.
? Η αγάπη ήταν ανυπόκριτη, τα γλυκά ήταν τόσο γλυκά όσο και ο λόγος του μοναχού, ενώ η ατμόσφαιρα μύριζε φρεσκάδα, όπως και όλος ο χώρος.
? Όλα έλαβαν χώρα στο αρχονταρίκι της μονής, όπου τα ταπεινά αλλά σπουδαία προσφέρονταν δωρεάν.
? Όμως τα πράγματα δεν έμειναν μέχρι εκεί αφού αργά ή γρήγορα η κουβέντα έφθασε στα οικονομικά… τα δύσκολα για τους μοναχούς… τα ελκυστικά για τους λαϊκούς..
? " Τι να κάνω, μας είπε ο παππούλης… πρέπει κάποιος να τρέχει για όλα αυτά… δεν μπορεί όλοι να ψάχνουμε και να τρέχουμε για τα ευτελή και δευτερεύοντα…"
? "Δεν ήλθαν οι μοναχοί εδώ για να τρέχουν τις καθημερινές μέριμνες… τους δύσκολους πελεκάνους… τους ανυπάκουους τεχνίτες… ήλθαν εδώ για να προσεύχονται… ήλθαν για να γλυτώσουν από τις μέριμνες τους βίου, ήλθαν για να παλέψουν με το εαυτό τους και τα πάθη τους… για να αγιάσουν…"
? "Αλλά ως άνθρωποι, στον κόσμο οικούντες και τον ουρανό αναζητούντες, παλεύουμε και εμείς για τα καθημερινά, τα οποία όμως αποτελούν μέσο και όχι αυτοσκοπός." ? "Πάντως, ο Θεός βρίσκει πάντα τον τρόπο και από τα μικρά και ασήμαντα φανερώνει τα υψηλά και σπουδαία. ? "Μια φορά… συνέχισε ο παππούλης με το γλαφυρό του λόγο… ένας μοναχός πήγε σε ένα κατάστημα για να αγοράσει κάτι…αλλά ως συνήθως δεν πήρε λεφτά. ? Βλέπει δίπλα του ένα φίλο και του λέει βαστάς πενήντα λίρες… έλα δώσε μου τα λεφτά… ? Ο άνθρωπος, καλοπροαίρετος όντας, ντράπηκε, έδωσε τα λεφτά, το αγαθό αγοράστηκε… όμως η επιστροφή ξεχάστηκε. ? Οι ανάγκες της ζωής, όμως πίεζαν και ο έρμος, πήγε στον ηγούμενο της μονής, που τύγχανε να είναι και παλιός του φίλος για να ζητήσει τα λεφτά.
? "Μην μας παρεξηγείς… του είπε με αγάπη ο γέροντας, ο μοναχός αυτός δεν νοιάζεται καθόλου για τα λεφτά… γι’ αυτόν δεν υπάρχουν χρήματα…" ? "Έλα να δεις, αυτό εδώ είναι το προσωπικό του συρτάρι. Αυτές είναι επιταγές που μας έδωσαν έμποροι που αγόρασαν γεννήματα της μονής. Τις ξέχασε εδώ, έληξαν και τώρα αναζητούμε τους ανθρώπους να μας δώσουν άλλες."
? Και ο καλός αρχοντάρης, συνέχισε λέγοντας ότι ο σκανδαλισμένος πιστός, έφυγε ικανοποιημένος, παίρνοντας τα λεφτά του, αλλά και το μάθημά του… έμαθε ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγνοούν αυτά τα "χαρτιά" για τα οποία οι άνθρωποι σκοτώνονται, έμαθε την αρετή της αφιλοχρηματίας…
? Πάντως το γεγονός αυτό δεν ήταν απλά ένα γεγονός, αλλά ήταν η αφορμή ο πρώην σκανδαλισμένος, να μετατραπεί σε προσκολλημένο της μονής, να αποκτήσει πνευματική σχέση και συχνά πυκνά να βρίσκει εκεί την ανάπαυση της ψυχής του.
? Ο ίδιος έλεγε αργότερα αστειευόμενος ότι "σώθηκε" για πενήντα λίρες…
? Η κουβέντα με τον αρχοντάρι δεν τελειώνει εδώ αλλά το μυαλό συνειρμικά, ξέφυγε και πήγε σε ένα άλλο μοναχό που όταν κλήθηκε να απαντήσει στο λεγόμενο "καυτό" ερώτημα αν θα πρέπει η εκκλησία να κτίζει ξενοδοχεία… απάντησε απλά και μονολεκτικά με ένα πολύ φυσικό ναι…
? Ωστόσο, πρόσθεσε ότι πρέπει να κτίζει ξενοδοχεία, με την πραγματική έννοια του όρου, δηλαδή κτίρια που θα μένουν όσοι δεν έχουν στέγη να μείνουν…
? Καλά τα λεφτά, χρήσιμα και απαραίτητα, αλλά καλύτερη η πνευματική ζωή… και η εκκλησία ξέρει και παρακαλεί για όλους και για όλα, υπενθυμίζοντας ότι "πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριο ουκ ελαττωθήσονται παντώς αγαθού…"
? Το πνεύμα του Θεού, όπου θέλει πνέει και το μυστήριο της σωτηρίας του ανθρώπου, δεν χρειάζεται μεγάλα θαύματα, αρκούν και τα μικρά. ? Ο καθένας στο μέτρο των δυνατοτήτων του και ας μην ξεχνούμε ότι και τα μεγέθη και ο χρόνος είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. ? Για τη διακονία των αδελφών… για την αγάπη όλα επιτρέπονται… αγάπα το Θεό λένε οι πατέρες και κάνε ό,τι θέλεις…γιατί μόνο η αλήθεια ελευθερώσει ημάς…
? Τελικά τα λόγια του αρχοντάρη ήταν πιο γλυκά… από τα γλυκά που τρώγαμε.
