Περί των θλιβερών και άχαρων επετείων

Περί των θλιβερών και άχαρων επετείων

.

---

? Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Κλάμα και οδυρμός στα μνήματα των πεσόντων κατά το πραξικόπημα και την εισβολή. Η Εκκλησία μνημονεύει, οι επίσημοι βγάζουν δακρύβρεχτους λόγους και οι μαυροφορεμένες μάνες εξορκίζουν το κακό, στο ίδιο πάντα τέμπο. Και όλα αυτά μέχρι πότε;

? Εδώ ακριβώς βρίσκεται το δράμα, όχι των νεκρών, αλλά των ζωντανών. Δεν έχει τέλος αυτή η ιστορία η οποία ξεκίνησε πριν 30 χρόνια και συνεχίζεται με τον ίδιο τραγικό τρόπο. Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία, κουβαλώντας στην ψυχή της, την ενοχή της καταστροφής του 74, πάει στα μνημόσυνα αλλά δεν τολμά να πει αλήθειες. Με μια μανιχαϊστική εύκολη λογική, λέει ότι για όλα φταίνε οι βάρβαροι και σταματά εκεί. Άσε το δράμα των αγνοουμένων που ήξεραν για πολλούς ότι είναι νεκροί και σιωπούσαν. Ούτε προοπτική, ούτε διέξοδος, ούτε και ελπίδα για το μέλλον. Από την άλλη, η Εκκλησία, παγιδευμένη στη σκιά της πολιτικής εξουσίας, περιορίζεται στις προσευχές, αλλά δεν τολμά να αγγίξει τον πόνο των ανθρώπων. Όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν στα λίγα λεπτά της τελετής, στη συνέχεια φεύγουν οι επίσημοι και αρχίζει το κλάμα, υπό τους αδηφάγους φακούς των φωτογράφων και κινηματογραφιστών.

? Καλά, τι πρέπει να κάνει η Εκκλησία; Να καλέσει τους συγγενείς να ξεχάσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα;

? Όχι, αντιθέτως θα πρέπει να βοηθήσει τους πονεμένους να βρουν το κουράγιο, να αντλήσουν δύναμη από τη θυσία του αγαπημένου τους προσώπου, να στραφούν προς το Θεό της χαράς και να μετατρέψουν τον πόνο σε ελπίδα χαράς. Οι άνθρωποι που θυσιάστηκαν το 1974, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βρίσκονται σήμερα στον παράδεισο και να απολαμβάνουν την ευτυχία της παρουσίας του Θεού. Αυτό το ενδεχόμενο γιατί δεν το προβάλλει κανείς και γιατί όλο θα πρέπει να ακούν οι συγγενείς των πεσόντων και των αγνοουμένων συναισθηματικές και άκρως ψυχοπλακωτικές ομιλίες;
? Υπάρχουν ακολουθίες που να μαρτυρούν αυτή τη διάσταση;

? Η πρώτη και καλύτερη ακολουθία είναι η εξόδιος ακολουθία, η τελετή της κηδείας. Δεν απευθύνεται μόνο στο νεκρό, αλλά κυρίως στους ζωντανούς. Είναι, λένε, το καλύτερο κείμενο παρηγοριάς και ελπίδας γι αυτούς που συνεχίζουν να αγωνίζονται σε αυτή τη ζωή. Όσοι έχουν την υπομονή να εγκύψουν στην ουσία των εννοιών της ακολουθίας, αντλούν μεγάλη παρηγοριά. Στην Ορθοδοξία οι έννοιες του πόνου και της χαράς είναι αλληλένδετες, γι αυτό και μιλούμε για χαροποιόν πένθος, γι αυτό και τη Μεγάλη Παρασκευή όταν ο Χριστός είναι στον τάφο, εμείς ψάλλουμε την Δοξολογία.
? Πώς γίνεται αυτό; Πώς μπορεί μέσα από το θάνατο να υπάρχει χαρά;

? Είναι όντως εξαιρετικά δύσκολο και πάνω από την ανθρώπινη λογική. Ωστόσο, με την παρέμβαση του Θεού, με τη θεία χάρη που σκέπει τους ανθρώπους, ο πιστός μπορεί να βρει στήριγμα και παρηγοριά ακόμη και μέσα στο θάνατο. Για τους πατέρες της Εκκλησίας, ο θάνατος είναι το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στους ανθρώπους, αφού δεν αφήνει το κακό να γίνει αθάνατο. Απλά φαντασθείτε να μην πέθαιναν οι κακοί και να μην υπήρχαν οι αναστολές λόγω θανάτου. Ο κόσμος θα καταστρέφονταν σε χρόνο μηδέν.

? Οι νεκροί χωρίζονται από τους ζωντανούς;

? Η Εκκλησία του Χριστού, δεν περιλαμβάνει μόνο τους ζωντανούς αλλά και τους κεκοιμημένους. Όλοι βρίσκονται μαζί, μόνο που οι πρώτοι συνεχίζουν να ασκούνται στα βάσανα του βίου, ενώ οι δεύτεροι βρίσκονται σε μιαν άλλη υπερφυσική διάσταση, όπου δεν υπάρχει ούτε πόνος, ούτε θλίψη, ούτε βιοτικές μέριμνες. Ο κάθε ένας, προ-
απολαμβάνει, είτε τον παράδεισο, είτε προ-υποφέρει την κόλαση.

? Αφού δεν υπάρχει δυνατότητα αλλαγής, γιατί πρέπει να ελπίζει κανείς;

? Υπάρχει δυνατότητα παρέμβασης των ζώντων υπέρ της ψυχής των τεθνεώτων. Για το σκοπό αυτό ωφελούν πολύ τα μνημόσυνα, οι ελεημοσύνες στη μνήμη των νεκρών και κυρίως η προσευχή για τους αγαπημένους ανθρώπους, που έφυγαν από τη ζωή. Στην Εκκλησιαστική ιστορία διαβάζουμε για αγίους ανθρώπους, οι οποίοι μπόρεσαν να βγάλουν από την κόλαση αγαπημένους τους.