Οι κακοί δημοσιογράφοι
«Για όλα φταιν οι γκόμενες οι πρώην και οι επόμενες?» τραγουδά ο Καλαϊδόνης και για όλα φταιν οι δημοσιογράφοι οι πρώην και επόμενοι? και όλοι είμαστε μια χαρά και μια τρομάρα? Αγωνία, ανησυχία, φωνές, πληροφορίες, ψίθυροι και δηλώσεις, για την από πολλού αναμενόμενη και πολλά υποσχόμενη «κρίσιμη και καθοριστική» έκτακτη συνεδρία της Ιεράς Συνόδου?
Πλήθος τα δημοσιεύματα στις εφημερίδες, πλήθος οι αποκαλύψεις για «ατασθαλίες», πλήθος και οι διαρροές πληροφοριών για τα γινόμενα εντός και εκτός της διοικούσας εκκλησίας?
Επιτέλους έφθασε η μεγάλη μέρα, οι δημοσιογράφοι στήθηκαν έξω από την Ιερά Αρχιεπισκοπή και ανέμεναν για ώρες, το «ποθούμενο» αλλά τελικά ήταν «άνθρακες ο θησαυρός»?και μάλιστα καυτός λόγω καύσωνα?
Μετά τη σύνοδο και το γεύμα, ένας-ένας οι συνοδικοί αναχωρούσαν, παραπέμποντας στον εκπρόσωπο της Ιεράς Συνόδου, τον παππούλη Παπαφώτη, ο οποίος κλήθηκε να τα «βάλει με τα θηρία»? τους «κακούς δημοσιογράφους»?
Τελικά «πλήρωσε και τη νύφη» χωρίς να φταιει ο άνθρωπος, αφού άκουσε τις επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, έχασε την ψυχραιμία του · άλλες εντολές είχε από πάνω - και τελικά, ο «άλλος» άνθρωπος παρουσιάστηκε στην τηλεόραση?
Οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης, έφυγαν ο ένας μετά τον άλλο, χωρίς «γρατσουνιά» αλλά με τη ψυχή δεμένη?
Την επομένη οι εφημερίδες, ελλείψει ενημέρωσης, ή θύματα της κακής παρασκηνιακής ενημέρωσης, έγραψαν ότι «ήθελαν» ή καλύτερα ότι ήθελαν οι «πηγές»? και τελικά όποιον πάρει ο «χάρος»?
Χάθηκε καλέ? να διοριστεί ένας επαΐων, ένας άνθρωπος που καταλαβαίνει από δημόσιες σχέσεις, ένας άνθρωπος που γνωρίζει το «παιγνίδι» της δημοσιότητας?
Τόσους και τόσους υπαλλήλους διαθέτει η διοικούσα εκκλησία χάθηκε και ένα άνθρωπος, που να τη γλιτώσει από το παρατεταμένο διασυρμό ή καλύτερα τον παρατεταμένο σκανδαλισμό των πιστών, έστω και αν αυτό ακούγεται «μπανάλ»?
Οι δημόσιες σχέσεις, η επαφή με τον τύπο, η εικόνα ενός οργανισμού προς τα έξω, - η εκκλησία ως οργανισμός και όχι με τη θεολογική έννοια του όρου - είναι εξίσου σημαντική όσο και τα έργα τα οποία επιτελεί?
Μπορεί να λεει το Ευαγγέλιο να μην γνωρίζει η δεξιά σου τι κάμνει η αριστερά σου, αλλά το λεει όταν πρόκειται για φιλανθρωπία και όχι όταν πρόκειται για επιχειρήσεις, οι οποίες δεν διαφέρουν σε τίποτα, από όλες τις άλλες που υπάρχουν σΆ αυτό το «άμοιρο» νησί?
Μήπως οι άλλες Εκκλησίες, είναι τυχαία που έχουν εκπροσώπους τύπου, που διατηρούν σελίδες στο διαδίκτυο, που συντηρούν γραφεία τύπου, που εκδίδουν ανακοινώσεις ·στη γλώσσα του λαού, τη δημοτική και όχι στην αρχαΐζουσα- και εξηγούν με λογικά επιχειρήματα τις θέσεις, τις απόψεις, και τις αποφάσεις τους?
