Ο ΩΧΑΔΕΛΦΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ
Μικροί και ωραίοι που είμαστε όταν περηφανευόμαστε για τα κατορθώματά μας, ενώ και πόσο εύκολα κρίνουμε και κατακρίνουμε τους άλλους, που προσπαθούν να δώσουν κάτι.
Η ειρωνεία παρέα με τον εγωισμό και η φράση «ε.. θα κάνεις ιεραποστολή στους μαύρους», έρχεται και δένει γάντι μαζί με τον ωχαδελφισμό?
Ριγμένοι μέσα στην αδυναμία της μοναξιάς μας, πολεμούμε για τα μικρά και επουσιώδη, τα οποία βαπτίζουμε μεγάλα και τρομερά και ξεχνούμε τα όμορφα και τα καλά, τα αρχαιοελληνικά αγαθά.
Απολυτοποιούμε τη δουλειά, πατούμε επί πτωμάτων, για να ξεχάσουμε την πείνα και τη δίψα για επικοινωνία, για αγάπη, για επαφή με τον διπλανό μας.
Οι πατέρες λένε το τρομερό ότι πρέπει το ζευγάρι να αγαπά, περισσότερο το έτερο ήμισυ από τα παιδιά του, για να μπορέσει να δημιουργήσει μια ευτυχισμένη οικογένεια?
Ο τρανός Μέγας Ναπολέοντας, σκότωσε, λένε, κόσμο και κοσμάκι για να ξεχνά την δύστροπη γυναίκα του, ενώ κάτι ανάλογο λένε και για τον άλλο τον αντιστρόφως μεγάλο, τον Χίτλερ?
Έρχεται φθινόπωρο, τα πρωτοβρόχια πέφτουν, το χώμα μυρίζει μεθυστικά? και το ουράνιο τόξο προβάλλει στον ορίζοντα?
Δόξα Θεού αναγγέλλει το στερέωμα και το συνεχές θαύμα της δημιουργίας, λίγο μας αγγίζει?
Ριγμένοι πίσω από τα χοντρά γυαλιά των ψηλών πολυκατοικιών, δίπλα στον κλιματισμό, χωμένοι μέσα στα πλήκτρα των ηλεκτρονικών υπολογιστών, φθάνουμε ως τα πέρατα της γης?
Αλλά τον διπλανό μας, τον φίλο μας, τον «κολλητό» μας, τον άνθρωπο που λέμε ότι είμαστε ερωτευμένοι ή ακόμη και παντρεμένοι, ούτε που τον ξέρουμε, ή τον ξεχάσαμε στη διαδρομή? της «σκόλης και της ανίας»?
Η συνέχεια εύκολη, η λύση δίπλα μας? δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά, έτσι για χάρη της καριέρας για χάρη των μεγάλων στόχων, για να γίνουμε μεγάλοι και τρανοί?
Αλλά αυτή η συνείδηση?. ωχ ρε αδελφέ? δεν λέει να σιωπήσει, δεν λέει να σταματήσει, να ελέγχει και να σκουντάει?. Αλλά το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι, ξέρει το δρόμο της κοροϊδίας, της κατάκρισης, του χλευασμού, της ειρωνείας και όλων των άλλων ωραίων επιθέτων και αναζητά πάντα τον μεγάλο Καιάδα που θα χωρέσει όλους τους άλλους? Η κόλασή μας, γίνεται ο δίπλα μας, ο φίλος μας, ο παραδίπλα μας, που το μόνο που μπορεί να πούμε είναι ένα «εμετικό» καλημέρα και από εκεί και πέρα, η πορεία προς το θάψιμο είναι η εύκολη λύση?
Και αναπολούμε τα φοιτητικά χρόνια, τους μακρινούς περιπάτους, τα γλέντια και τις φιλίες, την ανθρώπινη επαφή, την αγάπη που μας δονούσε και μας έκανε ανθρώπους? αν βεβαίως σταθήκαμε τυχεροί και δεν μπήκαμε στη μηχανή της φοιτητικής τρέλας?
Περπατώντας στους δρόμους της Πλάκας, και στην πλατεία με το φανάρι του Διογένη, του φιλοσόφου που έψαχνε ανθρώπους μέρα μεσημέρι? σκεφτόμουν πάντα τη ρήση «πόσο χαριτωμένο και όμορφο είναι να είσαι άνθρωπος», να μπορείς να επικοινωνείς, να μπορείς να αγαπάς, να ζεις στον παράδεισο?
Εδώ είναι ο παράδεισος, εδώ και η κόλαση, και αν κάτι έφερε ο Χριστός στη γη, είναι αυτό το μυστικό που οδηγεί στον παράδεισο, αυτό τον άγραφο νόμο της αγάπης, που δεν μπορεί να σταθεί στη βάσανο της λογικής, αλλά βασιλεύει στο βήμα, της βιωτής?
Τροχός με αχτίνες είναι η ζωή, λένε οι πατέρες της εκκλησίας, και οι άνθρωποι, οδίτες-πολίτες, της ζωής κατευθυνόμαστε είτε προς το κέντρο, είτε προς την περιφέρεια. Η ανοδική πορεία αυτομάτως οδηγεί και προς τον διπλανό, αφού μικραίνει η απόσταση, αλλά και αντιστρόφως, η καθοδική πορεία, οδηγεί και προς την απομάκρυνση από τον διπλανό μας.
