Επιλέγοντας μουσικά...
.
.
? Πολλά δεν θέλει τελικά ο άνθρωπος για να γίνει άνθρωπος και μάλιστα χαριτωμένος.
? Έχθρες, μίση, πάθη, ιστορίες αιώνων, μπορούν να ανατραπούν αν τελικά το θηρίο που ζει μέσα σε κάθε άνθρωπο τιθασευτεί και γίνει αν όχι αρνάκι, τουλάχιστον κάτι να μυρίζει άνθρωπο.
? Εκπληκτικό είναι και το γεγονός πως οι άνθρωποι κουβαλούν τις παραδόσεις μυστικά μέσα τους, ενώ εκπληκτικότερος είναι ο τρόπος που αναβιώνουν αυτές σε ανύποπτες στιγμές.
? Πριν μερικά χρόνια ένας άριστος μουσικός παραγωγός μετέδωσε ένα παράξενο τραγούδι το οποίο «έφερνε…» ακουγόταν τούρκικα, με αποτέλεσμα να δεχθεί άμεσα το απειλητικό τηλεφώνημα του αφεντικού ο οποίος να σημειωθεί είχε για «θρησκεία» την Ελλάδα.
? Μετά τη τρικυμία ήλθε η νηνεμία και η συζήτηση μετά βυζαντινού… καφέ στο γραφείο. ? Η Τουρκική μουσική δεν είναι τίποτα άλλο… παρά συνέχεια της αρχαίας ελληνικής, δεν είναι τίποτα άλλο παρά συνέχεια της βυζαντινής μουσικής, δεν είναι τίποτα άλλο από αντιγραφή της δικής μας μουσικής, με επένδυση τούρκικων λέξεων…και η ιστορία συνεχίστηκε στις λεπτομέρειες της και στις αστοχίες της.
? Ο άνθρωπος έπαθε την πλάκα του, σιώπησε και την επομένη που πήγε εκκλησία προσπαθούσε να συγκρίνει τις δύο μουσικές, όπως ο ίδιος ομολογούσε αργότερα.
? Όμως δεν έμεινε εδώ, ζήτησε τις απόψεις ειδικών με πτυχία για να ακούσει και πάλι τα ίδια.
? Πριν μερικές μέρες πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη μία κοινή συναυλία Ελλήνων και Τούρκων καλλιτεχνών και η ανταπόκριση από το νησί των παλικαριών ήταν εκπληκτική, όπως γράφει ο ελληνικός τύπος.
? Στην αρχή, το κοινό που πήγε για να παρακολουθήσει τη συναυλία ήταν λίγο μουδιασμένο. ? Tι θα μπορούσε να τους πει ο Mουαμέρ Kετεντζόγλου, ένας Τούρκος τραγουδιστής και ακορντεονίστας, που να μιλά στην ελληνική ψυχή τους και πώς θα μπορούσαν να τον ακολουθήσουν στον ήχο και το στίχο.
? Λίγα λεπτά αργότερα, όταν η Ηβη Nτερμαντζή άρχισε να τραγουδά τη «Σεράχ» και όταν το μπουζούκι του Ορχάν Οσμάν «έπιασε» τον μεγάλο Mάρκο, κανείς δεν έμεινε στη θέση του. ? Ολοι πλησίασαν τη σκηνή, χτυπούσαν τις παλάμες τους στο ρυθμό της Aνατολής, τα βήματα και τα σώματά τους χάθηκαν στις δύο πλευρές του Aιγαίου…
? Στην επέτειο της αποφράδας ημέρας της πτώσης της Κωνσταντινούπολης, βρισκόταν στην Κύπρο ένα συγκρότημα παραδοσιακής μουσικής από την Θεσσαλονίκη για να τραγουδήσει το θρήνο της Πόλης.
