Διάλογος άπιστων πιστών
.
? Η Εκκλησία, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα της τελευταίας κρίσης με τον Αθανάσιο, θα βγει λαβωμένη, αποφαινόταν ως άλλος δικαστής, ο καλότατος συνάδελφος, ο οποίος παρακολουθεί με πραγματική αγωνία τα τεκταινόμενα...
? Καλά, υπάρχει περίπτωση η Εκκλησία, δηλαδή ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας, όπως λένε οι θεολόγοι, να λαβωθεί ή υπάρχει περίπτωση να κινδυνεύει ο δημιουργός από τα δημιουργήματά Του;
? Και όμως, επιμένει, το έργο των Ιεραρχών επηρεάζεται, η προσφορά τους μειώνεται, ο λαός σκανδαλίζεται και η αποστολή τους παρεμποδίζεται...
? Καλά, οι Ιεράρχες έχουν αποστολή να σώσουν τον κόσμο, έχουν καθήκον να κάνουν καλύτερους τους ανθρώπους ή ακόμη έχουν τέτοια δύναμη που να αλλάζουν τους ανθρώπους; Δεν ακούς ρε φίλε όλους τους πνευματικούς πατέρες, που τονίζουν ότι αυτά που επιτελούν δεν είναι δικά τους κατορθώματα, αλλά δωρεές του Αγίου Πνεύματος...
? Καλά, δεν βλέπεις πόσοι άνθρωποι ξυπνούν και κοιμούνται πίνοντας νερό στο όνομα του πνευματικού τους πατέρα και είναι έτοιμοι να κάνουν και πόλεμο για τον άνθρωπο, που τους έδωσε φως...
? Αφού οι άνθρωποι αυτοί, όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν είναι ετερόφωτοι και όχι αυτόφωτοι γιατί ανησυχείς και αγωνιάς. Υπάρχει περίπτωση, ο Θεός να μη βρει άλλον άνθρωπο, υπάρχει περίπτωση να μη βρεθούν άλλοι «εθελοντές» που να δεχθούν να ανακλάσουν τη χάρη του Θεού...
? Ωραία, αλλά όλοι αυτοί οι «παπάδες», όλοι αυτοί οι «θεολόγοι» είναι άβουλα όντα, είναι απλώς όργανα του Θεού, δεν έχουν βούληση, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα...
? Αυτό ακριβώς είναι το μυστικό, αυτή είναι η ουσία, ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι και ελεύθερα επιλέγουν να θυσιάσουν το δικό τους θέλημα, τον δικό τους εγωισμό, τις δικές τους επιλογές...
? Καλά η προσφορά, η αυτοθυσία δεν είναι αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής...
? Αυτό το επίπεδο αφορά όλους τους ανθρώπους, αλλά για τους πιστούς, για την απόλυτη ηθική του Χριστιανισμού, δεν υπάρχει δικαίωμα επιλογής, δεν υπάρχει θέλω αυτό και δεν προτιμώ το άλλο. Υπάρχει η ταπείνωση της αποδοχής του θελήματος του Θεού, υπάρχει το ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα...
? Λίγο μαζοχιστικά ακούονται όλα αυτά...
? Με την κοινή λογική, έτσι είναι, αλλά με το μυστήριο της Εκκλησίας, όλα αυτά ανατρέπονται. Η αυτοπαράδοση στο θέλημα του Θεού, αποτελεί τον σίγουρο δρόμο για τον παράδεισο, που αρχίζει από αυτή τη γη και συνεχίζεται στην άλλη. Η όλη πορεία που δεν είναι παράλογη αλλά υπέρλογη, είναι γεμάτη από μικρές «στιγμούλες» χαράς και ευτυχίας, είναι πορεία αληθινής ελευθερίας...
? Ωραία όλα αυτά, αλλά και πάλι δεν υπάρχει το δικαίωμα της επιλογής...
? Η ειδοποιός διαφορά, βρίσκεται στο γεγονός ότι ενώ υπάρχει η ελεύθερη επιλογή του δρόμου, η διαδρομή αφήνεται στο θέλημα του Θεού. Με τον τρόπο αυτό δεν υπάρχει ούτε άγχος, ούτε ανησυχία, ούτε αγωνία για το τέρμα. Ο διαδρομή γίνεται πορεία εκπλήξεων, πορεία απρόσμενων χαρών, πορεία από δόξα σε δόξα...
? Πότε όμως θα γίνει η κίνηση από τους «φωτισμένους» προς του «αφώτιστους», πότε θα εκδηλωθεί η προσφορά...
? Με τη λογική του χριστιανισμού αυτό, δεν είναι θέμα δικό μας, αλλά θέμα και πάλι του Θεού. Υπάρχουν άνθρωποι που μια ζωή ήταν στην αφάνεια, δεν τους ήξερε κανείς και όμως μεταθάνατο δημιούργησαν χιλιάδες μαθητές, φώτισαν χιλιάδες ανθρώπους, αντανάκλασαν το φως του Θεού, ενώ δεν βρίσκονταν στην παρούσα ζωή.
? Μου θυμίζει η όλη υπόθεση, τον Διογένη τον Λαέρτιο που ζούσε σε πιθάρι και τον Ηράκλειτο που ζούσε σε κοπριά και όμως τα «έργα» τους, η φιλοσοφία τους εξακολουθεί να επηρεάζει και να καθοδηγεί την ανθρωπότητα...
? Ακριβώς αυτή είναι η υπέρλογη λογική του Χριστού που θέλει την ταπείνωση να υψοποιεί, τη θυσία της προσφοράς να αποτελεί την πηγή της χαράς, που θέλει τον παράδεισο να βιώνεται σ’ αυτή τη μίζερη ζωή...
Η αλήθεια τελικά είναι αλλού και όχι βεβαίως στην αγωνία για το αύριο της εκκλησίας…
? Καλά, υπάρχει περίπτωση η Εκκλησία, δηλαδή ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας, όπως λένε οι θεολόγοι, να λαβωθεί ή υπάρχει περίπτωση να κινδυνεύει ο δημιουργός από τα δημιουργήματά Του;
? Και όμως, επιμένει, το έργο των Ιεραρχών επηρεάζεται, η προσφορά τους μειώνεται, ο λαός σκανδαλίζεται και η αποστολή τους παρεμποδίζεται...
? Καλά, οι Ιεράρχες έχουν αποστολή να σώσουν τον κόσμο, έχουν καθήκον να κάνουν καλύτερους τους ανθρώπους ή ακόμη έχουν τέτοια δύναμη που να αλλάζουν τους ανθρώπους; Δεν ακούς ρε φίλε όλους τους πνευματικούς πατέρες, που τονίζουν ότι αυτά που επιτελούν δεν είναι δικά τους κατορθώματα, αλλά δωρεές του Αγίου Πνεύματος...
? Καλά, δεν βλέπεις πόσοι άνθρωποι ξυπνούν και κοιμούνται πίνοντας νερό στο όνομα του πνευματικού τους πατέρα και είναι έτοιμοι να κάνουν και πόλεμο για τον άνθρωπο, που τους έδωσε φως...
? Αφού οι άνθρωποι αυτοί, όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν είναι ετερόφωτοι και όχι αυτόφωτοι γιατί ανησυχείς και αγωνιάς. Υπάρχει περίπτωση, ο Θεός να μη βρει άλλον άνθρωπο, υπάρχει περίπτωση να μη βρεθούν άλλοι «εθελοντές» που να δεχθούν να ανακλάσουν τη χάρη του Θεού...
? Ωραία, αλλά όλοι αυτοί οι «παπάδες», όλοι αυτοί οι «θεολόγοι» είναι άβουλα όντα, είναι απλώς όργανα του Θεού, δεν έχουν βούληση, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα...
? Αυτό ακριβώς είναι το μυστικό, αυτή είναι η ουσία, ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι και ελεύθερα επιλέγουν να θυσιάσουν το δικό τους θέλημα, τον δικό τους εγωισμό, τις δικές τους επιλογές...
? Καλά η προσφορά, η αυτοθυσία δεν είναι αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής...
? Αυτό το επίπεδο αφορά όλους τους ανθρώπους, αλλά για τους πιστούς, για την απόλυτη ηθική του Χριστιανισμού, δεν υπάρχει δικαίωμα επιλογής, δεν υπάρχει θέλω αυτό και δεν προτιμώ το άλλο. Υπάρχει η ταπείνωση της αποδοχής του θελήματος του Θεού, υπάρχει το ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα...
? Λίγο μαζοχιστικά ακούονται όλα αυτά...
? Με την κοινή λογική, έτσι είναι, αλλά με το μυστήριο της Εκκλησίας, όλα αυτά ανατρέπονται. Η αυτοπαράδοση στο θέλημα του Θεού, αποτελεί τον σίγουρο δρόμο για τον παράδεισο, που αρχίζει από αυτή τη γη και συνεχίζεται στην άλλη. Η όλη πορεία που δεν είναι παράλογη αλλά υπέρλογη, είναι γεμάτη από μικρές «στιγμούλες» χαράς και ευτυχίας, είναι πορεία αληθινής ελευθερίας...
? Ωραία όλα αυτά, αλλά και πάλι δεν υπάρχει το δικαίωμα της επιλογής...
? Η ειδοποιός διαφορά, βρίσκεται στο γεγονός ότι ενώ υπάρχει η ελεύθερη επιλογή του δρόμου, η διαδρομή αφήνεται στο θέλημα του Θεού. Με τον τρόπο αυτό δεν υπάρχει ούτε άγχος, ούτε ανησυχία, ούτε αγωνία για το τέρμα. Ο διαδρομή γίνεται πορεία εκπλήξεων, πορεία απρόσμενων χαρών, πορεία από δόξα σε δόξα...
? Πότε όμως θα γίνει η κίνηση από τους «φωτισμένους» προς του «αφώτιστους», πότε θα εκδηλωθεί η προσφορά...
? Με τη λογική του χριστιανισμού αυτό, δεν είναι θέμα δικό μας, αλλά θέμα και πάλι του Θεού. Υπάρχουν άνθρωποι που μια ζωή ήταν στην αφάνεια, δεν τους ήξερε κανείς και όμως μεταθάνατο δημιούργησαν χιλιάδες μαθητές, φώτισαν χιλιάδες ανθρώπους, αντανάκλασαν το φως του Θεού, ενώ δεν βρίσκονταν στην παρούσα ζωή.
? Μου θυμίζει η όλη υπόθεση, τον Διογένη τον Λαέρτιο που ζούσε σε πιθάρι και τον Ηράκλειτο που ζούσε σε κοπριά και όμως τα «έργα» τους, η φιλοσοφία τους εξακολουθεί να επηρεάζει και να καθοδηγεί την ανθρωπότητα...
? Ακριβώς αυτή είναι η υπέρλογη λογική του Χριστού που θέλει την ταπείνωση να υψοποιεί, τη θυσία της προσφοράς να αποτελεί την πηγή της χαράς, που θέλει τον παράδεισο να βιώνεται σ’ αυτή τη μίζερη ζωή...
Η αλήθεια τελικά είναι αλλού και όχι βεβαίως στην αγωνία για το αύριο της εκκλησίας…
Σχόλια