Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο

.

---

* Και όμως είναι αλήθεια. Μόνο όταν ο άνθρωπος καταφέρει να κάνει όμορφο τον εαυτό του, μόνο όταν πετύχει να εκπέμπει χαρά, τότε και μόνο σώζεται ο κόσμος. Ο μέγας ρώσος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, είπε ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο και δεν είχε καθόλου άδικο. Η ομορφιά σίγουρα δεν ταυτίζεται μόνο με την εξωτερική εμφάνιση, αλλά εκτείνεται στην ψυχοσωματική οντότητα του ανθρώπου. Ο Χριστιανός, ο άνθρωπος που εκπέμπει τη Χάρη του Θεού, είναι όμορφος, είναι γλυκός, είναι ωραίος, είναι χάρμα οφθαλμών, μεταδίδει χαρά και ευτυχία, έστω και αν είναι εκατό χρόνων ή έστω και αν έχει δεκαετίες και να λουστεί. Εξάλλου, είναι κανόνας οι άνθρωποι που είναι ψυχικά υγιείς, να είναι και σωματικά υγιείς και αντιστρόφως, με όσες βέβαια εξαιρέσεις και αν υπάρχουν.
* Ο Χριστιανισμός είναι σκάνδαλο γι αυτούς που μετατρέπουν την πίστη σε θρησκεία και σε σειρά από κανόνες και νόρμες που δεν στέκουν πολλές φορές στη λογική. Είναι σκάνδαλο, γι αυτούς που εμπιστεύονται τα πάντα στη δύναμη του μυαλού και στην αδυναμία των παθών. Αντιθέτως, ο Χριστιανισμός είναι εμπειρία χαράς και ευτυχία ομορφιάς, όταν βιώνεται ως πίστη και ως βίωση του μυστηρίου της ένωσης με το Θεό. Για να έλθει όμως η ομορφιά απαιτείται μια κίνηση. Η έξοδος από το εγώ και το πλησίασμα του εσύ, απαιτείται η φυγή από τον εγωισμό και προσφορά χωρίς ανταμοιβή, απαιτείται αυτή η υπέρλογη εμπειρία της αγάπης. Αγάπη η οποία είναι ταυτόσημη με την έννοια του Θεού.
* Η έννοια της ομορφιάς δεν περιορίζεται μόνο στους ανθρώπους, αλλά εκτείνεται και σε όλη την άλογη φύση. Ο πιστός που βιώνει την αγάπη, φροντίζει και την φύση και τα ζώα και τα φυτά και το φυσικό περιβάλλον. Όχι από τη λεγόμενη περιβαλλοντική συνείδηση, ούτε από το φόβο της φυσικής καταστροφής και εκδίκησης της φύσης, αλλά από την αγάπη προς τα δημιουργήματα του Θεού. Ο Θεός δημιούργησε τα πάντα καλά λίαν και έδωσε τη δυνατότητα στον άνθρωπο να χρησιμοποιεί τη φύση για τη δική του επιβίωση. Η κατάχρηση και η καταστροφή της φύσης οδηγεί στην ασχήμια η οποία ανακλάται και στον άνθρωπο, ο οποίος συμπαρασύρεται στην τυραννία των ασθενειών.

* Η Ορθοδοξία ταυτίζεται με την ομορφιά, γιατί μέσα σ' αυτήν ο άνθρωπος, μπορεί να έχει γεύση και εμπειρία της Ύψιστης ομορφιάς, του Όντως κάλλους, που είναι ο Θεός. Ο Χριστός στους ψαλμούς, χαρακτηρίζεται ως "Ο Ωραίος κάλλει παρά πάντας τους υιούς των ανθρώπων". Αυτό σύμφωνα με τη θεολογία της Ορθόδοξης Ανατολής, συνέβη, γιατί ο Χριστός με τη Σάρκωση Του πήρε την προπτωτική ανθρώπινη φύση, δηλαδή την ανθρώπινη φύση πριν καταστεί άσχημη εξαιτίας της αμαρτίας, της αρρώστιας και του θανάτου. Αντιθέτως, ο διάβολος, ως πηγή των κακών και των παθών, εμφανίζεται στην ασκητική Πατερική Γραμματεία αλλά και στην Ορθόδοξη Αγιογραφία, αισθητικά σαν μια απαίσια και αποκρουστική ύπαρξη.


* Ο Μέγας Αντώνιος στη φιλοκαλία, ορίζοντας την έννοια Θεός, αποφαίνεται χαρακτηριστικά: "Θεός εστίν η μακαρία φύσις, η Υπερτελής τελειότης, η Υπέρκαλλος και Υπεράγαθος ποιητική αρχή, πάντων των όντων". Δηλαδή, "Θεός είναι η ευτυχισμένη φύση, η υπερτέλεια τελειότητα, η πανέμορφη δημιουργική αρχή όλων των όντων". Ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θα πει πως: "Οι άνθρωποι, ώσπερ άγγελοι, διητώντο εν τω Παραδείσω". Σύμφωνα με την Πατερική Γραμματεία, ο μεταπτωτικός άνθρωπος που διατηρεί ακριβώς αυτό τον εικονισμό του Θεού μέσα του, έχει μια έκπαγλη ωραιότητα. Έτσι, π.χ., ο πατήρ Ιωάννης Βοστόργωφ, ένας λόγιος Ρώσος Κληρικός, μιλώντας για τον Αγιο Ιωάννη της Κροστάνδης, ένα Ρώσο Αγιο του 19ου αιώνα, θα πει ανάμεσα στ' άλλα και τα ακόλουθα: "Ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος και όμως εξαιτίας της χάρης του Αγίου Πνεύματος που ενοικούσε μέσα του, έδειχνε ένα πρόσωπο υπέρλαμπρα εξαίσιο, ωραίο".