Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Περί του καλού Ρεχάγκελ και του «κακού» Αρχιεπισκόπου


Περί του καλού Ρεχάγκελ και του «κακού» Αρχιεπισκόπου

.





? Πώς γίνεται ένας Γερμανός, ο Οτο Ρεχάγκελ να προσφέρει τόση μεγάλη χαρά στον Ελληνισμό και ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, να προκαλέσει τόση οργή στους Έλληνες; Όσο άδικο και αν έχουν οι ελληνικές εφημερίδες, οι οποίες «έκραξαν» τον Αρχιεπίσκοπο, εντούτοις το γεγονός παραμένει ότι κατά τη διάρκεια της τελετής στο Παναθηναϊκό στάδιο, προκάλεσε την δυσφορία των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που ταλαιπωρήθηκαν για πολλές ώρες, ώστε να δουν και να ακούσουν τους πρωταγωνιστές της νίκης, δηλαδή τους ποδοσφαιριστές.

? Όταν λείπει η σπουδαία αρετή της διάκρισης, τότε η μια γκάφα προστίθεται πάνω στην άλλη. Σίγουρα ήταν άστοχη τόσο η ομιλία του Αρχιεπισκόπου, όσο και η προσφορά μεταλλίων στους παίκτες. Θα μπορούσε να καλέσει τους παίκτες στην Αρχιεπισκοπή, όπως έκανε ο Πρόεδρος και ο Πρωθυπουργός και να τους τιμήσει και να τους «φλομώσει» σε ομιλίες. Βεβαίως η τελετή στην Αρχιεπισκοπή δεν θα μεταδιδόταν απευθείας σε όλη την Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, αλλά ούτε και θα υπήρχε ακροατήριο. Πάντως ήδη τη συμπεριφορά του Αρχιεπισκόπου την έκριναν κατάλληλα τα Ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης, που δεν ξέρουν να χαρίζονται.
? Τέτοια φαινόμενα δεν είναι άγνωστα ούτε στον τόπο μας.

? Ευτυχώς σήμερα με την ταπείνωση, λόγω σκανδάλων, στην οποία έχει περιπέσει η λεγόμενη διοικούσα εκκλησία, περιορίστηκαν οι εθνικιστικές και άλλες μακρόσυρτες ομιλίες των Ιεραρχών. Φυσικά δεν λείπουν και αυτοί που επιμένουν να μην αφήνουν τα μικρόφωνα, αλλά ευτυχώς αποτελούν εξαίρεση.

? Καλά πώς γίνεται ένας αλλόδοξος και ξένος, ο Γερμανός Ρεχάγκελ να δοξάσει την Ελλάδα και οι Ελληνες να μην τα καταφέρουν;

? Εδώ νομίζω ότι είναι η ουσία της υπόθεσης και ο Γερμανός προσωποποίησε με τον καλύτερο τρόπο πολλές από τις αλήθειες του Ευαγγελίου, όσο και αν φαίνεται παράδοξο. Στο πρόσωπο του ανθρώπου αυτού, φανερώθηκαν πολλές αρετές και πολλές από τις φαινομενικά παράλογες εντολές του Χριστιανισμού. Πρώτα και κύρια απέδειξε το βιβλικό ότι κανένας προφήτης δεν είναι αγαπητός στην πατρίδα του. Διώχθηκε κακήν κακώς από τους συμπατριώτες του γερμαναράδες - οι οποίοι σήμερα τον δοξάζουν και αυτοί - και αναγκάστηκε να πάει στην ταπεινή Ελλάδα, για να βρει δουλειά. Τα ίδια συνέβησαν και σε πολλούς παίκτες, οι οποίοι υποτιμήθηκαν από τις ίδιες τους τις ομάδες. Έπρεπε να τους αναλάβει ο Γερμανός για να τους ανεβάσει στα ύψη και τελικά να τους δικαιώσει.
? Ταπεινώθηκε όχι μόνο από τους δικούς του, αλλά και από μερικούς Ελληνες.

? Έχεις δίκιο, όταν τα αποτελέσματα στην αρχή δεν ήταν καλά, τότε κάποιοι άρχισαν να μιλούν εναντίον του. Ευτυχώς δεν τους πέρασε και έτσι ο άνθρωπος μπόρεσε να αναπτύξει τα χαρίσματα του.
? Δηλαδή έπρεπε να ταπεινωθεί για να μεγαλουργήσει;

? Επιβεβαιώνονται τα λόγια του Χριστού, ο οποίος έλεγε ότι μόνο διά της ταπείνωσης μπορείς να φθάσεις στη δόξα. Να θυμηθούμε τι έγινε πριν μερικά χρόνια, όταν οι σπουδαίοι έλληνες παίκτες πήγαν στο μουντιάλ της Αμερικής και το μόνο που πέτυχαν ήταν να ρεζιλευτούν με τα γκολ που δέχθηκαν, τις μεγαλόστομες διακηρύξεις τους και τους τρελούς καβγάδες τους.

