Ιερά Σύνοδος και τουρκοκύπριοι
Η Εκκλησία της Κύπρου, ζητεί και επιδιώκει την ελευθερία, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την ελεύθερη και απρόσκοπτη διακίνηση και εγκατάσταση σε όλη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, την ασφάλεια και τη δημοκρατία. Η Εκκλησία παρακολουθεί με αίσθημα σύνεσης, χρέους και ευθύνης, τα διαδραματιζόμενα, αφουγκράζεται τους προβληματισμούς των πιστών της και κατανοεί τις ανησυχίες και αγωνίες τους, αλλά και συνεχίζει να αγωνίζεται και να προσεύχεται για την εξεύρεση μιας δίκαιης και ορθής λύσης στο εθνικό μας πρόβλημα. Η Εκκλησία, επιδιώκει την επίτευξη μιας λύσης, η οποία θα διασφαλίζει την ελευθερία και τη σωτηρία του νησιού μας και την εθνικοθρησκευτική επιβίωση του λαού μας στις πατρογονικές του εστίες. Χωρίς να τρέφουμε αισθήματα μίσους και εχθρότητας προς τους Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι είναι και αυτοί θύματα της τουρκικής εισβολής αγωνιζόμαστε για την εφαρμογή, και στην Κύπρο και για όλους τους νόμιμους γηγενείς κατοίκους της, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Έπεσαν σημαντικά οι τόνοι και η ένταση στις εγκυκλίους του Αρχιεπισκόπου και της Ιεράς Συνόδου για την Ανάσταση του Χριστού, τα τελευταία χρόνια, και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό και παρήγορο. Θα ήταν ακόμη καλύτερο αν μειωνόταν ακόμη λίγο και η έκταση της εγκυκλίου. Το πρότυπο θα πρέπει να είναι ο κατηχητικός λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και όχι οι μακρόσυρτες ομιλίες των πολιτικών. Σημασία πρέπει να δίδεται στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα του λόγου. Κατά τα άλλα, σημαντική είναι η αναφορά στους τουρκοκυπρίους, οι οποίοι δεν είναι εχθροί, αλλά συμπατριώτες. Όσο και αν φαίνεται τυπική η αναφορά είναι όμως σημαντική, αφού θα πρέπει να γίνει συνείδηση και όχι σύνθημα η ανάγκη για συμβίωση με το σύνοικο στοιχείο. Οι φανατισμοί και οι εθνικισμοί του παρελθόντος θα πρέπει να περάσουν στη λησμονιά και ένα νέο πνεύμα συνεργασίας και συμφιλίωσης θα πρέπει να γεννηθεί.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Πατριάρχης Βαρθολομαίος και οι φόνοι
"Ιδιώται εξοντώνουν τους ανταγωνιστάς των διά λόγους επικρατήσεως. Εγκληματίαι φονεύουν διά να ληστεύσουν ή διά να εξαφανίσουν τας εναντίον αυτών μαρτυρίας. Τρομοκράται φονεύουν διά να εξαναγκάσουν λαούς και κυβερνήσεις να δεχθούν τας αξιώσεις των. Ιδεολόγοι φονεύουν διά να διευκολύνουν την επικράτησιν της ιδεολογίας των. Λαοί συγκρούονται διά λόγους φυλετικής επικρατήσεως και χιλιάδες πολιτών φονεύονται εκατέρωθεν, διότι δεν επικρατεί πνεύμα καταλλαγής και ειρηνικού διακανονισμού. Φανατικοί φονεύουν τους μη έχοντας τον αυτόν με αυτούς φανατισμόν. Θρησκεύοντες ενίοτε φονεύουν τους πρεσβεύοντας άλλην πίστιν. Αδίστακτοι φονεύουν προς ικανοποίησιν ανθρωποκτόνων ενστίκτων. Μερικοί δε αυτοκτονούν, κρίνοντες ανυπόφορον δι' αυτούς βάρος το θείον δώρον της ζωής. Γενικώς, ο πανανθρωπίνως και υπό του Θεού καταδικασμένος φόνος τείνει να γίνη αποδεκτός ως θεμιτόν μέσον επιτυχίας ωρισμένων σκοπών, τιθεμένων ανεπιτρέπτως υπεράνω της ανθρωπίνης ζωής. Εν μέσω αυτού του πλεονασμού του αίματος εμφανίζεται αναστημένος ο υπό των ανθρώπων φονευθείς αρχηγός και δοτήρ της ζωής, διασαλπίζων προς όλους ότι ο φόνος δεν αποτελεί επιτυχίαν, ότι υπάρχει ανάστασις και κρίσις, ότι η ζωή είναι ισχυροτέρα του θανάτου και ότι ματαιοπονούν όσοι στηρίζουν τα οιαδήποτε οικοδομήματα αυτών εις τον θάνατον του συνανθρώπου των.