Το θαύμα της Παναγίας της Χρυσολυσιώτισσας

Το θαύμα της Παναγίας της Χρυσολυσιώτισσας

.

---

? Παναγία μου Χρυσολυσιώτισσα, κάνε το θαύμα σου, είναι η μόνιμη επωδός εδώ και αιώνες των Λυσιωτών. Η Παναγία έκανε το θαύμα της για ακόμη μια φορά και βρέθηκε το αργυροεπίχρυσο κάλυμμα της εικόνας (το πουκάμισο) του 1874 ύστερα από 31 ολόκληρα χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση ένας πατέρας που είχε κόρη άρρωστη, έταξε στην Παναγία να κάμει ολόχρυση την εικόνα της, αν έκανε καλά το παιδί του. Το θαύμα έγινε η κόρη του έγινε καλά, αλλά ο πατέρας ξέχασε το τάμα στην Παναγία. Μια μέρα που μετέφερε το σιτάρι του στη Λάρνακα με το κάρο του για να το πωλήσει, μια ξαφνική φωτιά ξέσπασε μπροστά του και άκουσε έντρομος μια φωνή να του λέει ότι είχε ξεχάσει το τάμα του στην Παναγία. Ο άνθρωπος τότε πήγε αμέσως στη Λευκωσία και παρήγγειλε την εικόνα. Την ημέρα που πήγε να την παραλάβει, ξέσπασε μεγάλη νεροποντή και καταιγίδες. Μεταφέροντας όμως την εικόνα με το κάρο του, παντού έβρεχε αλλά πάνω από το αμάξι δεν έπεφτε ούτε σταγόνα. Φτάνοντας στη Λύση, οι άνθρωποι έτρεχαν μέσα στη βροχή να προϋπαντήσουν την εικόνα και να δουν το θαύμα της Παναγίας. Βρεγμένοι προσπαθούσαν να αγγίξουν την εικόνα που ήταν άθικτη από βροχή.

? Η Παναγία η Χρυσολυσιώτισσα ήταν πάντα η παρηγοριά και η καταφυγή για τους Λυσιώτες κυρίως σε δύσκολες ώρες. Πάμπολλα ήταν τα θαύματα που επιτελούσε η Παναγία και αμέτρητα ήταν τα τάματα που δίδονταν στη χάρη της. Είναι χαρακτηριστική και η συνήθεια που υπήρχε όλοι οι νεοσύλλεκτοι πριν καταταγούν στο στρατό, να καταφεύγουν στην Παναγία, όπου εψάλλετο παράκληση από τους ιερείς. Παράκληση στην Παναγία εψάλει και στις 20 Ιουλίου του 1974 την μέρα της εισβολής, όπου όλοι οι έφεδροι κατέφυγαν στη χάρη της, πριν τραβήξουν για το μέτωπο. Πολλοί ήταν οι στρατιώτες που σώθηκαν με θαυμαστό τρόπο, κατά τον πόλεμο και έχουν να λένε μέχρι σήμερα για τα θαύματα της Παναγίας.

? Ο Δήμαρχος Λύσης Αντρέας Τοφιάς, ανέφερε ότι η ανεύρεση της εικόνας της Παναγίας αγοράστηκε από Τούρκο, ο οποίος την πήρε και τη φύλαξε το 1974. Η τιμή που αρχικά είχε ζητήσει, ήταν 15.000 λίρες αλλά τελικά έπεσε στην τιμή των 8.000 λιρών. Θα ήταν καλύτερα να αποφεύγονται οι αναφορές σε χρήματα γιατί το σημαντικότερο, είναι να ανεβρεθεί και η αυθεντική εικόνα του 9ου αιώνα, η οποία ακόμη βρίσκεται σε άγνωστο μέρος. Σημασία δεν έχουν τα χρήματα αλλά το γεγονός της επιστροφής της Αγίας Εικόνας, η οποία μπορεί να μαρτυρήσει θερμές προσευχές αγίων ανθρώπων, οι οποίοι για αιώνες υπηρέτησαν το μοναστήρι και αργότερα την Εκκλησία της Παναγίας.


? Πέραν όμως από την Εκκλησία και τις άγιες Εικόνες η Λύση διέθετε και ζωντανές αποδείξεις της θείας Χάρης. Ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου Αθανάσιος, είπε, κατά την εξόδιο ακολουθία του Παναγή Χατζηιωνά. "Ο Γέρο-Παναής, λοιπόν, ηγωνίζετο πολύ εκεί εις το χωριόν του, την Λύσιν, αφοσιωμένος εις τον Θεόν μετά μεγάλης αυταπαρνήσεως, πάντοτε προσευχόμενος. Ήτο δε και μεγάλος νηστευτής, με πολλήν σιωπήν, και εζούσε ως Μοναχός εν τω κόσμω, αφήνων εποχήν. Από της νεότητός του ήτο πολύ σώφρων και εγκρατής, και ετηρούσε με ακρίβειαν όλας τας καθιερωμένας υπό της Εκκλησίας μας νηστείας του έτους. Ήτο δε γενικώς πολύ λιτοδίαιτος και ακτήμων. Ούτε επωλούσεν, ούτε ηγόραζεν. Όλος ο πόθος του και ο σκοπός του ήτο να αγαπήση τον Θεόν "εξ όλης της καρδίας και εξ όλης της διανοίας", ώστε να λέγη, μετά του Αποστόλου Παύλου "Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός". Αυτός ο χριστομίμητος εξασκούσε και το θεάρεστον έργον της ελεημοσύνης. Από τα αγαθά και τας ευλογίας, όπου του έστελνεν ο Θεός, ελεούσε και εβοηθούσε τους πτωχούς, δίνοντας και χρήματα και τρόφιμα εις τους χρείαν έχοντας. Τόσον δε σεβασμόν και εκτίμησιν απέκτησεν από όλη την κοινότητα του χωριού του, ώστε μικροί και μεγάλοι τον ηυλαβούντο, ωσάν να ήτο κληρικός.