.
Αναζητώντας δρόμους στη ζωή και τους λόγους των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, ψαχουλεύοντας τα ιστορικά δρώμενα και τις μεταφυσικές επαγγελίες, φιλοσοφώντας τη ζωή και παλεύοντας με τον εαυτό σου, βρίσκεις φως.
Αυτό το μυστικό φως που δίνει το άλφα… στον άνθρωπο και τον μεταβάλλει από ζώο προς θάνατο, σε ζώο θεούμενο…
Πριν λίγο καιρό έτυχε να παρακολουθήσω μια ταινία για τον "σπουδαίο" Πάπα που χρηματοδοτούσε τον "ασκημομούρη" Μιχαήλ Άγγελο, για να ζωγραφίσει τα παρεκκλήσια και όχι μόνο, του Βατικανού…
Αυτός ο Παπάς, πραγματικό θεριό, αφιέρωσε τη ζωή του σε πολέμους εναντίον των απίστων, για να αυξήσει την επικράτεια της "Αγίας Έδρας".
Σε μια στιγμή, ίσως αυτοκριτικής, μονολογούσε στην ταινία ότι θα τον θυμούνται οι άνθρωποι όχι για το μεγάλο σκοπό της ζωής, δηλαδή τους θρησκευτικούς πολέμους, αλλά για τα έργα που δημιουργούσε ο άσχημος την όψη και κατ' ευφημισμό Άγγελος.
Δεν ξέρω αν ο σεναριογράφος έβαλε τη συγκεκριμένη φράση, για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα ή για άλλους σκοπούς, πάντως κατά τη δική μου υποκειμενική πάντα άποψη, αποτέλεσε το "κερασάκι στην τούρτα"…
Τώρα αν προχωρήσουμε ακόμη ένα βήμα και αναζητήσουμε τους λόγους πίσω από τη ρήση αυτή του Πάπα, μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος το είπε, σε μια κρίση ειλικρίνειας, ή ακόμη σε μια στιγμή αυτογνωσίας και συνειδησιακής καθαρότητας, ή ακόμη και το πιο απλό σενάριο που θέλει τον Πάπα να κάνει απλός ένα κομπλιμέντο για τον αγαπημένο του καλλιτέχνη.
Πάντως ό,τι και να συνέβαινε το γεγονός είναι ένα, ότι ο "άσημος" εν ζωή Μιχαήλ Άγγελος έμεινε στην ιστορία και το όνομά του είναι γνωστό στους πάντες, ενώ του σπουδαίου πολέμαρχου αντιπροσώπου του Θεού στη γη, του συγκεκριμένου Πάπα, το όνομα του παραμένει γραμμένο στα βιβλία και σίγουρα ελάχιστοι το θυμούνται.
Αλλά μήπως υπάρχει λόγος να θυμάται κανείς ένα αρχιστράτηγο ή ένα στρατάρχη, ο οποίος θυσιάζοντας χιλιάδες ανθρώπους, αύξησε τις πέτρες και τα χώματα στην επικράτειά του.
Πάντως ο μόνος ίσως που ξέφυγε από την "κατάρα" αυτή ήταν ο Μεγαλέξανδρος, ο οποίος όμως κατέστη μέγας όχι για τη γη που κατέκτησε, αλλά για τον πολιτισμό που σεβάστηκε και τον πολιτισμό που μετέφερε.
Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι για να έχει ένα κομμάτι ψωμί ο Μιχαήλ Άγγελος, έπρεπε να έχει ο ποντίφικας, μια ολόκληρη αποθήκη γεμάτη από ψωμιά.
Φυσικά, οι πρώτοι διδάξαντες ήταν οι αρχαίοι Έλληνες οι οποίοι δημιούργησαν το τελειότερο αρχιτεκτονικό έργο στη γη, τον Παρθενώνα, κλέβοντας το ιερό ταμείο της αθηναϊκής συμμαχίας. Το ίδιο βεβαίως συμβαίνει και σήμερα που για να έχουν ένα κομμάτι ψωμί οι καλλιτέχνες, όσοι βεβαίως έχουν, πρέπει κάποιοι με "βαριές τσέπες" να μην έχουν πού να βάλουν τα αγαθά τους…
Βεβαίως υπάρχει και η θεωρία που λεει, ότι τον πλούτο πολλοί εμίσησαν την δόξα ουδείς… και τότε όλα δικαιολογούνται και όλα βρίσκουν την αιτία της ύπαρξής τους.
Πάντως είτε έτσι είτε αλλιώς, όπως έλεγε κάποτε κάποιος δούλος… είναι προτιμότερο να δουλεύεις σε ένα πλούσιο παρά σε ένα φτωχό αφέντη, αφού τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι του πρώτου είναι περισσότερα από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι του δεύτερου.
Τελικά τα έργα χειρών ανθρώπων μένουν στη γη και οδηγούνται στο θάνατο ενώ το πνεύμα όσο πιο καθάριο είναι, τόσο πιο πολλά χρόνια ζει, ενώ ενίοτε καθίσταται και αιώνιο.
