Η λεηλασία στην Αρχιεπισκοπή

ΣΙΓΑΝΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ

Η λεηλασία στην Αρχιεπισκοπή

.

---

Συγγενείς σε θέσεις κλειδιά επί σειράν ετών στην Αρχιεπισκοπή, εκμεταλλεύθηκαν τη σχέση και ενίοτε την αδυναμία του Μακαριοτάτου. Μέσα από την έκθεση της τριμελούς επιτροπής για τη διασπάθιση της περιουσίας της Αρχιεπισκοπής είναι πλέον εμφανές ότι αυτή η κακοδιαχείριση δεν ξεκίνησε από το 1996-1997 (περίοδο κατά την οποία ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος παρουσίασε τα πρώτα συμπτώματα των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει μέχρι σήμερα), αλλά πολύ πιο πριν. Είναι εμφανές, μέσα από την πολύμηνη διερεύνηση, ότι ο Αρχιεπίσκοπος ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό, είτε γιατί ευνόησε κατά τρόπο εξόφθαλμο συγγενικά του πρόσωπα, είτε γιατί υπέκυψε «στα αιτήματά τους». Η φράση που χρησιμοποιεί η ερευνητική επιτροπή είναι ενδεικτική των ευθυνών του Αρχιεπισκόπου: «Είτε ο Αρχιεπίσκοπος επεξέτεινε την εύνοια του εις βάρος της Αρχιεπισκοπής, είτε τα συγγενικά (του) πρόσωπα ασκούσαν αθέμιτο επιρροή εις το θείο Αρχιεπίσκοπο».


@@@@@@@@@@@@@@@@@@


Από την πέτρα, έβγαλε γλυκό νερό. Ο λόγος για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο, ο οποίος «έκανε περιουσία εκατομμυρίων», χωρίς το επιχειρηματικό δαιμόνιο, αλλά με την αγγελική αγάπη. Μοναδικό του όπλο ο λαγαρός του λόγος και οι ευλογίες του. Ανήγειρε εκκλησίες, νοσοκομεία, σχολεία, τεχνικές σχολές και άλλα ιδρύματα, προσφέροντας τον ουράνιο άρτο στους πιστούς και τον επίγειο σε όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας, φυλής, χρώματος ή εθνικής καταγωγής. Στην νήσο των Αγίων και της καλοπέρασης, τα σκάνδαλα φανερώνονται κυριολεκτικά σαν τα μανιτάρια και σκιάζουν Επισκόπους και «αυλικούς». Η περίοδος που διανύουμε μπορεί να φαίνεται ότι είναι μαύρη και αλγεινή, αλλά στην πραγματικότητα, είναι λαμπρή και ελπιδοφόρα. Αποτελεί την περίοδο της κάθαρσης στην οποία ένας δυνατός άνεμος φυσά και συμπαρασύρει ό,τι σαθρό υπάρχει στην Εκκλησία της Κύπρου. Η ελπίδα και η σιγουριά της πίστης δεικνύουν ότι θα έλθουν καλύτερες μέρες στην πολύπαθη Κύπρο. Ο Θεός πάντα κάνει το θαύμα του, με το δικό του πάντα τρόπο, που δεν έχει σχέση με τις ανθρώπινες αλχημείες και ραδιουργίες. Η Εκκλησία της Κύπρου και ιδιαίτερα η Αρχιεπισκοπή, τις τελευταίες δεκαετίες είναι ταυτισμένη στη συνείδηση των ανθρώπων, με τις επιχειρήσεις και τον «αθέμιτο» πλούτο. Ξενοδοχεία, επιχειρήσεις, Μέσα Ενημέρωσης είναι ιδιοκτησία ή ελέγχονται από την Εκκλησία. Παρεμβάσεις στην κοσμική εξουσία αλλά και εξασφάλιση ανταλλαγμάτων από το κράτος. Με άλλα λόγια, ό,τι πράττουν οι σκληροί επιχειρηματίες, το ίδιο πράττουν και εκκλησιαστικοί ταγοί - ευτυχώς όχι όλοι - και μάλιστα με πιο άγριο και πιο απάνθρωπο πολλές φορές τρόπο. Η πτώση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου έφερε στην επιφάνεια ένα σωρό οικονομικά σκάνδαλα, έστω και αν δεν οδηγήθηκαν ή δεν μπορούν να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη. Οι άνθρωποι που «έφαγαν» από την Αρχιεπισκοπή, ήδη τιμωρούνται και μάλιστα με πολύ άγριο τρόπο και ας μην τολμούν να το ομολογήσουν. Το πρόβλημα δεν είναι η τιμωρία, αλλά η καθιέρωση μιας νέας προσέγγισης στη διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας.