Παύσον
τα σκάνδαλα και ειρήνευσον τον λαόν σου
.
*
Η ιστορία της Εκκλησίας του Χριστού από την Γέννηση του Χριστού μέχρι και
σήμερα είναι γεμάτη από λάθη, αστοχίες αλλά και σκάνδαλα. Οι αμαρτίες είναι το
τίμημα της ελευθερίας του ανθρώπου. Αν έλειπε το μέγιστο δώρο του Θεού στον
άνθρωπο, η ελευθερία, δηλαδή η δυνατότητα να γίνει άγιος ή διάβολος, τότε ο άνθρωπος
δε θα ήταν το ανώτερο ζωικό είδος, δε θα ήταν ζώο θεούμενο. Θα ήταν απλά ακόμη
ένα δημιούργημα του Θεού, το οποίο θα είχε μια προδιαγεγραμμένη πορεία, προς το
θάνατο. Αν έλειπε ο διάβολος και αν έλειπαν οι πειρασμοί δε θα υπήρχαν και οι
άγιοι. Μόνο μέσα από την πυρά των δοκιμασιών, αναδεικνύονται και καταξιώνονται
οι άνθρωποι που φέρουν και ανακλούν τη χάρη του Θεού.
* Η Εκκλησία ψάλλει τη Μεγάλη Παρασκευή στα Εγκώμια προς τον ταφέντα Χριστό "Παύσον τα σκάνδαλα και ειρήνευσον τον λαόν σου" και συμπληρώνει ο ψαλμωδός απευθυνόμενος προς την Παναγία "Παναμώμητε αγνή Παρθένε, παύσον Εκκλησίας τα σκάνδαλα και βράβευσον ειρήνην ως αγαθή". Η αντιμετώπιση των σκανδάλων, θέλει και τη βοήθεια του Θεού, όπως και όλες οι πράξεις των ανθρώπων. Η παράκληση στο Χριστό και την Παναγία, να συμβάλει στην αντιμετώπιση των σκανδάλων, φανερώνει και μια πραγματικότητα. Ότι ουδέποτε η Εκκλησία έζησε χωρίς σκάνδαλα και χωρίς αμαρτίες. Σημασία έχει να ξεπερνιούνται και να θεραπεύονται τα σκάνδαλα και να επέρχεται η ειρήνη στην Εκκλησία, που είναι ειρήνη στην ψυχή των πιστών.
* Στην Εκκλησιαστική γραμματεία και στα κείμενα του "Γεροντικού" διαβάζουμε την ιστορία του αββά, ο οποίος όταν είδε τον αδελφό του να αμαρτάνει, όχι μόνο δεν σκανδαλίστηκε, όχι μόνο δεν κατάκρινε τον αμαρτωλό άνθρωπο, αλλά πήγε και με το ράσο του σκέπασε τον αμαρτωλό για να μη φαίνεται. Δηλαδή προστάτευσε τους πιστούς, από τη μεγάλη αμαρτία της κατάκρισης. Ταυτόχρονα βεβαίως με την κίνηση αυτή, έδωσε και το μήνυμα στον αμαρτωλό να συναισθανθεί την αστοχία του και του έδειξε το δρόμο για την μετάνοια. Η κατάκριση, είτε εσωτερική, είτε εξωτερική, αποτελεί πολλές φορές αιτία για επανάληψη του λάθους, από τον άνθρωπο που κατακρίνει.
* Από την άλλη, όσοι Χριστιανοί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο γίνονται αιτία να σκανδαλίζονται οι αδελφοί τους κατακρίνονται από τον ίδιο το Χριστό. "Ος δ' αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει αυτώ ίνα κρεμασθή μύλος ονικός περί τον τράχηλον αυτού και καταποντισθή εν τω πελάγει της θαλάσσης". Για το φόβο του σκανδαλισμού, όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας όταν συκοφαντούνταν, όταν δεν μπορούσαν να πείσουν τους άλλους πιστούς για την αθωότητά τους λόγω της προπαγάνδας, έφευγαν όχι για να διαφυλάξουν τον εαυτό τους, αλλά για να αφήσουν τη χάρη του Θεού να δράσει και να αποκαταστήσει την αλήθεια. Η φυγή δεν είναι πάντα απόδειξη ήττας, αλλά πολλές φορές αποτελεί μέσω για φανερωθεί η ταπείνωση, η αγάπη και να επικρατήσει η ειρήνη στην Εκκλησία και στις ψυχές των πιστών.
* Οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τα σκάνδαλα στην Εκκλησία αναλόγως της πνευματικής τους κατάστασης, αναλόγως της αγιότητας του βίου τους. Είναι συχνό το φαινόμενο πιστοί να επισκέπτονται σπουδαία μοναστήρια και να κατακρίνουν τους μοναχούς για τα έργα που επιτελούν και το χρήμα που διέθεσαν. Την ίδια ώρα, άλλοι Χριστιανοί να βλέπουν τα ίδια έργα και να χαίρονται γιατί ο μπόρεσαν οι μοναχοί να φτιάξουν τόσο ωραία κτίσματα για να δοξάζεται ο Θεός, η Παναγία και οι άγιοι. Ακόμη δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να βλέπεις ανθρώπους που θέλουν τάχα να φέρουν την κάθαρση στην Εκκλησία, να μετατρέπονται σε φανατικά πλάσματα, εκπέμποντας οργή και άγχος, λες και η Εκκλησία θα χαθεί αν παύσουν οι ίδιοι να πολεμούν για την κάθαρση. Από την άλλη υπάρχουν και οι Χριστιανοί, οι οποίοι προσπαθούν με ταπείνωση, με αγάπη, με αποδοχή, με σιωπή να αγγίξουν τις ψυχές των ανθρώπων που αστόχησαν, με απώτερο στόχο να τους δείξουν το δρόμο για τη σωτηρία.
