Το
δώρο του θανάτου και η ευτυχία της ζωής
.
"ΝΑ' ΣΟΥΝΑ ΘΕΕ μου πότης, να σωθεί η ανθρωπότης, στο μεθύσι σου απάνω να μαχαίρωνες το χάρο", λέει το λαϊκό άσμα, αναδεικνύοντας με τον δυνατότερο τρόπο την αγωνία του ανθρώπου για το τέλος. Ακόμη και την ώρα της διασκέδασης και της οινοποσίας, ο θάνατος πάει παρέα με τον έρωτα, συγκλονίζοντας τον άνθρωπο. Και όπως όλα τα σημαντικά πράγματα στη ζωή, έτσι και ο θάνατος έχει δύο όψεις. Τον απεχθή και τρομακτικό, αλλά και τον ευλογημένο και θεόσταλτο. Ο θάνατος, λένε οι πατέρες της Εκκλησίας, αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο... "ίνα μη το κακό αθάνατο γένοιτο..." για να μην διαιωνίζεται το κακό και οι άνθρωποι που ενσαρκώνουν την κακία.
ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ βλέποντας τον πόνο των ανθρώπων, είτε στα πρόσωπα των συγγενών των θυμάτων στη Βρετανία, στο Ιράκ και σε πολλές άλλες χώρες, είτε στα πρόσωπα των συγγενών των πεσόντων και των αγνοουμένων στην εισβολή, ένα μεγάλο γιατί γεννιέται. Αυτό το γιατί που λέγεται με φιλοσοφικούς και θεολογικούς λόγους θεοδικία. Γιατί ο Θεός επιλέγει για να πάρει τον κάθε άνθρωπο την συγκεκριμένη στιγμή. Γιατί φεύγουν οι νέοι και οι καλοί και μένουν οι γεροντότεροι, γιατί φεύγουν οι πολλά υποσχόμενοι και μάλιστα στο άνθος της προσφοράς τους και όχι οι λιγότερο ή καθόλου ικανοί, ή ακόμη τα λεγόμενα παράσιτα της κοινωνίας.
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ σε αυτό το μεγάλο γιατί δεν είναι καθόλου λογική και σίγουρα δεν στέκει στη βάσανο της λογικής. Η απάντηση βρίσκεται στο ίδιο το μυστήριο της ζωής, που θέλει τον ένα να γεννιέται πλούσιος και ωραίος και τον άλλο φτωχό και άσχημο. Τον ένα με ταλέντα και τον άλλο με αρρώστιες. Από εκεί και πέρα, ξεκινά η αναζήτηση των αιτιών στον ίδιο τον Θεό, ο οποίος δεν προσεγγίζεται μόνο με την λογική, αλλά κυρίως με την εμπειρία.
ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ Εκκλησίας, αυτοί δηλαδή που είχαν εμπειρίες θεϊκές, μας διαβεβαιώνουν ότι ο Θεός ενεργεί σύμφωνα πάντα με το συμφέρον του ανθρώπου και πάντα από αγάπη προς τον άνθρωπο. Στα συναξάρια διαβάζουμε την περίπτωση της πιστής χήρας μάνας που έχασε στο άνθος της ηλικίας τους τα δύο αγόρια της και άρχισε να τα βάζει με το Θεό, τον οποίο τόσο υπηρέτησε και όμως αυτός της φέρθηκε τόσο άπονα. Στο τέλος όμως πληροφορήθηκε από ένα άγιο πνευματικό πατέρα, ότι τα παιδιά της ετοιμάζονταν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο, για τα μάτια μιας κοπελιάς και έτσι ο Θεός πήρε τα παιδιά και τα έβαλε στον παράδεισο. Η χαροκαμένη τότε μάνα παρηγορήθηκε, βρήκε ελπίδα και συνέχισε να δοξολογεί τον Θεό.
ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ της υπέρλογης λογικής του Θεού, της αγαπητικής σχέσης προς τον άνθρωπο, εντάσσεται και το νόημα της εξοδίου ακολουθίας, δηλαδή του μυστηρίου της κηδείας. Λέγεται ότι αποτελεί το ύψιστο κείμενο εκκλησιαστικής δογματικής και το σπουδαιότερο κείμενο διδασκαλίας της Ορθόδοξης πίστης. Ο κανόνας, οι ψαλμοί, τους οποίους συνέθεσε ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, αναφέρονται στους ζωντανούς και όχι στους νεκρούς, τους οποίους καλεί να κατανοήσουν το μυστήριο της ζωής, τους δίνει ελπίδα και παρηγοριά, τους δίνει δύναμη ζωής για τον αγώνα που τέλος έχει το βιολογικό θάνατο. Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουκ έστι μετά θάνατον. Ο θάνατος αποτελεί τη δευτέρα παρουσία, την προσωπική κρίση για τον κάθε άνθρωπο και όσα δεν αντέχουν στη βάσανο του θανάτου, είναι καλύτερα να μην αγγίζονται.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ είναι δύσκολος όσες φιλοσοφικές και θεολογικές αναλύσεις και να γίνουν. Και ο ίδιος ο Χριστός δάκρυσε για τον Λάζαρο αλλά και η Παναγία θρηνούσε για τον μονογενή της Υιό που ανέβηκε στο Σταυρό. Η παρηγοριά σε αυτό το γεγονός, βρίσκεται στην πηγή της χαράς στον Χριστό και στην ελπίδα της κοινής Ανάστασης. Μόνο με τον τρόπο αυτό ο άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει από την απελπισία και τον πόνο του χαμού ενός αγαπημένου προσώπου. Ο χρόνος θεραπεύει, αλλά απαιτείται και η βοήθεια και συνεισφορά του άλλου του διπλανού και πρώτα και κύρια των αγίων, της Παναγίας και του Θεού.
Σχόλια