Μήπως η κρίση που διέρχεται η διοικούσα εκκλησία τα τελευταία χρόνια δεν είναι κρίση επικοινωνίας με το ποίμνιο της? ή μήπως το σκάνδαλο «Παγκράτιος» και το μακροχρόνιο σκάνδαλο «Λεμεσού» δεν οφείλονται στην αδυναμία, εκτός από το να λαμβάνονται αποφάσεις και να εξηγηθούν με λογικά επιχειρήματα οι όποιες αποφάσεις?
Και το δράμα και στα δύο «σκάνδαλα» ήταν και είναι ότι υπήρχαν και υπάρχουν επιχειρήματα, υπεράσπισης της «εκκλησίας», με νομική και όχι θεολογική προσέγγιση? Οι εποχές της μονοφωνίας και οι εποχές «αποφασίζουμε και διατάζουμε» πέρασαν ανεπιστρεπτί και η «ποίμνη» έγινε πλέον πιο λογική και λιγότερη συναισθηματική?
Δεν είναι κακό, να κληθούν από την εκκλησία της Ελλάδας, κάποιοι που διετέλεσαν σΆ αυτές τις θέσεις, κάποιοι ειδικοί, για να προσφέρουν τις γνώσεις τους και τις εμπειρίες στους, στη «χειμαζόμενη» διοικούσα Εκκλησία της Κύπρου?
Φυσικά το πρώτο στάδιο είναι η συναίσθηση της αδυναμίας για να ακολουθήσει η διόρθωση? γιατί αν μείνουν τα πράγματα όπως έχουν? θα έλθουν και νέα «σκάνδαλα»?
Ωστόσο κόντρα στη λογική και κόντρα στη μιζέρια της κοινωνίας μας, οι εκκλησίες κάθε Κυριακή είναι γεμάτες, οι αφανείς πνευματικοί δεν προλαβαίνουν να εξομολογούν πιστούς και η εκκλησιαστική ζωή βρίσκεται θα λέγαμε με κοσμικούς όρους σε άνθιση? κόντρα πάντα στο κατεστημένο?
Πλήθος τα δημοσιεύματα στις εφημερίδες, πλήθος οι αποκαλύψεις για «ατασθαλίες», πλήθος και οι διαρροές πληροφοριών για τα γινόμενα εντός και εκτός της διοικούσας εκκλησίας?
Επιτέλους έφθασε η μεγάλη μέρα, οι δημοσιογράφοι στήθηκαν έξω από την Ιερά Αρχιεπισκοπή και ανέμεναν για ώρες, το «ποθούμενο» αλλά τελικά ήταν «άνθρακες ο θησαυρός»?και μάλιστα καυτός λόγω καύσωνα?
Μετά τη σύνοδο και το γεύμα, ένας-ένας οι συνοδικοί αναχωρούσαν, παραπέμποντας στον εκπρόσωπο της Ιεράς Συνόδου, τον παππούλη Παπαφώτη, ο οποίος κλήθηκε να τα «βάλει με τα θηρία»? τους «κακούς δημοσιογράφους»?
Τελικά «πλήρωσε και τη νύφη» χωρίς να φταιει ο άνθρωπος, αφού άκουσε τις επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, έχασε την ψυχραιμία του · άλλες εντολές είχε από πάνω - και τελικά, ο «άλλος» άνθρωπος παρουσιάστηκε στην τηλεόραση?
Οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης, έφυγαν ο ένας μετά τον άλλο, χωρίς «γρατσουνιά» αλλά με τη ψυχή δεμένη?
Την επομένη οι εφημερίδες, ελλείψει ενημέρωσης, ή θύματα της κακής παρασκηνιακής ενημέρωσης, έγραψαν ότι «ήθελαν» ή καλύτερα ότι ήθελαν οι «πηγές»? και τελικά όποιον πάρει ο «χάρος»?