? Ο Ρεχάγκελ επέβαλε σκληρή πειθαρχία. Εξανάγκασε τους παίκτες να τον ακολουθήσουν. Αυτό δεν είναι καταπάτηση της ελευθερίας;

? Νομίζω τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς. Επέβαλε πειθαρχία αλλά όσοι δεν υπάκουσαν έφυγαν. Μόνο όσοι έμειναν με τη θέληση τους, μπόρεσαν να τιμηθούν και να αποθεωθούν. Ακόμη ο γερμανός προπονητής, διάλεξε όχι μόνο τους διάσημους, αλλά και πολλούς άγνωστους και παραγνωρισμένους παίκτες. Δηλαδή έστησε την ομάδα του, όχι στους υψηλόφρονες αλλά στους ταπεινούς που τον ακολούθησαν. Τα ίδια διαβάζουμε στα λόγια των γερόντων της ερήμου, οι οποίοι έλεγαν ότι προτιμούν ένα παραστρατημένο μοναχό, παρά ένα υψηλόφρονα και άμεμπτο.
? Έχεις δίκαιο και οι παίκτες ήταν πρότυπα ταπείνωσης και μετριοπάθειας;

? Τα μαθήματα που έδωσαν οι παίκτες, με τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά τους, ίσως ήταν τα καλύτερα μαθήματα που δόθηκαν ποτέ στον ελληνισμό. Ούτε εγωισμοί, ούτε κομπασμοί, ούτε και υποτίμηση των αντιπάλων. Σεβασμός στους άλλους και σεβασμός κυρίως στους εαυτούς τους. Δεν είναι εύκολο να πετυχαίνεις ένα ποδοσφαιρικό θαύμα, να γίνεσαι παγκόσμιο αστέρι και να μην σου φεύγει ούτε μια λέξη παραπάνω. Αυτό επιβεβαιώνει το ήθος και την αρχοντιά των ανθρώπων αυτών. Αποδεικνύει την αριστοκρατική - με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου - ανατροφή των παιδιών αυτών. Ό,τι δεν πέτυχαν ηγέτες και δάσκαλοι τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, το πέτυχαν οι νέοι αυτοί.

? Ένα άλλο γεγονός το οποίο μου προκάλεσε εντύπωση είναι η πονηριά του Ρεχάγκελ και η επιδεξιότητα των παικτών. Μέτρησε τους αντιπάλους, βρήκε τα αντίδοτα και τελικά πέτυχε και το ακατόρθωτο.
? Ο Χριστός μας καλεί να γίνουμε σαν τα παιδιά αλλά και μας υποδεικνύει ότι πρέπει να είμαστε φρόνιμοι ως οι όφεις και απλοί όπως τα περιστέρια. Δηλαδή με άλλα λόγια πρέπει ο άνθρωπος να αγαπά, να αγωνίζεται, αλλά όχι να καταντά κορόιδο κανενός. Ο πιστός εξάλλου δεν είναι ο καρπαζοεισπράκτορας, αλλά ο άνθρωπος της αξιοπρέπειας. Ο Χριστιανός και ειδικότερα ο Ορθόδοξος, είναι ο άνθρωπος του φιλότιμου και όχι της ξεφτίλας. Πολύ καλά εξάλλου τα είπε και ο πρόεδρος Κωστής Στεφανόπουλος, ο οποίος στηλίτευσε τους επικριτές της ελληνικής ομάδας.
? Σε επίπεδο σωτηρίας που είναι το ζητούμενο, πού βρίσκονται οι άνθρωποι αυτοί;

? Μόνο ο Θεός ξέρει, αλλά σίγουρα στη συνείδηση των πιστών ξεχωρίζουν οι πάνω και οι κάτω. Ξεχωρίζουν αυτοί που προσφέρουν και αυτοί που ταλαιπωρούν. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα και σίγουρα τα αρχιερατικά άμφια δεν αποτελούν εισιτήριο για τον παράδεισο.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα εγγόνια του «διαβόλου»