? Οι άνθρωποι αυτοί, όπως μάθαμε σπούδασαν μουσική στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, γιατί εκεί έλεγαν ήταν ο μόνος τόπος όπου διατηρήθηκε ζωντανή η μάθηση των παραδοσιακών βυζαντινών οργάνων και των μυστικών των ηχοχρωμάτων της μουσικής. ? Όλα αυτά βεβαίως είναι για τους βαθύς γνώστες των μουσικών πραγμάτων, αλλά όταν μαθαίνεις ότι το καλύτερο τραγούδι του αιώνα, όπως πολλοί αρέσκονται να το αποκαλούν, η «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Τσιτσάνη είναι αντιγραφή ή παραλλαγή του «Τη Υπερμάχω» τότε πραγματικά απορείς για το βάθος της παράδοσης.
? Ωραίο είναι και το γεγονός ότι χιλιάδες νέοι στην Ελλάδα και την Κύπρο, ναι στην Κύπρο, πολεμούν κυριολεκτικά για να μάθουν τα δύσκολα παραδοσιακά όργανα.
? Αυτοί που γνωρίζουν καλά, σημειώνουν το θαυμαστό γεγονός ότι η σύγχρονη λεγόμενη ποιοτική λαϊκή μουσική έχει τις ρίζες της στη βυζαντινή και δημοτική παραδοσιακή μουσική.
? Υπάρχουν και άλλοι που θεωρούν ανεπίτρεπτο το γεγονός αυτό και κάνουν λόγο για κλοπές και κακές αντιγραφές αραβικών ή και τούρκικων μουσικών ακουσμάτων.
? Αλλά μήπως αυτή δεν είναι η δύναμη του Ελληνισμού, δεν είναι η δύναμη της ελεύθερης αποδοχής και αφομοίωσης των ξένων πολιτιστικών κατορθωμάτων.
? Δυνατός είναι αυτός που ελεύθερα δέχεται, διαλέγει, υιοθετεί ή απορρίπτει, ενώ σίγουρα αδύνατος είναι αυτός που αντιγράφει και υποδουλώνεται άκριτα στους ξένους.
? Από εκεί και πέρα όλα είναι θέμα συνείδησης και προσωπικής πάλης… και όποιος αντέξει.
? Έχθρες, μίση, πάθη, ιστορίες αιώνων, μπορούν να ανατραπούν αν τελικά το θηρίο που ζει μέσα σε κάθε άνθρωπο τιθασευτεί και γίνει αν όχι αρνάκι, τουλάχιστον κάτι να μυρίζει άνθρωπο.
? Εκπληκτικό είναι και το γεγονός πως οι άνθρωποι κουβαλούν τις παραδόσεις μυστικά μέσα τους, ενώ εκπληκτικότερος είναι ο τρόπος που αναβιώνουν αυτές σε ανύποπτες στιγμές.
? Πριν μερικά χρόνια ένας άριστος μουσικός παραγωγός μετέδωσε ένα παράξενο τραγούδι το οποίο «έφερνε…» ακουγόταν τούρκικα, με αποτέλεσμα να δεχθεί άμεσα το απειλητικό τηλεφώνημα του αφεντικού ο οποίος να σημειωθεί είχε για «θρησκεία» την Ελλάδα.
? Μετά τη τρικυμία ήλθε η νηνεμία και η συζήτηση μετά βυζαντινού… καφέ στο γραφείο. ? Η Τουρκική μουσική δεν είναι τίποτα άλλο… παρά συνέχεια της αρχαίας ελληνικής, δεν είναι τίποτα άλλο παρά συνέχεια της βυζαντινής μουσικής, δεν είναι τίποτα άλλο από αντιγραφή της δικής μας μουσικής, με επένδυση τούρκικων λέξεων…και η ιστορία συνεχίστηκε στις λεπτομέρειες της και στις αστοχίες της.
? Ο άνθρωπος έπαθε την πλάκα του, σιώπησε και την επομένη που πήγε εκκλησία προσπαθούσε να συγκρίνει τις δύο μουσικές, όπως ο ίδιος ομολογούσε αργότερα.
