.
? Τα ανθρώπινα κατηγορήματα και οι ανθρώπινες χρονικές, ποσοτικές και ποιοτικές συγκρίσεις, μπορεί να έχουν λόγο ύπαρξης σ' αυτή τη ζωή, αλλά στο χώρο του μυστηρίου της εν Χριστώ ζωής, δηλαδή τη ζωής του πιστού κοντά στο Θεό, είναι και περιττά και άνευ λόγου ύπαρξης.
? Από τη στιγμή που ο άνθρωπος μπορέσει να ενωθεί με το Θεό, από στη στιγμή που μετανοήσει, δηλαδή πετύχει να περιστρέψει το είναι του, γύρω από τον παράδεισο τα άλλα όλα είναι αχρείαστα.
? Όλα βεβαίως πρέπει να αντικρίζονται, είτε βρισκόμαστε σ' αυτή τη ζωή είτε στην άλλη, μέσα από το πρίσμα της δυναμικότητας και της αέναης κίνησης και όχι του τέλματος και του θανάτου.
? Ωστόσο, ως άνθρωποι που είμαστε, ατελείς και χοϊκοί, ως ζώα θεούμενα, χρειαζόμαστε τα ανθρώπινα κατηγορήματα, ως μέσα για τον αγιασμό μας και ως παιδευτικά όργανα για να ικανοποιήσουμε το πεπερασμένο της φύσης μας και την αδυναμία των δυνατοτήτων μας.
? Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι περίφημες ρήσεις των πατέρων της Εκκλησίας μας που τοποθετούν την προσευχή στο μέγιστο ίσως σκαλοπάτι της πνευματικής ζωής, αφού η αληθινή προσευχή, αποτελεί στην ουσία ένωση με τον Θεό και πρόγευση του παραδείσου. ? Ας μην ξεχνούμε ότι παράδεισος δεν είναι τίποτα άλλο - πάντα με ανθρώπινα μέτρα - από την επικοινωνία πρώτα με το Θεό και έπειτα, κατ' συνέπεια με τους άλλους ανθρώπους, τους αδελφούς, τους φίλους και τους εχθρούς.
? Το ανθρώπινο μυαλό σίγουρα δεν μπορεί να χωρέσει και να κατανοήσει την έννοια του παραδείσου, αλλά μπορεί το είναι του ανθρώπου, να βιώσει, να αισθανθεί, να κατανοήσει με μυστικό και μυστηριακό τρόπο, αυτή την απέραντη χαρά, που χαρίζει η βίωση της επικοινωνίας με το Θεό, όπως και αν αυτή γίνεται. ? Μπορεί να φαίνεται παράλογο ένας άνθρωπος να είναι χωρίς πάθη και να μην μπορεί να προσεύχεται, αλλά τίποτα δεν είναι αδύνατο και όλα είναι δυνατά για τον άνθρωπο που ζει και αναπνέει.
? Ο ληστής στο Σταυρό δικαιώθηκε, ενώ ο Ιούδας, ο μαθητής του Χριστού, καταδικάστηκε.
? Αλλά και ο Χριστός είπε ότι οι "πόρνες και οι τελώνες" μας οδηγούν στη Βασιλεία των Ουρανών, ενώ βροντοφώναξε και το περίφημο ουαί γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές. ? Αυτά βεβαίως δεν σημαίνει ότι μας προτρέπουν να γίνουμε ληστές ή πόρνες και τελώνες, όπως ίσως χαζά λέει και το τραγούδι ότι χωρίς να αμαρτήσεις δεν αγιάζεις.
? Μπορεί να είναι απαραίτητοι, ο διάβολος, οι άλλοι και ο εαυτός μας, ως οι μεγάλοι μας αντίπαλοι για να αγιάσουμε αλλά είναι ιδιαίτερα δύσκολο, όταν κάποιος πέσει στο βούρκο να σηκωθεί και να καθαρίσει.
? Αν το καταφέρει κάποιος, μπράβο του και πάλι μπράβο του, αλλά τα πράγματα δεν είναι παιγνίδι, αλλά πράξη ζωής και μάλιστα πολύ σοβαρή.
? Βεβαίως κανείς δεν μπορεί από μόνος του σωθεί, αφού η σωτηρία είναι συνάρτηση της χάρης του Θεού και της ταπείνωσης του ανθρώπου.
? Από εκεί και πέρα ο Θεός θα μας κρίνει σύμφωνα με την τόλμη, που θα επιδείξουμε, σύμφωνα με την τρέλα να αγαπήσουμε, όχι μόνο τους δικούς μας αλλά και τους εχθρούς μας.
? Και η προσευχή, η αδιάλειπτη προσευχή που δεν σημαίνει κατ' ανάγκη επανάληψη λεκτικών ή και νοητικών φράσεων, αποτελεί και αυτή ένα μυστήριο, το οποίο όμως σώζει και λυτρώνει. ? Αλλά και όσοι δεν μπορούν να έχουν δικές τους εμπειρίες, μπορούν σίγουρα να πάρουν μια γεύση από όλα αυτά, κοντά σε ανθρώπους που "μυρίζουν" προσευχή.