Τα εγγόνια του «διαβόλου» . «Παπά παιδί, διαβόλου εγγόνι», συνηθίζει να λέει ο λαός, περιγελώντας και κοροϊδεύοντας τα καμώματα των ανθρώπων, που ζουν δίπλα στο ιερατείο. Είναι γεγονός και συχνό φαινόμενο, τα παπαδοπαίδια μη αντέχοντας την καταπίεση από την αναγκαστική συμμετοχή στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι, να οδηγούνται σε μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις. Η βίωση της καθημερινότητας με τα προβλήματα και τις παραξενιές της, οδηγεί σε απομυθοποίηση του ιερατείου. Το παιδί ξέρει πρώτα τον πατέρα του, που μπορεί να παίζει και να γελά και μετά τον παπά, που διδάσκει. Ακόμη οι άνθρωποι που ζουν δίπλα στο ιερατείο, αναγκαστικά δακτυλοδείχνονται ως κομμάτι του «εκλεκτού» και περικλείονται σε τείχη καθωσπρεπισμού. Τα δεδομένα γίνονται τραγικά όταν η απομυθοποίηση του ιερατείου, συνοδεύεται και από αμφισβήτηση της αξίας του. Ωστόσο, το κριτήριο αυτό είναι πολύ σχετικό αφού ακόμη και αποδεδειγμένα άγιες οικογένειες, όπως του Μεγάλου Βασιλείου, είχαν στους κόλπους τους παιδιά που κάθε άλλο π...

Μαζί στην γη, μαζί και στον ουρανό, ο Παναγής, ο Βασίλης και η Τρυφωνού

Μαζί στην γη, μαζί και στον ουρανό, ο Παναγής, ο Βασίλης και η Τρυφωνού ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΑΡΗ Μαζί στην γη, μαζί και στον ουρανό, σίγουρα θα βρίσκονται ο Παναγής, ο Βασίλης και η  Τρυφωνού, τα τρία άγια αδέλφια, τα οποία έζησαν μαζί, αγωνίστηκαν μαζί και θυσιάστηκαν μαζί για την αγάπη του Χριστού και την αγάπη των ανθρώπων. Ούτε ο ένας μπορεί να ξεχωρίσει από τον άλλο, ούτε και ο ένας θα μπορούσε να ζήσει χωρίς τον άλλο. Η ιδιόρρυθμη, κατ’ οίκον εκκλησία, λόγω των εκκλησιαστικών συγκρούσεων της εποχής καθώς και άλλων περιστάσεων της εποχής, λειτουργούσε με την ευλογία αγίων πνευματικών ανθρώπων και επισφραγίζονταν με πολλά θαύματα.   ΠΑΝΑΓΗΣ Ο Παναγής γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1905, γι’ αυτό και πήρε το όνομα του από την Παναγία. Πέθανε στις 30 Δεκεμβρίου του 1989 σε ηλικία 84 ετών. Ο Παναγής στα παιδικά του χρόνια ήταν άριστος μαθητής αλλά και σπουδαίος ηθοποιός. Επειδή απαγορευόταν να παίζουν θέατρο οι γυναίκες, ντύθηκε ακόμη και γυναίκα για κάποιο ρόλο, λόγ...

Ο «γουμάς» της Λύσης

. "Νάτουν η Σκάλα μάλι σου, τζαι να μου τη χαρίσης, εν την αλλάσω φίλε μου με ένα γουμάν της Λύσης", τραγουδά ο λαικός ποιητής Παύλος Λιασίδης, και οι αλλόθρησκοι αττίλες βάλθηκαν να κάνουν το "καμάρι της μεσαρκάς" κατά τον άλλο λαϊκό ποιητή της Λύσης Γιακουμή Ατσίκκο, από χώρο μεγαλοπρέπειας, ομορφιάς και λαμπρότητας σε πραγματικό χώρο κατοικίας άλογων ζώων.... Τα χρόνια πέρασαν και η εξιδανίκευση του χαμένου τόπου ήλθε και ο μύθος κάλυψε την πραγματικότητα. Η Λύση 25 χρόνια μετά, έγινε διεθνώς γνωστή για τις κλεμμένες τοιχογραφίες του Αγίου Ευφημιανού, ενώ και οι άνθρωποι της, διασκορπισμένοι σΆ όλη την Κύπρο, παινεύονται για την καταγωγή και τα χαμένα μεγαλεία της Λύσης? Η προσπάθεια να αγγίξω το φαινόμενο «Λυσιώτες» είναι σίγουρα υποκειμενική, αλλά ίσως θα πρέπει κάποτε να περάσουμε από τον «όμορφο μύθο της τελειότητας», στην κοινωνική ανάλυση και τη αντικειμενική μελέτη? αν βεβαίως θέλουμε να μην χαθούμε από την κούραση των αντικατοχικών και μά...