Η Μαρία διά της Μάρθας καταξιώθηκε
Αξία έχουν τα μεγάλα και σπουδαία, αλλά χωρίς
τα μικρά δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν. Η ρήση του Χριστού για τη Μάρθα και τη
Μαρία, είναι χαρακτηριστική: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζης περί πολλά.
ενός δε έστι χρεία.. Μαρία δε την αγαθήν μερίδα
εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ' αυτής». Ωστόσο, οι Πατέρες συμπληρώνουν
ότι αν δεν ήταν η Μάρθα, δεν θα μπορούσε η Μαρία να αφοσιωθεί στα λόγια του
Χριστού. Η συμπεριφορά της Μάρθας αρμόζει απόλυτα στην περίπτωση της Τρυφωνούς
Χατζηιωνά, η οποία έζησε πλάι και υπηρετώντας τον Παναγή και το Βασίλη
Χατζηιωνά. Θυσιάστηκε για την αγάπη του Χριστού αλλά και των αδελφών της, οι
οποίοι διάλεξαν την «αγαθή μερίδα» του Χριστού. Στις 29 Μαΐου έφυγε από τον
κόσμο τούτο σε ηλικία 87 χρονών για να συναντήσει τα αγαπημένα της αδέλφια. Η
Τρυφωνού ήταν η οικονόμος του σπιτιού, ήταν η υπεύθυνη για όλες τις δουλειές
του σπιτιού, ήταν αυτή που έδιδε σε όλους χωρίς να ζητά από κανένα. Η
ενασχόληση της Τρυφωνούς, με τα διακονήματα του σπιτιού δεν ήταν εμπόδιο, για
τη συμμετοχή της, στις ακολουθίες και τα μυστήρια της Εκκλησίας. Αντιθέτως, όλα
λειτουργούσαν αρμονικά και φυσικά στον κύκλο της ζωής και της αγάπης.
Μικρό μοναστήρι
Στην κατεχόμενη Λύση, το σπίτι των τριών
αδελφών ήταν ένα μικρό άτυπο μοναστηράκι μέσα στον κόσμο. Το σπίτι ήταν πάντα
ανοικτό για όλους τους συγγενείς και ξένους, είτε για να διανυκτερεύσουν, είτε
για φαγητό, είτε απλά για επωφελή - θεοφιλή κουβέντα. Δεν υπήρχε ώρα και χρόνος
που να έκλεινε η πόρτα για κανένα και για κανένα λόγο. Όλοι έτρεχαν για να
βρουν παρηγοριά στα λόγια των αγίων παππούδων αλλά και να απολαύσουν τα
καλούδια της Τρυφωνούς, η οποία ήταν ξεχωριστή μαγείρισσα. Τρυφωνού το ένα,
Τρυφωνού το άλλο και η Τρυφωνού ως καλή οικονόμος, δεν έλεγε ποτέ όχι σε κανένα
αίτημα. Πρόσφερε τα πάντα στους πάντες με πολλή αγάπη και χωρίς ίχνος
δυσαρέσκειας. Το σπεσιαλιτέ της - για να πούμε και το ήμαρτον μας - ήταν οι
πατάτες οι τηγανιτές, οι οποίες χρειάζονταν ολόκληρη τελετουργία για να ψηθούν.
Μεγάλα κομμάτια, βυθισμένα σε πολύ λάδι και σε σιγανή φωτιά και το αποτέλεσμα
ήταν ανεπανάληπτο.
Εντός του κόσμου
Τα τρία αδέλφια Παναγής, Βασίλης και
Τρυφωνού, έζησαν μια ιδιόμορφη για τα σημερινά δεδομένα ζωή. Έζησαν μοναχική
ζωή, εντός του κόσμου, χωρίς καν να αποκτήσουν χειροτονία ή χειροθεσία. Ωστόσο,
η επιλογή αυτή δεν ήταν αυθαίρετη, αλλά ούτε και επιλογή χωρίς ευλογία. Η αιτία
που απέτρεψε τα δύο αδέλφια Παναγή και Βασίλη, να ενταχθούν στην αδελφότητα του
Σταυροβουνιού ήταν οι διαμάχες για το παλαιό και νέο ημερολόγιο. Ωστόσο,
διατήρησαν μέχρι την τελευταία τους πνοή, την επαφή και την επικοινωνία με το
Σταυροβούνι, πρώτα με τον πατέρα Κυπριανό και ακολούθως με το σημερινό ηγούμενο
πατέρα Αθανάσιο.
Η προσφορά τους στην κοινότητα της Λύσης και
όχι μόνο ήταν τεράστια. Αποτελούσαν σημείο αναφοράς και πηγή ελπίδας στους
δύσκολους καιρούς που πέρασε ο τόπος. Δίδασκαν όχι μόνο με τα λόγια, αλλά
κυρίως με το παράδειγμα και την αγία ζωή τους.
Η ζωή κοντά στο Χριστό, δεν καθορίζεται από
νόρμες και κανόνες, αλλά προσαρμόζεται στις εκάστοτε ανάγκες της κάθε χρονικής
στιγμής. Σημασία δεν έχει ο τόπος αλλά ο τρόπος, παρόλο που ο τόπος υποβοηθάει
τον τρόπο. Τα τρία αδέλφια, ζούσαν δίπλα από τον Ναό της Παναγίας της Λύσης,
τον οποίο και φρόντιζαν ο καθένας με διαφορετικό τρόπο. Ο Παναγής ως
καντηλανάφτης, ο Βασίλης ως ψάλτης τις καθημερινές και η Τρυφωνού
συνεισφέροντας στην καθαριότητα. Όλα ξεκινούσαν και όλα τέλειωναν γύρω από το
συνεχές θαύμα της Παναγίας της Χρυσολυσιώτισσας και την αέναη προσφορά βοήθειας
προς όλους όσους είχαν ανάγκη και δεν ήταν και λίγοι.
Σχόλια