? Όλα έλαβαν χώρα στο αρχονταρίκι της μονής, όπου τα ταπεινά αλλά σπουδαία προσφέρονταν δωρεάν.
? Όμως τα πράγματα δεν έμειναν μέχρι εκεί αφού αργά ή γρήγορα η κουβέντα έφθασε στα οικονομικά… τα δύσκολα για τους μοναχούς… τα ελκυστικά για τους λαϊκούς..
? " Τι να κάνω, μας είπε ο παππούλης… πρέπει κάποιος να τρέχει για όλα αυτά… δεν μπορεί όλοι να ψάχνουμε και να τρέχουμε για τα ευτελή και δευτερεύοντα…"
? "Δεν ήλθαν οι μοναχοί εδώ για να τρέχουν τις καθημερινές μέριμνες… τους δύσκολους πελεκάνους… τους ανυπάκουους τεχνίτες… ήλθαν εδώ για να προσεύχονται… ήλθαν για να γλυτώσουν από τις μέριμνες τους βίου, ήλθαν για να παλέψουν με το εαυτό τους και τα πάθη τους… για να αγιάσουν…"
? "Αλλά ως άνθρωποι, στον κόσμο οικούντες και τον ουρανό αναζητούντες, παλεύουμε και εμείς για τα καθημερινά, τα οποία όμως αποτελούν μέσο και όχι αυτοσκοπός." ? "Πάντως, ο Θεός βρίσκει πάντα τον τρόπο και από τα μικρά και ασήμαντα φανερώνει τα υψηλά και σπουδαία. ? "Μια φορά… συνέχισε ο παππούλης με το γλαφυρό του λόγο… ένας μοναχός πήγε σε ένα κατάστημα για να αγοράσει κάτι…αλλά ως συνήθως δεν πήρε λεφτά. ? Βλέπει δίπλα του ένα φίλο και του λέει βαστάς πενήντα λίρες… έλα δώσε μου τα λεφτά… ? Ο άνθρωπος, καλοπροαίρετος όντας, ντράπηκε, έδωσε τα λεφτά, το αγαθό αγοράστηκε… όμως η επιστροφή ξεχάστηκε. ? Οι ανάγκες της ζωής, όμως πίεζαν και ο έρμος, πήγε στον ηγούμενο της μονής, που τύγχανε να είναι και παλιός του φίλος για να ζητήσει τα λεφτά.
? "Μην μας παρεξηγείς… του είπε με αγάπη ο γέροντας, ο μοναχός αυτός δεν νοιάζεται καθόλου για τα λεφτά… γι’ αυτόν δεν υπάρχουν χρήματα…" ? "Έλα να δεις, αυτό εδώ είναι το προσωπικό του συρτάρι. Αυτές είναι επιταγές που μας έδωσαν έμποροι που αγόρασαν γεννήματα της μονής. Τις ξέχασε εδώ, έληξαν και τώρα αναζητούμε τους ανθρώπους να μας δώσουν άλλες."
? Και ο καλός αρχοντάρης, συνέχισε λέγοντας ότι ο σκανδαλισμένος πιστός, έφυγε ικανοποιημένος, παίρνοντας τα λεφτά του, αλλά και το μάθημά του… έμαθε ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγνοούν αυτά τα "χαρτιά" για τα οποία οι άνθρωποι σκοτώνονται, έμαθε την αρετή της αφιλοχρηματίας…
? Πάντως το γεγονός αυτό δεν ήταν απλά ένα γεγονός, αλλά ήταν η αφορμή ο πρώην σκανδαλισμένος, να μετατραπεί σε προσκολλημένο της μονής, να αποκτήσει πνευματική σχέση και συχνά πυκνά να βρίσκει εκεί την ανάπαυση της ψυχής του.
? Ο ίδιος έλεγε αργότερα αστειευόμενος ότι "σώθηκε" για πενήντα λίρες…
? Η κουβέντα με τον αρχοντάρι δεν τελειώνει εδώ αλλά το μυαλό συνειρμικά, ξέφυγε και πήγε σε ένα άλλο μοναχό που όταν κλήθηκε να απαντήσει στο λεγόμενο "καυτό" ερώτημα αν θα πρέπει η εκκλησία να κτίζει ξενοδοχεία… απάντησε απλά και μονολεκτικά με ένα πολύ φυσικό ναι…
? Ωστόσο, πρόσθεσε ότι πρέπει να κτίζει ξενοδοχεία, με την πραγματική έννοια του όρου, δηλαδή κτίρια που θα μένουν όσοι δεν έχουν στέγη να μείνουν…
? Καλά τα λεφτά, χρήσιμα και απαραίτητα, αλλά καλύτερη η πνευματική ζωή… και η εκκλησία ξέρει και παρακαλεί για όλους και για όλα, υπενθυμίζοντας ότι "πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριο ουκ ελαττωθήσονται παντώς αγαθού…"
? Το πνεύμα του Θεού, όπου θέλει πνέει και το μυστήριο της σωτηρίας του ανθρώπου, δεν χρειάζεται μεγάλα θαύματα, αρκούν και τα μικρά. ? Ο καθένας στο μέτρο των δυνατοτήτων του και ας μην ξεχνούμε ότι και τα μεγέθη και ο χρόνος είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. ? Για τη διακονία των αδελφών… για την αγάπη όλα επιτρέπονται… αγάπα το Θεό λένε οι πατέρες και κάνε ό,τι θέλεις…γιατί μόνο η αλήθεια ελευθερώσει ημάς…
? Τελικά τα λόγια του αρχοντάρη ήταν πιο γλυκά… από τα γλυκά που τρώγαμε.
Σχόλια