Ο
πάτος της απελπισίας και το άλμα στην ευτυχία
.
Ο πιστός άνθρωπος ακολουθώντας τα βήματα του θεανθρώπου, μπορεί να πέφτει στον πάτο των δυσκολιών και της απελπισίας, αλλά δεν παραδίδεται. Σηκώνεται στη σφαίρα της ευτυχίας, η οποία είναι η παραδείσια εμπειρία, η οποία ξεκινά από αυτή τη γη και συνεχίζεται στην άλλη. Σε αυτή την πορεία δεν είναι μόνος, αλλά έχει και τη βοήθεια του Θεού, ο οποίος αγαπά τρελά τα πλάσματά του.
* Η απελπισία, αποτελεί φοβερή πλάνη, η οποία μαζί με την μοναξιά, την κορύφωση του εγωισμού, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα το οποίο σπρώχνει τον άνθρωπο σε επικίνδυνες ατραπούς, τέρμα των οποίων είναι ο θάνατος.
Σε αυτά προστίθεται και ο φόβος, ένδειξη και απόδειξη της απομάκρυνσης από τον Θεό, αφού η "τέλεια αγάπη έξω βάλλει το φόβο" όπως τονίζει και ο απόστολος Ιούδας. Η διέξοδος και προστασία από την απειλή αυτή της απελπισίας και του φόβου, δεν βρίσκεται πουθενά αλλού, παρά στην πηγή της ελπίδας, στην επιστροφή στο αρχέγονο κάλλος, στη βίωση της εν Χριστώ ζωής.
Η Παναγία η μητέρα όλων των ανθρώπων, χαρακτηρίζεται συχνά πυκνά ως η ελπίς των απελπισμένων και η καταφυγή των δεινοπαθούντων και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι την πρώτη που κράζουμε στις δύσκολες στιγμές είναι την Παναγία. "Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθεμαι, Μήτερ του Θεού φύλαξον με υπό την σκέπην σου".
* Η ζωή έχει πολλά γυρίσματα και ο πόνος εναλλάσσεται με τα προβλήματα, τα οποία πολλές φορές φαίνονται βουνό για τους ανθρώπους. Βεβαίως, όπως διαβεβαιώνουν οι άγιοι της Εκκλησίας, ποτέ ο Θεός δεν επιτρέπει να δοκιμάζεται ο άνθρωπος πέραν των δυνατοτήτων του.
Ωστόσο, πολλές φορές ο σκοτισμός του νου, φτάνει σε τέτοιο βάθος, που δύσκολα μπορεί ο άνθρωπος να ξεφύγει από την κατάθλιψη και την απελπισία. Βεβαίως υπάρχουν και οι ιατρικές περιπτώσεις, όπου είναι απαραίτητη η εμπλοκή του ψυχίατρου, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις, ο άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει από τον πάτο, με τη βοήθεια και τις συμβουλές των έμπειρων ανθρώπων και το καλύτερο των πνευματικών ανθρώπων.
* Κύρια αιτία της πορείας προς την απελπισία, είναι η απομάκρυνση από το Θεό. Όσο ο άνθρωπος ξεχνά τους άλλους ανθρώπους και το Θεό, όσο νομίζει ότι θα ζήσει μόνος χωρίς την δήθεν ενόχληση των άλλων, όταν δεν μοιράζεται τη ζωή του, όταν δεν αγαπά, τότε βυθίζεται στη σκιώδη πορεία που καταλήγει στη θλίψη, την κατάθλιψη, την απελπισία και στη χειρότερη περίπτωση στο θάνατο είτε αργός είναι αυτός είτε άμεσος.
Η πορεία του ανθρώπου προς το Θεό και την αληθινή ευτυχία παρομοιάζεται από τους πατέρες της Εκκλησίας με τον τροχό του ποδηλάτου. Στο κέντρο είναι ο Χριστός και στις ακτίνες οι άνθρωποι. Όσο απομακρύνονται από το κέντρο, απομακρύνονται και από τους άλλους ανθρώπους και αντιστρόφως. Εξάλλου, ο παράδεισος είναι ταυτόσημος με την έννοια της επικοινωνίας και η κόλαση με την έννοια της μοναξιάς.
* Η Αγία Συγκλητική έλεγε ότι τις αμελείς και ράθυμες ψυχές κι εκείνες πού από νωθρότητα δεν καταφέρνουν να προκόψουν στην αρετή, καθώς και όσες κυριεύονται εύκολα από την απόγνωση, πρέπει να τις ενθαρρύνουμε. Αν μάλιστα παρουσιάσουν ακόμα κι ένα μικρό καλό, να το θαυμάζουμε και να το μεγαλοποιούμε. Απεναντίας, και τα πιο σοβαρά και μεγάλα σφάλματά τους, να τα χαρακτηρίζουμε μπροστά τους σαν πολύ μικρά κι ασήμαντα.
Γιατί ο διάβολος, πού θέλει όλα να τα διαστρέφει για να μας κολάσει, προσπαθεί να κρύβει από τους αγωνιστές και τους επιμελείς στην άσκηση τις αμαρτίες τους, κάνοντάς τους να τις ξεχνούν, για να τους ρίξει έτσι στην υπερηφάνεια. Να ενεργούμε δηλαδή σαν τους πολύ έμπειρους κηπουρούς, πού, όταν δουν ένα φυτό καχεκτικό και ασθενικό, το ποτίζουν με άφθονο νερό και το περιποιούνται με πολλή φροντίδα, για ν΄ αναπτυχθεί και να δυναμώσει.
Ενώ, αντίθετα, όταν δουν σ΄ ένα φυτό πρόωρα βλαστάρια, κλαδεύουν τα περιττά, για να μην ξεραθούν σύντομα. Αλλά και οι γιατροί, σ΄ άλλους αρρώστους συνιστούν πολυφαγία και κινητικότητα, ενώ σ΄ άλλους επιβάλλουν μακρόχρονη δίαιτα και ακινησία
Σχόλια