.
? Οσο και να περιγράψεις το μέλι, πάντα θα αποτυγχάνεις να μεταφέρεις τη γλύκα της αίσθησης στο στόμα και όσο και να περιγράψεις την Παναγία, πάντα θα αποτυγχάνεις να μεταφέρεις τη «γλύκα» που κάνει τους αγγέλους να αγάλλονται αλλά και τους θλιβομένους όλου του κόσμου να χαίρονται.
? Ο μεγαλύτερος πόνος σ’ αυτή τη γη, λένε αυτοί που ξέρουν είναι να θάψεις παιδί και το αντίδοτο σ’ αυτό τον πόνο είναι μόνο η χάρη της Παναγίας, λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι σηκώνουν ψηλά τα χέρια και θέτουν τη μητέρα του Θεού, στη θέση της δικής τους προσπάθειας για παρηγοριά.
? Σίγουρα δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα ωραιότερα ποιήματα που έγραψε η ανθρώπινη διανόηση σ’ αυτό τον μάταιο κατ’ τα άλλα κόσμο, γράφτηκαν για την Παναγία, ενώ δεν είναι λίγοι οι ψαλμοί που ανάγονται απ’ ευθείας στους αγγέλους, όπως το αξεπέραστο «Αξιον Εστίν…»
? Ισως γι αυτό και είναι πολύ λιγότερα τα κείμενα που γράφτηκαν για την Παναγία, αφού μόνο η ποίηση, το τελειότερο δημιούργημα της λογικής, μπορούσε να σκιαγραφήσει, έστω και κατ ελάχιστον, το μέγα της Παναγίας Μυστήριο.
? «Ο γλυκασμός των Αγγέλων, των θλιβομένων η χαρά, Χριστιανών η προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, αντιλαβού μου και ρύσαι, των αιωνίων βασάνων»… ψάλλουν οι πιστοί, τις μέρες αυτές του δεκαπενταυγούστου και μία μυστική ευωδία, καλύπτει τις ψυχές τους.
? Αυτό το μέγα μυστήριο, το ψυχοθεραπευτικό βάλσαμο παρηγοριάς, δεν χρειάζεται μεγάλους ναούς και καλλικέλαδους ψάλτες για να φανερωθεί. ? Αρκούν και τα ταπεινά ξωκλήσια και οι όχι και τόσο καλλίφωνοι ψαλτάδες. Βεβαίως όταν υπάρχουν και αυτά τα πράγματα σίγουρα είναι καλύτερα.
? Αλλά πάνω απ’ όλα χρειάζεται αγνή ψυχή, απαιτείται ταπεινή προσέγγιση, ζητείται θεία χάρης, γιατί διαφορετικά όλα είναι κούφια και απατηλά.
? Αυτή η υψοποιός ταπείνωση είναι που σημάδεψε την ψυχή και χάραξε τη μνήμη, πολλών ανθρώπων, που είτε ως μικρά παιδιά, είτε ως προσκυνητές αργότερα σε κάποιο μοναστήρι, ή σε κάποιο ξεχασμένο χωριό, συμμετείχαν στην ακολουθία του Παρακλητικού κανόνα προς την Παναγία.
? «Μυστήριο του αιώνος του μέλλοντος» ονομάζει την Παναγία, ο Αγιος Ισαάκ ο Σύρος και μέσα στο λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας, όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον, μεταρσιώνονται σε ένα συνεχές παρόν, ο παράδεισος της Παναγίας προγεύεται στη γη και ο «μελλοντικός αιώνας» γίνεται στιγμούλα του τώρα, στιγμούλα αιώνιας ηδονής.
? «Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξο»… και όντως μέγα μυστήριο είναι για τους ανθρώπους η Παναγία, η γλυκιά μητέρα, που πάντα σιωπηλά, πάντα απρόσμενα σκέπει όλα τα παιδιά του κόσμου.
? Ολοι οι άνθρωποι, μέσα στην ατέλεια του φόβου τους, δεν παύουν να την επικαλούνται στις δύσκολες τους ώρες, με μια προσευχή που έχει βάθος όσο και ψυχή του ανθρώπου.
? Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μιλώντας για την Παναγία την προβάλλει ως πρότυπο των μοναχών αλλά και όλων των Χριστιανών, αφού η σιωπηλή αποδοχή εκ μέρους της, του μυστηρίου της ενσάρκωσης του Θεού, αποτελεί στην ουσία πρότυπο για βίωση του ησυχαστικού τρόπου ζωής για τους πιστούς.
? Ο τρόπος αυτός της άσκησης, της καρδιακής προσευχής, της βίωσης της Θείας Χάρης, οδηγεί στη μυστική γέννηση του Χριστού στην ψυχή του πιστού και κομίζει την ίδια χαρά που γεύτηκε η Θεοτόκος πριν δύο χιλιάδες χρόνια όταν γεννούσε το Χριστό.
? «Και σε μεσίτριαν έχω, προς τον φιλάνθρωπο Θεό, μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των Αγγέλων, παρακαλώ σε Παρθένε, βοήθησον μοι εν τάχει.»
Σχόλια