* Η Εκκλησία ψάλλει τη Μεγάλη Παρασκευή στα Εγκώμια προς τον ταφέντα Χριστό "Παύσον τα σκάνδαλα και ειρήνευσον τον λαόν σου" και συμπληρώνει ο ψαλμωδός απευθυνόμενος προς την Παναγία "Παναμώμητε αγνή Παρθένε, παύσον Εκκλησίας τα σκάνδαλα και βράβευσον ειρήνην ως αγαθή". Η αντιμετώπιση των σκανδάλων, θέλει και τη βοήθεια του Θεού, όπως και όλες οι πράξεις των ανθρώπων. Η παράκληση στο Χριστό και την Παναγία, να συμβάλει στην αντιμετώπιση των σκανδάλων, φανερώνει και μια πραγματικότητα. Ότι ουδέποτε η Εκκλησία έζησε χωρίς σκάνδαλα και χωρίς αμαρτίες. Σημασία έχει να ξεπερνιούνται και να θεραπεύονται τα σκάνδαλα και να επέρχεται η ειρήνη στην Εκκλησία, που είναι ειρήνη στην ψυχή των πιστών.
* Στην Εκκλησιαστική γραμματεία και στα κείμενα του "Γεροντικού" διαβάζουμε την ιστορία του αββά, ο οποίος όταν είδε τον αδελφό του να αμαρτάνει, όχι μόνο δεν σκανδαλίστηκε, όχι μόνο δεν κατάκρινε τον αμαρτωλό άνθρωπο, αλλά πήγε και με το ράσο του σκέπασε τον αμαρτωλό για να μη φαίνεται. Δηλαδή προστάτευσε τους πιστούς, από τη μεγάλη αμαρτία της κατάκρισης. Ταυτόχρονα βεβαίως με την κίνηση αυτή, έδωσε και το μήνυμα στον αμαρτωλό να συναισθανθεί την αστοχία του και του έδειξε το δρόμο για την μετάνοια. Η κατάκριση, είτε εσωτερική, είτε εξωτερική, αποτελεί πολλές φορές αιτία για επανάληψη του λάθους, από τον άνθρωπο που κατακρίνει.
* Από την άλλη, όσοι Χριστιανοί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο γίνονται αιτία να σκανδαλίζονται οι αδελφοί τους κατακρίνονται από τον ίδιο το Χριστό. "Ος δ' αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει αυτώ ίνα κρεμασθή μύλος ονικός περί τον τράχηλον αυτού και καταποντισθή εν τω πελάγει της θαλάσσης". Για το φόβο του σκανδαλισμού, όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας όταν συκοφαντούνταν, όταν δεν μπορούσαν να πείσουν τους άλλους πιστούς για την αθωότητά τους λόγω της προπαγάνδας, έφευγαν όχι για να διαφυλάξουν τον εαυτό τους, αλλά για να αφήσουν τη χάρη του Θεού να δράσει και να αποκαταστήσει την αλήθεια. Η φυγή δεν είναι πάντα απόδειξη ήττας, αλλά πολλές φορές αποτελεί μέσω για φανερωθεί η ταπείνωση, η αγάπη και να επικρατήσει η ειρήνη στην Εκκλησία και στις ψυχές των πιστών.
* Οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τα σκάνδαλα στην Εκκλησία αναλόγως της πνευματικής τους κατάστασης, αναλόγως της αγιότητας του βίου τους. Είναι συχνό το φαινόμενο πιστοί να επισκέπτονται σπουδαία μοναστήρια και να κατακρίνουν τους μοναχούς για τα έργα που επιτελούν και το χρήμα που διέθεσαν. Την ίδια ώρα, άλλοι Χριστιανοί να βλέπουν τα ίδια έργα και να χαίρονται γιατί ο μπόρεσαν οι μοναχοί να φτιάξουν τόσο ωραία κτίσματα για να δοξάζεται ο Θεός, η Παναγία και οι άγιοι. Ακόμη δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να βλέπεις ανθρώπους που θέλουν τάχα να φέρουν την κάθαρση στην Εκκλησία, να μετατρέπονται σε φανατικά πλάσματα, εκπέμποντας οργή και άγχος, λες και η Εκκλησία θα χαθεί αν παύσουν οι ίδιοι να πολεμούν για την κάθαρση. Από την άλλη υπάρχουν και οι Χριστιανοί, οι οποίοι προσπαθούν με ταπείνωση, με αγάπη, με αποδοχή, με σιωπή να αγγίξουν τις ψυχές των ανθρώπων που αστόχησαν, με απώτερο στόχο να τους δείξουν το δρόμο για τη σωτηρία.
Σχόλια