? Πέραν από όλα αυτά, τα οποία σίγουρα, είναι ένα τίποτα, υπάρχει η εμπειρία, που δεν περιγράφεται αλλά βιώνεται και όσοι πιστοί για τον αγώνα τον καλό…
? Από τη στιγμή που ο άνθρωπος μπορέσει να ενωθεί με το Θεό, από στη στιγμή που μετανοήσει, δηλαδή πετύχει να περιστρέψει το είναι του, γύρω από τον παράδεισο τα άλλα όλα είναι αχρείαστα.
? Όλα βεβαίως πρέπει να αντικρίζονται, είτε βρισκόμαστε σ' αυτή τη ζωή είτε στην άλλη, μέσα από το πρίσμα της δυναμικότητας και της αέναης κίνησης και όχι του τέλματος και του θανάτου.
? Ωστόσο, ως άνθρωποι που είμαστε, ατελείς και χοϊκοί, ως ζώα θεούμενα, χρειαζόμαστε τα ανθρώπινα κατηγορήματα, ως μέσα για τον αγιασμό μας και ως παιδευτικά όργανα για να ικανοποιήσουμε το πεπερασμένο της φύσης μας και την αδυναμία των δυνατοτήτων μας.
? Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι περίφημες ρήσεις των πατέρων της Εκκλησίας μας που τοποθετούν την προσευχή στο μέγιστο ίσως σκαλοπάτι της πνευματικής ζωής, αφού η αληθινή προσευχή, αποτελεί στην ουσία ένωση με τον Θεό και πρόγευση του παραδείσου. ? Ας μην ξεχνούμε ότι παράδεισος δεν είναι τίποτα άλλο - πάντα με ανθρώπινα μέτρα - από την επικοινωνία πρώτα με το Θεό και έπειτα, κατ' συνέπεια με τους άλλους ανθρώπους, τους αδελφούς, τους φίλους και τους εχθρούς.
? Το ανθρώπινο μυαλό σίγουρα δεν μπορεί να χωρέσει και να κατανοήσει την έννοια του παραδείσου, αλλά μπορεί το είναι του ανθρώπου, να βιώσει, να αισθανθεί, να κατανοήσει με μυστικό και μυστηριακό τρόπο, αυτή την απέραντη χαρά, που χαρίζει η βίωση της επικοινωνίας με το Θεό, όπως και αν αυτή γίνεται. ? Μπορεί να φαίνεται παράλογο ένας άνθρωπος να είναι χωρίς πάθη και να μην μπορεί να προσεύχεται, αλλά τίποτα δεν είναι αδύνατο και όλα είναι δυνατά για τον άνθρωπο που ζει και αναπνέει.
? Ο ληστής στο Σταυρό δικαιώθηκε, ενώ ο Ιούδας, ο μαθητής του Χριστού, καταδικάστηκε.
? Αλλά και ο Χριστός είπε ότι οι "πόρνες και οι τελώνες" μας οδηγούν στη Βασιλεία των Ουρανών, ενώ βροντοφώναξε και το περίφημο ουαί γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές. ? Αυτά βεβαίως δεν σημαίνει ότι μας προτρέπουν να γίνουμε ληστές ή πόρνες και τελώνες, όπως ίσως χαζά λέει και το τραγούδι ότι χωρίς να αμαρτήσεις δεν αγιάζεις.
? Μπορεί να είναι απαραίτητοι, ο διάβολος, οι άλλοι και ο εαυτός μας, ως οι μεγάλοι μας αντίπαλοι για να αγιάσουμε αλλά είναι ιδιαίτερα δύσκολο, όταν κάποιος πέσει στο βούρκο να σηκωθεί και να καθαρίσει.
? Αν το καταφέρει κάποιος, μπράβο του και πάλι μπράβο του, αλλά τα πράγματα δεν είναι παιγνίδι, αλλά πράξη ζωής και μάλιστα πολύ σοβαρή.
? Βεβαίως κανείς δεν μπορεί από μόνος του σωθεί, αφού η σωτηρία είναι συνάρτηση της χάρης του Θεού και της ταπείνωσης του ανθρώπου.
? Από εκεί και πέρα ο Θεός θα μας κρίνει σύμφωνα με την τόλμη, που θα επιδείξουμε, σύμφωνα με την τρέλα να αγαπήσουμε, όχι μόνο τους δικούς μας αλλά και τους εχθρούς μας.
? Και η προσευχή, η αδιάλειπτη προσευχή που δεν σημαίνει κατ' ανάγκη επανάληψη λεκτικών ή και νοητικών φράσεων, αποτελεί και αυτή ένα μυστήριο, το οποίο όμως σώζει και λυτρώνει. ? Αλλά και όσοι δεν μπορούν να έχουν δικές τους εμπειρίες, μπορούν σίγουρα να πάρουν μια γεύση από όλα αυτά, κοντά σε ανθρώπους που "μυρίζουν" προσευχή.
? Πέραν από όλα αυτά, τα οποία σίγουρα, είναι ένα τίποτα, υπάρχει η εμπειρία, που δεν περιγράφεται αλλά βιώνεται και όσοι πιστοί για τον αγώνα τον καλό…
Σχόλια