.
? "Ο άνθρωπος δίχως σταυρό κατακρημνίζεται στη γοητεία της αβύσσου", λέει ο ποιητής μοναχός Συμεών ο Περουβιανός, σε μια διαφορετική λεκτική προσέγγιση της κλίμακας των αρετών, όπως την προείδε ο Ιακώβ και την κατέγραψε ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης.
? Λόγια ωραία και περίτεχνα ίσως, αλλά πόσο ακριβώς πόνο κρύβουν και πόσο κόπο απαιτούν για να δει ακριβώς ο άνθρωπος φως, για να περάσει το τούνελ που οδηγεί στον παράδεισο…
? Η αμαρτία είναι γλυκιά και μαγεύτρα, διαλαλούν τα τραγούδια και δεν έχουν ίσως άδικο, εκ πρώτης όψεως, αλλά η πραγματικότητα δεικνύει κάτι άλλο, δεικνύει μάλλον την άβυσσο, όσο και αν αυτό είναι παράλογο.
? Η αλήθεια για τον Σταυρό που οδηγεί στην Ανάσταση, δεν βρίσκεται στο πλαίσιο της λογικής, αλλά στο επίπεδο της εμπειρίας, της βιωματικής εμπέδωσης του μυστηρίου του Θεού, ο οποίος ενωνόμενος με τον άνθρωπο, φέρνει τον αληθινό παράδεισο.
? Είπαν τον Σταυρό "σκάνδαλο" γιατί όντως αποτελεί σκάνδαλο για κάθε ρασιοναλιστή, αλλά πέραν τούτου, αυτό το "σκάνδαλο" είναι που οδηγεί στο θαύμα της σωτηρίας του ανθρώπου.
? Η σοφία των ανθρώπων της εκκλησίας λέει ότι μόνο οι πονεμένοι έχουν κάτι σημαντικό να πουν, γιατί πίσω από κάθε ανθρώπινο πόνο κρύβεται ο Θεός. ? Προσθέτουν ακόμη ότι όποιος έχει υποφέρει πολύ, μοιάζει μ' εκείνον που ξέρει πολλές γλώσσες. Μπορεί έτσι να καταλάβει πολλούς και πολλοί να τον καταλάβουν. ? Αυτό ακριβώς το μυστήριο να καταλάβουμε και να μας καταλάβουν, όσο απλό και αν φαίνεται, εντούτοις είναι ίσως από τα πιο δύσκολα πράγματα σ' αυτή τη ζωή.
? Η κατανόηση των λόγων των όντων, η υπέρβαση του σκανδάλου του Σταυρού είναι η δεύτερη βαθμίδα προς τη θέωση, αφού η πρώτη, η κάθαρση, απαιτεί τη διέλευση από το καμίνι της άσκησης, από την ανάβαση στον σταυρό και ό,τι αυτός συνεπάγεται.
? Φυσικά, υπάρχει και η τελειότητα που έγκειται στην βίωση της όντως χαράς, του παραδείσου που είναι η ένωση με τον Θεό.
? Ένας άλλος
Αγιορείτης μοναχός, ο Μωυσής, τονίζει ότι ο Θεός δεν είναι τιμωρός, αλλά επιτρέπει παιδαγωγικά τον πόνο για να μας φρονηματίσει, να μας προσγειώσει από τον υπερφίαλο εγωισμό.
? Κάθε άνθρωπος φέρει τον Σταυρό του, γράφουν οι πατέρες της Εκκλησίας μας, για να προσθέσουν ότι ο Θεός δίνει τόσο βάρος στον καθένα, όσο μπορούν να αντέξουν οι ώμοι του. ? Πάντως, το πιο δυνατό αντίδοτο στον υπερφίαλο εγωισμό, είναι η ταπείνωση η οποία είναι τόσο δύσκολη αλλά και κάνει τόσο εύκολη την πορεία προς τη χαρά.