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Εξέπληξε και πάλι ευχάριστα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφερόμενος στην έννοια του μίσους, των φανατισμών, των φόνων, του θανάτου και της ανάστασης, στο πασχαλινό του μήνυμα. Υπάρχει η λανθασμένη εντύπωση ότι οι εχθροί είναι μόνο όσοι βρίσκονται πέραν από τα όποια σύνορα. Αντιθέτως οι εχθροί ξεκινούν από μέσα στην οικογένεια, συνεχίζονται στις εργασίες, στην κοινωνία και καταλήγουν στους πέραν των συνόρων. Η αγάπη προς τους εχθρούς, την οποία ζητά ο Χριστός, δεν είναι μια αφηρημένη έννοια που απευθύνεται σε ανθρώπους που δεν βλέπουμε και δεν μιλούμε, αλλά ξεκινά από τους διπλανούς εχθρούς. Η αγάπη είναι μια συνεχής άσκησης και θέλει μεγάλο κόπο και μεγάλη δύναμη. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η αναφορά στους θρησκευόμενους, οι οποίοι στο όνομα του Χριστού ή της θρησκείας σπέρνουν το μίσος και επιτελούν φόνους. Εξάλλου αν είναι κάτι που έφερε ο Χριστός στη γη, είναι η κατάργηση των θρησκειών, δηλαδή η υποταγή του ανθρώπου σε νόμους, κανονισμούς και νόρμες, οι οποίες αποτελούν άλλοθι για παραμερισμό της αγάπης.
Η Εκκλησία της Κύπρου, ζητεί και επιδιώκει την ελευθερία, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την ελεύθερη και απρόσκοπτη διακίνηση και εγκατάσταση σε όλη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, την ασφάλεια και τη δημοκρατία. Η Εκκλησία παρακολουθεί με αίσθημα σύνεσης, χρέους και ευθύνης, τα διαδραματιζόμενα, αφουγκράζεται τους προβληματισμούς των πιστών της και κατανοεί τις ανησυχίες και αγωνίες τους, αλλά και συνεχίζει να αγωνίζεται και να προσεύχεται για την εξεύρεση μιας δίκαιης και ορθής λύσης στο εθνικό μας πρόβλημα. Η Εκκλησία, επιδιώκει την επίτευξη μιας λύσης, η οποία θα διασφαλίζει την ελευθερία και τη σωτηρία του νησιού μας και την εθνικοθρησκευτική επιβίωση του λαού μας στις πατρογονικές του εστίες. Χωρίς να τρέφουμε αισθήματα μίσους και εχθρότητας προς τους Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι είναι και αυτοί θύματα της τουρκικής εισβολής αγωνιζόμαστε για την εφαρμογή, και στην Κύπρο και για όλους τους νόμιμους γηγενείς κατοίκους της, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Έπεσαν σημαντικά οι τόνοι και η ένταση στις εγκυκλίους του Αρχιεπισκόπου και της Ιεράς Συνόδου για την Ανάσταση του Χριστού, τα τελευταία χρόνια, και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό και παρήγορο. Θα ήταν ακόμη καλύτερο αν μειωνόταν ακόμη λίγο και η έκταση της εγκυκλίου. Το πρότυπο θα πρέπει να είναι ο κατηχητικός λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και όχι οι μακρόσυρτες ομιλίες των πολιτικών. Σημασία