Ίσως το ποιος γράφει ιστορία να μην έχει τελικά και τόση σημασία.
Αυτό το μυστικό φως που δίνει το άλφα… στον άνθρωπο και τον μεταβάλλει από ζώο προς θάνατο, σε ζώο θεούμενο…
Πριν λίγο καιρό έτυχε να παρακολουθήσω μια ταινία για τον "σπουδαίο" Πάπα που χρηματοδοτούσε τον "ασκημομούρη" Μιχαήλ Άγγελο, για να ζωγραφίσει τα παρεκκλήσια και όχι μόνο, του Βατικανού…
Αυτός ο Παπάς, πραγματικό θεριό, αφιέρωσε τη ζωή του σε πολέμους εναντίον των απίστων, για να αυξήσει την επικράτεια της "Αγίας Έδρας".
Σε μια στιγμή, ίσως αυτοκριτικής, μονολογούσε στην ταινία ότι θα τον θυμούνται οι άνθρωποι όχι για το μεγάλο σκοπό της ζωής, δηλαδή τους θρησκευτικούς πολέμους, αλλά για τα έργα που δημιουργούσε ο άσχημος την όψη και κατ' ευφημισμό Άγγελος.
Δεν ξέρω αν ο σεναριογράφος έβαλε τη συγκεκριμένη φράση, για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα ή για άλλους σκοπούς, πάντως κατά τη δική μου υποκειμενική πάντα άποψη, αποτέλεσε το "κερασάκι στην τούρτα"…
Τώρα αν προχωρήσουμε ακόμη ένα βήμα και αναζητήσουμε τους λόγους πίσω από τη ρήση αυτή του Πάπα, μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος το είπε, σε μια κρίση ειλικρίνειας, ή ακόμη σε μια στιγμή αυτογνωσίας και συνειδησιακής καθαρότητας, ή ακόμη και το πιο απλό σενάριο που θέλει τον Πάπα να κάνει απλός ένα κομπλιμέντο για τον αγαπημένο του καλλιτέχνη.
Πάντως ό,τι και να συνέβαινε το γεγονός είναι ένα, ότι ο "άσημος" εν ζωή Μιχαήλ Άγγελος έμεινε στην ιστορία και το όνομά του είναι γνωστό στους πάντες, ενώ του σπουδαίου πολέμαρχου αντιπροσώπου του Θεού στη γη, του συγκεκριμένου Πάπα, το όνομα του παραμένει γραμμένο στα βιβλία και σίγουρα ελάχιστοι το θυμούνται.
Αλλά μήπως υπάρχει λόγος να θυμάται κανείς ένα αρχιστράτηγο ή ένα στρατάρχη, ο οποίος θυσιάζοντας χιλιάδες ανθρώπους, αύξησε τις πέτρες και τα χώματα στην επικράτειά του.
Πάντως ο μόνος ίσως που ξέφυγε από την "κατάρα" αυτή ήταν ο Μεγαλέξανδρος, ο οποίος όμως κατέστη μέγας όχι για τη γη που κατέκτησε, αλλά για τον πολιτισμό που σεβάστηκε και τον πολιτισμό που μετέφερε.
Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι για να έχει ένα κομμάτι ψωμί ο Μιχαήλ Άγγελος, έπρεπε να έχει ο ποντίφικας, μια ολόκληρη αποθήκη γεμάτη από ψωμιά.
Φυσικά, οι πρώτοι διδάξαντες ήταν οι αρχαίοι Έλληνες οι οποίοι δημιούργησαν το τελειότερο αρχιτεκτονικό έργο στη γη, τον Παρθενώνα, κλέβοντας το ιερό ταμείο της αθηναϊκής συμμαχίας. Το ίδιο βεβαίως συμβαίνει και σήμερα που για να έχουν ένα κομμάτι ψωμί οι καλλιτέχνες, όσοι βεβαίως έχουν, πρέπει κάποιοι με "βαριές τσέπες" να μην έχουν πού να βάλουν τα αγαθά τους…
Βεβαίως υπάρχει και η θεωρία που λεει, ότι τον πλούτο πολλοί εμίσησαν την δόξα ουδείς… και τότε όλα δικαιολογούνται και όλα βρίσκουν την αιτία της ύπαρξής τους.
Πάντως είτε έτσι είτε αλλιώς, όπως έλεγε κάποτε κάποιος δούλος… είναι προτιμότερο να δουλεύεις σε ένα πλούσιο παρά σε ένα φτωχό αφέντη, αφού τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι του πρώτου είναι περισσότερα από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι του δεύτερου.
Τελικά τα έργα χειρών ανθρώπων μένουν στη γη και οδηγούνται στο θάνατο ενώ το πνεύμα όσο πιο καθάριο είναι, τόσο πιο πολλά χρόνια ζει, ενώ ενίοτε καθίσταται και αιώνιο.
Ίσως το ποιος γράφει ιστορία να μην έχει τελικά και τόση σημασία.
Σχόλια