της και εκεί στην προκυμαία, συνάντησε το χαμόγελο ενός μοναχού, από ένα ταπεινό μοναστήρι?
Η αντίστροφη πορεία προς τη λύτρωση ξεκίνησε και ξανά πίσω στο μοναστήρι, όπου βρέθηκαν οι άνθρωποι, όπου ήλθε? το ποθούμενο.
Στο ταξίδι της επιστροφής, ο άνθρωπος πετούσε κυριολεκτικά. Μας έλεγε την εμπειρία του και τόνιζε κάθε λίγο και λιγάκι ότι θα ξανάλθει και του χρόνου και κάθε χρόνο?
Η Παναγία τελικά έκανε το θαύμα της, όπως κάνει το θαύμα της σε κάθε επισκέπτη στο περιβόλι της. Στο Άγιο Όρος υπάρχει και η ξεχασμένη εν πολλοίς «έρημος», υπάρχουν ακόμη οι τόποι όπου πρέπει να περπατήσεις, πρέπει να χύσεις ιδρώτα για να φθάσεις, υπάρχουν οι σκήτες και οι καλύβες, όπου τα δεδομένα είναι διαφορετικά?
Οι πατέρες, ατημέλητοι και λίγο άγριοι στην όψη, αλλά το πρόσωπο τους και η ψυχή τους στάζουν μέλι, αντανακλούν το άκτιστο Φως? του Παραδείσου?
Αλλά πάντα δεν είναι έτσι τα πράγματα, οι αγαθοί άνθρωποι, όλα τα καλά? είναι κάπου κρυμμένα, κάπου που πρέπει να πάρεις «φανάρι» - όπως έκανε ο σοφός Λαέρτιος · για να τα βρεις?
Σχόλια