Απλά και ταπεινά, όμορφα και ωραία, χωρίς να αφήνουμε χαραγές από εκεί που περνούμε, έτσι όπως η βάρκα στο νερό? και τότε βρίσκουμε τη λύση.
Ριγμένοι μέσα στην αδυναμία της μοναξιάς μας, πολεμούμε για τα μικρά και επουσιώδη, τα οποία βαπτίζουμε μεγάλα και τρομερά και ξεχνούμε τα όμορφα και τα καλά, τα αρχαιοελληνικά αγαθά.
Απολυτοποιούμε τη δουλειά, πατούμε επί πτωμάτων, για να ξεχάσουμε την πείνα και τη δίψα για επικοινωνία, για αγάπη, για επαφή με τον διπλανό μας.
Οι πατέρες λένε το τρομερό ότι πρέπει το ζευγάρι να αγαπά, περισσότερο το έτερο ήμισυ από τα παιδιά του, για να μπορέσει να δημιουργήσει μια ευτυχισμένη οικογένεια?
Ο τρανός Μέγας Ναπολέοντας, σκότωσε, λένε, κόσμο και κοσμάκι για να ξεχνά την δύστροπη γυναίκα του, ενώ κάτι ανάλογο λένε και για τον άλλο τον αντιστρόφως μεγάλο, τον Χίτλερ?
Έρχεται φθινόπωρο, τα πρωτοβρόχια πέφτουν, το χώμα μυρίζει μεθυστικά? και το ουράνιο τόξο προβάλλει στον ορίζοντα?
Δόξα Θεού αναγγέλλει το στερέωμα και το συνεχές θαύμα της δημιουργίας, λίγο μας αγγίζει?
Ριγμένοι πίσω από τα χοντρά γυαλιά των ψηλών πολυκατοικιών, δίπλα στον κλιματισμό, χωμένοι μέσα στα πλήκτρα των ηλεκτρονικών υπολογιστών, φθάνουμε ως τα πέρατα της γης?
Αλλά τον διπλανό μας, τον φίλο μας, τον «κολλητό» μας, τον άνθρωπο που λέμε ότι είμαστε ερωτευμένοι ή ακόμη και παντρεμένοι, ούτε που τον ξέρουμε, ή τον ξεχάσαμε στη διαδρομή? της «σκόλης και της ανίας»?
Η συνέχεια εύκολη, η λύση δίπλα μας? δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά, έτσι για χάρη της καριέρας για χάρη των μεγάλων στόχων, για να γίνουμε μεγάλοι και τρανοί?
Αλλά αυτή η συνείδηση?. ωχ ρε αδελφέ? δεν λέει να σιωπήσει, δεν λέει να σταματήσει, να ελέγχει και να σκουντάει?. Αλλά το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι, ξέρει το δρόμο της κοροϊδίας, της κατάκρισης, του χλευασμού, της ειρωνείας και όλων των άλλων ωραίων επιθέτων και αναζητά πάντα τον μεγάλο Καιάδα που θα χωρέσει όλους τους άλλους? Η κόλασή μας, γίνεται ο δίπλα μας, ο φίλος μας, ο παραδίπλα μας, που το μόνο που μπορεί να πούμε είναι ένα «εμετικό» καλημέρα και από εκεί και πέρα, η πορεία προς το θάψιμο είναι η εύκολη λύση?
Και αναπολούμε τα φοιτητικά χρόνια, τους μακρινούς περιπάτους, τα γλέντια και τις φιλίες, την ανθρώπινη επαφή, την αγάπη που μας δονούσε και μας έκανε ανθρώπους? αν βεβαίως σταθήκαμε τυχεροί και δεν μπήκαμε στη μηχανή της φοιτητικής τρέλας?
Περπατώντας στους δρόμους της Πλάκας, και στην πλατεία με το φανάρι του Διογένη, του φιλοσόφου που έψαχνε ανθρώπους μέρα μεσημέρι? σκεφτόμουν πάντα τη ρήση «πόσο χαριτωμένο και όμορφο είναι να είσαι άνθρωπος», να μπορείς να επικοινωνείς, να μπορείς να αγαπάς, να ζεις στον παράδεισο?
Εδώ είναι ο παράδεισος, εδώ και η κόλαση, και αν κάτι έφερε ο Χριστός στη γη, είναι αυτό το μυστικό που οδηγεί στον παράδεισο, αυτό τον άγραφο νόμο της αγάπης, που δεν μπορεί να σταθεί στη βάσανο της λογικής, αλλά βασιλεύει στο βήμα, της βιωτής?
Τροχός με αχτίνες είναι η ζωή, λένε οι πατέρες της εκκλησίας, και οι άνθρωποι, οδίτες-πολίτες, της ζωής κατευθυνόμαστε είτε προς το κέντρο, είτε προς την περιφέρεια. Η ανοδική πορεία αυτομάτως οδηγεί και προς τον διπλανό, αφού μικραίνει η απόσταση, αλλά και αντιστρόφως, η καθοδική πορεία, οδηγεί και προς την απομάκρυνση από τον διπλανό μας.
Απλά και ταπεινά, όμορφα και ωραία, χωρίς να αφήνουμε χαραγές από εκεί που περνούμε, έτσι όπως η βάρκα στο νερό? και τότε βρίσκουμε τη λύση.
Σχόλια