Χρυσές μέρες στην Εκκλησία της Κύπρου

Χρυσές μέρες στην Εκκλησία της Κύπρου

.

---

Η ΙΣΤΟΡΙΑ κάνει κύκλους και στην Εκκλησία της Κύπρου, η οποία ζει ξανά και ξανά τα λεγόμενα αρχιεπισκοπικά. Ακυβερνησία στην Αρχιεπισκοπή, συγκρούσεις και αλληλοκατηγορίες Ιεραρχών, ανίερες και ιερές συμμαχίες, δολοπλοκίες και ρουσφέτια, κατάπτωση και ειλικρίνεια, μέχρι να έλθει το θαύμα, μέχρι ο Θεός να φανερώσει με το δικό του τρόπο, τον δρόμο για τη σωτηρία των ανθρώπων. Η Εκκλησία της Κύπρου ζει πραγματικά χρυσές μέρες, αφού μέσα από την ταπείνωση και τα πάθη της, αναδεικνύεται η άλλη αγιοπνευματική της διάσταση. Φανερώνεται μέσα από τους ταπεινούς ιερείς και μέσα από τους αγνούς λαϊκούς η πραγματική δύναμη της Εκκλησίας που έχει να κάνει με τη σωτηρία των ανθρώπων και όχι με τον ανταγωνισμό της κοσμικής εξουσίας.

ΑΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙ κανείς λίγα χρόνια πίσω, θα διαπιστώσει ότι έγιναν πραγματικά θαύματα στην Εκκλησία της Κύπρου από την ημέρα που φανερώθηκε η ταπεινή και ασθενούσα διάσταση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου. Άνοιξαν τα οδοφράγματα, λειτουργήθηκαν εκκλησίες στα κατεχόμενα, ύστερα από 30 χρόνια, όπως του Αγίου Μάμα και του Αποστόλου Βαρνάβα, επήλθε η κάθαρση στα οικονομικά της Αρχιεπισκοπής ή τουλάχιστον σταμάτησε το πλιάτσικο. Μητροπόλεις, Μοναστήρια και Ιεράρχες άνοιξαν απλόχερα τα βαλάντια τους και έδωσαν βοήθεια σε πολλούς πτωχούς ανθρώπους - πήραν φυσικά αρκετά και πολλοί ισχυροί αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία - και η φιλανθρωπία πέρασε από τα κηρύγματα στην πράξη.
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ συνεδρία της Ιεράς Συνόδου και ο χωρισμός στα δύο των Επισκόπων φανέρωσε την αναξιοπιστία των ανθρώπων και την αξιοπιστία του Θεού. Λίγες μόνο μέρες μετά τη σύγκρουση, ήρθε η επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του Αρχιεπισκόπου, να δώσει ένα χαστούκι στις δολοπλοκίες και να αφήσει κατά μέρος, έστω για λίγες βδομάδες, τα πάθη και τους σχεδιασμούς επί χάρτου. Αν ο μη γένοιτο ο Αρχιεπίσκοπος αναχωρήσει, τότε όλες οι πολιτικο-κομματικές δολοπλοκίες διαλύονται και έρχονται στο προσκήνιο νέα δεδομένα, τα οποία δεν θα ελέγχονται πλήρως από τους Ιεράρχες.

ΟΥΤΕ διασύνδεση βουλευτικών ή άλλων εκλογών, με τις αρχιεπισκοπικές εκλογές, ούτε πονηριές για να έλθουν ή να μην έλθουν οι ψηφοφόροι στις κάλπες, ούτε βεβαίως ελεγχόμενοι βυζαντινισμοί. Η θεία Χάρις, η οποία ανάδειξε άγνωστους Ιεράρχες και γλίτωσε την Εκκλησία από ανάξιους κληρικούς, θα ενεργήσει και πάλι για τη σωτηρία των πιστών. Είναι τουλάχιστον προσβλητικό για την Εκκλησία και τους Ιεράρχες να γίνονται συσχετισμοί ανάμεσα σε εκκλησιαστικές και πολιτικές εκλογές και να υπάρχει αλληλεξάρτηση των μνηστήρων του θρόνου, με τους πολιτικούς και αντιστρόφως.

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ στην Κύπρο πάντα διαδραμάτιζαν και πάντα θα διαδραματίζουν ένα σημαντικό ρόλο στα εκκλησιαστικά πράγματα του τόπου. Εξάλλου, μόνο κέρδη, είτε υλικά, είτε άλλως πως, έχουν από την Εκκλησία και τους καλούς πιστούς. Όσοι μνηστήρες προσεταιρίσθηκαν και υποτάχθηκαν στις κομματικές επιλογές, την πάτησαν κυριολεκτικά, είτε άμεσα, είτε έμμεσα. Αν δεν τίθεται σε πρώτο πλάνο η Χάρις του Θεού και τίθενται οι πολιτικές σκοπιμότητες, τότε τα αποτελέσματα είναι τραγικά. Ακόμη και όσοι ενεργούν ή άγονται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και όχι από το Θεό, τότε και αυτοί βαδίζουν λάθος.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ παράδειγμα του Πατριάρχη (μοναχού) πρώην Ιεροσολύμων Ειρηναίου, είναι εντυπωσιακό. Ο άνθρωπος κατάφερε ύστερα από πολλούς μήνες αγώνων και με τη βοήθεια της Ελληνικής κυβέρνησης, να αναδειχθεί στον θρόνο και "πριν αλέκτωρ φωνήσαι" την πάτησε από μερικούς νεαρούς, οι οποίοι πωλούσαν τη γη του Πατριαρχείου, όπως ο ίδιος ο Ειρηναίος ομολόγησε. Είναι σκληρό να κλωτσάς σε καρφιά και φαίνεται ότι όσοι επιμένουν να προκαλούν τον ίδιο το Θεό, τελικά την πληρώνουν πανάκριβα. Όπως συμβαίνει και σε όλες τις ανθρώπινες συμπεριφορές, δηλαδή όπως απλά το λέει ο λαός, όλα εδώ πληρώνονται.

ΠΕΡΑ από όλα αυτά, σίγουρα είναι επιβεβλημένο να υπάρχει ο πρώτος στην Εκκλησία της Κύπρου. Η αδυναμία του Αρχιεπισκόπου, όσα καλά και αν έφερε, δεν αποτελεί τη φυσική πορεία των πραγμάτων. Το ζητούμενο σήμερα είναι το πότε και ποιος θα αναδειχθεί στο θρόνο. Οι μνηστήρες θα πρέπει να σκέφτονται και το αύριο και όχι μόνο τον αγώνα για την εκλογή. Έρχονται δύσκολες ημέρες, τόσο στο κυπριακό, όσο και στην αναγκαστική πλέον συμβίωση με τους τουρκοκύπριους μωαμεθανούς, είτε λυθεί, είτε όχι το κυπριακό. Καλό είναι οι Ιεράρχες να μην οργίζονται και να μην δυσανασχετούν για τις ανθρώπινες αδυναμίες και να αφήσουν ένα μεγαλύτερο παράθυρο στο Θεό, να διαλέξει και το χρόνο και το πρόσωπο που θα αναδειχθεί στον Θρόνο του Αποστόλου Βαρνάβα.