? Όμως δεν έμεινε εδώ, ζήτησε τις απόψεις ειδικών με πτυχία για να ακούσει και πάλι τα ίδια.
? Πριν μερικές μέρες πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη μία κοινή συναυλία Ελλήνων και Τούρκων καλλιτεχνών και η ανταπόκριση από το νησί των παλικαριών ήταν εκπληκτική, όπως γράφει ο ελληνικός τύπος.
? Στην αρχή, το κοινό που πήγε για να παρακολουθήσει τη συναυλία ήταν λίγο μουδιασμένο. ? Tι θα μπορούσε να τους πει ο Mουαμέρ Kετεντζόγλου, ένας Τούρκος τραγουδιστής και ακορντεονίστας, που να μιλά στην ελληνική ψυχή τους και πώς θα μπορούσαν να τον ακολουθήσουν στον ήχο και το στίχο.
? Λίγα λεπτά αργότερα, όταν η Ηβη Nτερμαντζή άρχισε να τραγουδά τη «Σεράχ» και όταν το μπουζούκι του Ορχάν Οσμάν «έπιασε» τον μεγάλο Mάρκο, κανείς δεν έμεινε στη θέση του. ? Ολοι πλησίασαν τη σκηνή, χτυπούσαν τις παλάμες τους στο ρυθμό της Aνατολής, τα βήματα και τα σώματά τους χάθηκαν στις δύο πλευρές του Aιγαίου…
? Στην επέτειο της αποφράδας ημέρας της πτώσης της Κωνσταντινούπολης, βρισκόταν στην Κύπρο ένα συγκρότημα παραδοσιακής μουσικής από την Θεσσαλονίκη για να τραγουδήσει το θρήνο της Πόλης.
? Οι άνθρωποι αυτοί, όπως μάθαμε σπούδασαν μουσική στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, γιατί εκεί έλεγαν ήταν ο μόνος τόπος όπου διατηρήθηκε ζωντανή η μάθηση των παραδοσιακών βυζαντινών οργάνων και των μυστικών των ηχοχρωμάτων της μουσικής. ? Όλα αυτά βεβαίως είναι για τους βαθύς γνώστες των μουσικών πραγμάτων, αλλά όταν μαθαίνεις ότι το καλύτερο τραγούδι του αιώνα, όπως πολλοί αρέσκονται να το αποκαλούν, η «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Τσιτσάνη είναι αντιγραφή ή παραλλαγή του «Τη Υπερμάχω» τότε πραγματικά απορείς για το βάθος της παράδοσης.
? Ωραίο είναι και το γεγονός ότι χιλιάδες νέοι στην Ελλάδα και την Κύπρο, ναι στην Κύπρο, πολεμούν κυριολεκτικά για να μάθουν τα δύσκολα παραδοσιακά όργανα.
? Αυτοί που γνωρίζουν καλά, σημειώνουν το θαυμαστό γεγονός ότι η σύγχρονη λεγόμενη ποιοτική λαϊκή μουσική έχει τις ρίζες της στη βυζαντινή και δημοτική παραδοσιακή μουσική.
? Υπάρχουν και άλλοι που θεωρούν ανεπίτρεπτο το γεγονός αυτό και κάνουν λόγο για κλοπές και κακές αντιγραφές αραβικών ή και τούρκικων μουσικών ακουσμάτων.
? Αλλά μήπως αυτή δεν είναι η δύναμη του Ελληνισμού, δεν είναι η δύναμη της ελεύθερης αποδοχής και αφομοίωσης των ξένων πολιτιστικών κατορθωμάτων.
? Δυνατός είναι αυτός που ελεύθερα δέχεται, διαλέγει, υιοθετεί ή απορρίπτει, ενώ σίγουρα αδύνατος είναι αυτός που αντιγράφει και υποδουλώνεται άκριτα στους ξένους.
? Από εκεί και πέρα όλα είναι θέμα συνείδησης και προσωπικής πάλης… και όποιος αντέξει.
Σχόλια