? Είναι ίσως και η μοναδική ασφάλεια που έχει ο άνθρωπος ανεβαίνοντας προς τα υψηλά και ωραία. ? Και για να έλθουμε και στα πιο επίκαιρα, να επικαλεστούμε και πάλι τα λόγια του ιερομόναχου Συμεών του καλλιτέχνη, ποιητή, ζωγράφου και συγγραφέα, ο οποίος αναφερόμενος στην Ελλάδα σημειώνει ότι "αυτό που έδινε ευγένεια και διαμόρφωσε έναν πολιτισμό σ' αυτόν το λαό, ήτανε ο Σταυρός του Xριστού. Tον αποβάλαμε κι έχουμε το σημερινό μπάχαλο ας μου επιτραπεί η λέξη τη σημερινή βαρβαρότητα, τον εκφυλισμό, όπως και τη χρεοκοπία του ουμανιστικού πολιτισμού που αφρόνως τον προτιμήσαμε. Eυτυχώς, παρ' όλα αυτά, ακόμα έχουμε εδώ πραγματικό λαό, λαόν Kυρίου που δεν είναι πάντα αυτοί που φαίνονται".
? Και συνεχίζει λέγοντας ότι "μόνο ο σταυρός ως βίωμα, υπαρξιακή αναφορά, νέκρωση του εγώ και προϋπόθεση της ανάστασης του νέου ανθρώπου και όχι ως σύμβαση και διακοσμητικό στοιχείο ανοίγει και μαλακώνει την καρδιά μας με την αγάπη, που είναι ο Xριστός, η αστραπή της θεότητος. Eτσι, μας επιτρέπει να συγχωρούμε τους πάντες και μεταβάλλει την αγριότητά μας σ' ευγένεια. Aυτά τα λέω πέρα από κάθε εθνικισμό και φανατισμό, που άλλωστε δεν μου ταιριάζουν. Tα λέω, όμως, με πολύ πόνο γι' αυτή τη χώρα και αυτόν το λαό που υπεραγαπώ".Φω
ς από ένα Περουβιανό…και η σταυρωμένη αγάπη του για την Ελλάδα, είναι αυτή ακριβώς η εμπειρία της θείας χαράς που βασιλεύει σε κάθε άνθρωπο που βιώνει το συνεχές θαύμα της ζωής του χριστιανού.
? Είναι αυτό το θαύμα που κάνει τους αγίους να υπερβαίνουν τη λογική και τους κανόνες, και να δηλώνουν ότι μπορούν ακόμη και στην κόλαση να πάνε, φτάνει να είναι με τον Χριστό.
? Λόγια ωραία και περίτεχνα ίσως, αλλά πόσο ακριβώς πόνο κρύβουν και πόσο κόπο απαιτούν για να δει ακριβώς ο άνθρωπος φως, για να περάσει το τούνελ που οδηγεί στον παράδεισο…
? Η αμαρτία είναι γλυκιά και μαγεύτρα, διαλαλούν τα τραγούδια και δεν έχουν ίσως άδικο, εκ πρώτης όψεως, αλλά η πραγματικότητα δεικνύει κάτι άλλο, δεικνύει μάλλον την άβυσσο, όσο και αν αυτό είναι παράλογο.
? Η αλήθεια για τον Σταυρό που οδηγεί στην Ανάσταση, δεν βρίσκεται στο πλαίσιο της λογικής, αλλά στο επίπεδο της εμπειρίας, της βιωματικής εμπέδωσης του μυστηρίου του Θεού, ο οποίος ενωνόμενος με τον άνθρωπο, φέρνει τον αληθινό παράδεισο.
? Είπαν τον Σταυρό "σκάνδαλο" γιατί όντως αποτελεί σκάνδαλο για κάθε ρασιοναλιστή, αλλά πέραν τούτου, αυτό το "σκάνδαλο" είναι που οδηγεί στο θαύμα της σωτηρίας του ανθρώπου.
? Η σοφία των ανθρώπων της εκκλησίας λέει ότι μόνο οι πονεμένοι έχουν κάτι σημαντικό να πουν, γιατί πίσω από κάθε ανθρώπινο πόνο κρύβεται ο Θεός. ? Προσθέτουν ακόμη ότι όποιος έχει υποφέρει πολύ, μοιάζει μ' εκείνον που ξέρει πολλές γλώσσες. Μπορεί έτσι να καταλάβει πολλούς και πολλοί να τον καταλάβουν. ? Αυτό ακριβώς το μυστήριο να καταλάβουμε και να μας καταλάβουν, όσο απλό και αν φαίνεται, εντούτοις είναι ίσως από τα πιο δύσκολα πράγματα σ' αυτή τη ζωή.