πρέπει να δίδεται στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα του λόγου. Κατά τα άλλα, σημαντική είναι η αναφορά στους τουρκοκυπρίους, οι οποίοι δεν είναι εχθροί, αλλά συμπατριώτες. Όσο και αν φαίνεται τυπική η αναφορά είναι όμως σημαντική, αφού θα πρέπει να γίνει συνείδηση και όχι σύνθημα η ανάγκη για συμβίωση με το σύνοικο στοιχείο. Οι φανατισμοί και οι εθνικισμοί του παρελθόντος θα πρέπει να περάσουν στη λησμονιά και ένα νέο πνεύμα συνεργασίας και συμφιλίωσης θα πρέπει να γεννηθεί.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Πατριάρχης Βαρθολομαίος και οι φόνοι
"Ιδιώται εξοντώνουν τους ανταγωνιστάς των διά λόγους επικρατήσεως. Εγκληματίαι φονεύουν διά να ληστεύσουν ή διά να εξαφανίσουν τας εναντίον αυτών μαρτυρίας. Τρομοκράται φονεύουν διά να εξαναγκάσουν λαούς και κυβερνήσεις να δεχθούν τας αξιώσεις των. Ιδεολόγοι φονεύουν διά να διευκολύνουν την επικράτησιν της ιδεολογίας των. Λαοί συγκρούονται διά λόγους φυλετικής επικρατήσεως και χιλιάδες πολιτών φονεύονται εκατέρωθεν, διότι δεν επικρατεί πνεύμα καταλλαγής και ειρηνικού διακανονισμού. Φανατικοί φονεύουν τους μη έχοντας τον αυτόν με αυτούς φανατισμόν. Θρησκεύοντες ενίοτε φονεύουν τους πρεσβεύοντας άλλην πίστιν. Αδίστακτοι φονεύουν προς ικανοποίησιν ανθρωποκτόνων ενστίκτων. Μερικοί δε αυτοκτονούν, κρίνοντες ανυπόφορον δι' αυτούς βάρος το θείον δώρον της ζωής. Γενικώς, ο πανανθρωπίνως και υπό του Θεού καταδικασμένος φόνος τείνει να γίνη αποδεκτός ως θεμιτόν μέσον επιτυχίας ωρισμένων σκοπών, τιθεμένων ανεπιτρέπτως υπεράνω της ανθρωπίνης ζωής. Εν μέσω αυτού του πλεονασμού του αίματος εμφανίζεται αναστημένος ο υπό των ανθρώπων φονευθείς αρχηγός και δοτήρ της ζωής, διασαλπίζων προς όλους ότι ο φόνος δεν αποτελεί επιτυχίαν, ότι υπάρχει ανάστασις και κρίσις, ότι η ζωή είναι ισχυροτέρα του θανάτου και ότι ματαιοπονούν όσοι στηρίζουν τα οιαδήποτε οικοδομήματα αυτών εις τον θάνατον του συνανθρώπου των.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Εξέπληξε και πάλι ευχάριστα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφερόμενος στην έννοια του μίσους, των φανατισμών, των φόνων, του θανάτου και της ανάστασης, στο πασχαλινό του μήνυμα. Υπάρχει η λανθασμένη εντύπωση ότι οι εχθροί είναι μόνο όσοι βρίσκονται πέραν από τα όποια σύνορα. Αντιθέτως οι εχθροί ξεκινούν από μέσα στην οικογένεια, συνεχίζονται στις εργασίες, στην κοινωνία και καταλήγουν στους πέραν των συνόρων. Η αγάπη προς τους εχθρούς, την οποία ζητά ο Χριστός, δεν είναι μια αφηρημένη έννοια που απευθύνεται σε ανθρώπους που δεν βλέπουμε και δεν μιλούμε, αλλά ξεκινά από τους διπλανούς εχθρούς. Η αγάπη είναι μια συνεχής άσκησης και θέλει μεγάλο κόπο και μεγάλη δύναμη. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η αναφορά στους θρησκευόμενους, οι οποίοι στο όνομα του Χριστού ή της θρησκείας σπέρνουν το μίσος και επιτελούν φόνους. Εξάλλου αν είναι κάτι που έφερε ο Χριστός στη γη, είναι η κατάργηση των θρησκειών, δηλαδή η υποταγή του ανθρώπου σε νόμους, κανονισμούς και νόρμες, οι οποίες αποτελούν άλλοθι για παραμερισμό της αγάπης.
Σχόλια