«Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία, σ’ αγαπώ γιατί είσαι εσύ?» διαλαλεί, ίσως με τους πιο ερωτικούς στοίχους που γράφτηκαν στην σύγχρονη εποχή, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, μαζί πολλοί άλλοι τραγουδιστές?αλλά και όλος ο ωραίος κόσμος?
Η ποίηση, η ανώτερη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, δίνει το στίγμα του έρωτα, αυτό το κάτι διαφορετικό, αυτή τη μεταφυσική εν πολλοίς δύναμη, που δίνει νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Η δύναμη αυτή που ξεπερνά τη λογική, είναι κίνηση, είναι φορά του ανθρώπου προς το διπλανό του, προς τον άλλο, προς το δημιουργό και Θεό του?.
Οι τολμηροί πατέρες της Εκκλησίας μας, έγραψαν ερωτικά, έγραψαν ποιήματα και κείμενα που περιγράφουν αυτό το «μανικό», αυτό το μανιακό έρωτα του ανθρώπου προς το Θεό?
Ας μην ξεχνούμε ότι το πιο ερωτικό ποίημα που γράφτηκε ποτέ, το Άσμα Ασμάτων, είναι βιβλίο της Αγίας Γραφής.
Με την αποφατική θεολογία, όπως θα έλεγαν και κάποιοι πιο ειδικοί, ο πεπερασμένος άνθρωπος περιγράφει τη διαδρομή μεταξύ κτίσεως και ουρανού, αυτή την πορεία, από το «κατ εικόνα προς το καθ ομοίωσιν?»
Ελεύθεροι από προκαταλήψεις και συντηρητισμούς οι φωτισμένοι αυτοί άνθρωποι, οι οποίοι έγιναν άγιοι, έδωσαν με τον πιο παραστατικό τρόπο, την περιγραφή του παραδείσου, την εικόνα της αληθινής ευτυχίας που βρίσκεται στην αυτοπροσφορά και τη θυσία προς τον άλλο. Η Εκκλησία, βλέποντας το ατελές του ανθρώπου, καθιέρωσε θεσμούς, έβαλε κανόνες, δηλαδή δείκτες πορείας, για να είναι η όδευση του σίγουρη και να αποφεύγονται οι ατραποί και οι παγίδες.
Όταν υπήρχε ανάγκη για πιστοποίηση των υποσχέσεων των γονέων και για αποφεύγονται οι αλληλοσκοτωμοί καθιέρωσε το θεσμό του προικοσύμφωνου, ενώ όταν ο θεσμός έγινε αχρείαστος από την ίδια την κοινωνία, η Εκκλησία τον κατάργησε. Το ίδιο συνέβη και με τη πρακτική των αρραβώνων, της μνηστείας, ο οποίος παρεξηγήθηκε και έγινε δικαιολογία καλώς η κακώς για την επευλόγηση των προγαμιαίων σχέσεων.
Ο δρόμος έχει όμως τη δική του πορεία και πάντα θα υπάρχουν οι όμορφοι και ωραίοι, οι οποίοι θα φωτίζουν τον κόσμο και δεν απαιτείται η αναζήτηση «διογένιου φαναριού»...
Η ποίηση, η ανώτερη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, δίνει το στίγμα του έρωτα, αυτό το κάτι διαφορετικό, αυτή τη μεταφυσική εν πολλοίς δύναμη, που δίνει νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Η δύναμη αυτή που ξεπερνά τη λογική, είναι κίνηση, είναι φορά του ανθρώπου προς το διπλανό του, προς τον άλλο, προς το δημιουργό και Θεό του?.
Οι τολμηροί πατέρες της Εκκλησίας μας, έγραψαν ερωτικά, έγραψαν ποιήματα και κείμενα που περιγράφουν αυτό το «μανικό», αυτό το μανιακό έρωτα του ανθρώπου προς το Θεό?
Ας μην ξεχνούμε ότι το πιο ερωτικό ποίημα που γράφτηκε ποτέ, το Άσμα Ασμάτων, είναι βιβλίο της Αγίας Γραφής.
Με την αποφατική θεολογία, όπως θα έλεγαν και κάποιοι πιο ειδικοί, ο πεπερασμένος άνθρωπος περιγράφει τη διαδρομή μεταξύ κτίσεως και ουρανού, αυτή την πορεία, από το «κατ εικόνα προς το καθ ομοίωσιν?»
Ελεύθεροι από προκαταλήψεις και συντηρητισμούς οι φωτισμένοι αυτοί άνθρωποι, οι οποίοι έγιναν άγιοι, έδωσαν με τον πιο παραστατικό τρόπο, την περιγραφή του παραδείσου, την εικόνα της αληθινής ευτυχίας που βρίσκεται στην αυτοπροσφορά και τη θυσία προς τον άλλο. Η Εκκλησία, βλέποντας το ατελές του ανθρώπου, καθιέρωσε θεσμούς, έβαλε κανόνες, δηλαδή δείκτες πορείας, για να είναι η όδευση του σίγουρη και να αποφεύγονται οι ατραποί και οι παγίδες.
Όταν υπήρχε ανάγκη για πιστοποίηση των υποσχέσεων των γονέων και για αποφεύγονται οι αλληλοσκοτωμοί καθιέρωσε το θεσμό του προικοσύμφωνου, ενώ όταν ο θεσμός έγινε αχρείαστος από την ίδια την κοινωνία, η Εκκλησία τον κατάργησε. Το ίδιο συνέβη και με τη πρακτική των αρραβώνων, της μνηστείας, ο οποίος παρεξηγήθηκε και έγινε δικαιολογία καλώς η κακώς για την επευλόγηση των προγαμιαίων σχέσεων.
Ο δρόμος έχει όμως τη δική του πορεία και πάντα θα υπάρχουν οι όμορφοι και ωραίοι, οι οποίοι θα φωτίζουν τον κόσμο και δεν απαιτείται η αναζήτηση «διογένιου φαναριού»...
Σχόλια