? Η κατανόηση των λόγων των όντων, η υπέρβαση του σκανδάλου του Σταυρού είναι η δεύτερη βαθμίδα προς τη θέωση, αφού η πρώτη, η κάθαρση, απαιτεί τη διέλευση από το καμίνι της άσκησης, από την ανάβαση στον σταυρό και ό,τι αυτός συνεπάγεται.
? Φυσικά, υπάρχει και η τελειότητα που έγκειται στην βίωση της όντως χαράς, του παραδείσου που είναι η ένωση με τον Θεό.
? Ένας άλλος
Αγιορείτης μοναχός, ο Μωυσής, τονίζει ότι ο Θεός δεν είναι τιμωρός, αλλά επιτρέπει παιδαγωγικά τον πόνο για να μας φρονηματίσει, να μας προσγειώσει από τον υπερφίαλο εγωισμό.
? Κάθε άνθρωπος φέρει τον Σταυρό του, γράφουν οι πατέρες της Εκκλησίας μας, για να προσθέσουν ότι ο Θεός δίνει τόσο βάρος στον καθένα, όσο μπορούν να αντέξουν οι ώμοι του. ? Πάντως, το πιο δυνατό αντίδοτο στον υπερφίαλο εγωισμό, είναι η ταπείνωση η οποία είναι τόσο δύσκολη αλλά και κάνει τόσο εύκολη την πορεία προς τη χαρά.
? Είναι ίσως και η μοναδική ασφάλεια που έχει ο άνθρωπος ανεβαίνοντας προς τα υψηλά και ωραία. ? Και για να έλθουμε και στα πιο επίκαιρα, να επικαλεστούμε και πάλι τα λόγια του ιερομόναχου Συμεών του καλλιτέχνη, ποιητή, ζωγράφου και συγγραφέα, ο οποίος αναφερόμενος στην Ελλάδα σημειώνει ότι "αυτό που έδινε ευγένεια και διαμόρφωσε έναν πολιτισμό σ' αυτόν το λαό, ήτανε ο Σταυρός του Xριστού. Tον αποβάλαμε κι έχουμε το σημερινό μπάχαλο ας μου επιτραπεί η λέξη τη σημερινή βαρβαρότητα, τον εκφυλισμό, όπως και τη χρεοκοπία του ουμανιστικού πολιτισμού που αφρόνως τον προτιμήσαμε. Eυτυχώς, παρ' όλα αυτά, ακόμα έχουμε εδώ πραγματικό λαό, λαόν Kυρίου που δεν είναι πάντα αυτοί που φαίνονται".
? Και συνεχίζει λέγοντας ότι "μόνο ο σταυρός ως βίωμα, υπαρξιακή αναφορά, νέκρωση του εγώ και προϋπόθεση της ανάστασης του νέου ανθρώπου και όχι ως σύμβαση και διακοσμητικό στοιχείο ανοίγει και μαλακώνει την καρδιά μας με την αγάπη, που είναι ο Xριστός, η αστραπή της θεότητος. Eτσι, μας επιτρέπει να συγχωρούμε τους πάντες και μεταβάλλει την αγριότητά μας σ' ευγένεια. Aυτά τα λέω πέρα από κάθε εθνικισμό και φανατισμό, που άλλωστε δεν μου ταιριάζουν. Tα λέω, όμως, με πολύ πόνο γι' αυτή τη χώρα και αυτόν το λαό που υπεραγαπώ".Φω
ς από ένα Περουβιανό…και η σταυρωμένη αγάπη του για την Ελλάδα, είναι αυτή ακριβώς η εμπειρία της θείας χαράς που βασιλεύει σε κάθε άνθρωπο που βιώνει το συνεχές θαύμα της ζωής του χριστιανού.
? Είναι αυτό το θαύμα που κάνει τους αγίους να υπερβαίνουν τη λογική και τους κανόνες, και να δηλώνουν ότι μπορούν ακόμη και στην κόλαση να πάνε, φτάνει να είναι με τον Χριστό.
Σχόλια