Χάθηκε καλέ? να διοριστεί ένας επαΐων, ένας άνθρωπος που καταλαβαίνει από δημόσιες σχέσεις, ένας άνθρωπος που γνωρίζει το «παιγνίδι» της δημοσιότητας?
Τόσους και τόσους υπαλλήλους διαθέτει η διοικούσα εκκλησία χάθηκε και ένα άνθρωπος, που να τη γλιτώσει από το παρατεταμένο διασυρμό ή καλύτερα τον παρατεταμένο σκανδαλισμό των πιστών, έστω και αν αυτό ακούγεται «μπανάλ»?
Οι δημόσιες σχέσεις, η επαφή με τον τύπο, η εικόνα ενός οργανισμού προς τα έξω, - η εκκλησία ως οργανισμός και όχι με τη θεολογική έννοια του όρου - είναι εξίσου σημαντική όσο και τα έργα τα οποία επιτελεί?
Μπορεί να λεει το Ευαγγέλιο να μην γνωρίζει η δεξιά σου τι κάμνει η αριστερά σου, αλλά το λεει όταν πρόκειται για φιλανθρωπία και όχι όταν πρόκειται για επιχειρήσεις, οι οποίες δεν διαφέρουν σε τίποτα, από όλες τις άλλες που υπάρχουν σΆ αυτό το «άμοιρο» νησί?
Μήπως οι άλλες Εκκλησίες, είναι τυχαία που έχουν εκπροσώπους τύπου, που διατηρούν σελίδες στο διαδίκτυο, που συντηρούν γραφεία τύπου, που εκδίδουν ανακοινώσεις ·στη γλώσσα του λαού, τη δημοτική και όχι στην αρχαΐζουσα- και εξηγούν με λογικά επιχειρήματα τις θέσεις, τις απόψεις, και τις αποφάσεις τους?
Μήπως η κρίση που διέρχεται η διοικούσα εκκλησία τα τελευταία χρόνια δεν είναι κρίση επικοινωνίας με το ποίμνιο της? ή μήπως το σκάνδαλο «Παγκράτιος» και το μακροχρόνιο σκάνδαλο «Λεμεσού» δεν οφείλονται στην αδυναμία, εκτός από το να λαμβάνονται αποφάσεις και να εξηγηθούν με λογικά επιχειρήματα οι όποιες αποφάσεις?
Και το δράμα και στα δύο «σκάνδαλα» ήταν και είναι ότι υπήρχαν και υπάρχουν επιχειρήματα, υπεράσπισης της «εκκλησίας», με νομική και όχι θεολογική προσέγγιση? Οι εποχές της μονοφωνίας και οι εποχές «αποφασίζουμε και διατάζουμε» πέρασαν ανεπιστρεπτί και η «ποίμνη» έγινε πλέον πιο λογική και λιγότερη συναισθηματική?
Δεν είναι κακό, να κληθούν από την εκκλησία της Ελλάδας, κάποιοι που διετέλεσαν σΆ αυτές τις θέσεις, κάποιοι ειδικοί, για να προσφέρουν τις γνώσεις τους και τις εμπειρίες στους, στη «χειμαζόμενη» διοικούσα Εκκλησία της Κύπρου?
Φυσικά το πρώτο στάδιο είναι η συναίσθηση της αδυναμίας για να ακολουθήσει η διόρθωση? γιατί αν μείνουν τα πράγματα όπως έχουν? θα έλθουν και νέα «σκάνδαλα»?
Ωστόσο κόντρα στη λογική και κόντρα στη μιζέρια της κοινωνίας μας, οι εκκλησίες κάθε Κυριακή είναι γεμάτες, οι αφανείς πνευματικοί δεν προλαβαίνουν να εξομολογούν πιστούς και η εκκλησιαστική ζωή βρίσκεται θα λέγαμε με κοσμικούς όρους σε άνθιση? κόντρα πάντα στο κατεστημένο?
Σχόλια