.
? Λένε ότι ο παράδεισος είναι οι επικοινωνία του Θεού με τους ανθρώπους, επικοινωνία η οποία εκτείνεται και προς όλους τους ανθρώπους.
? Ένα λόγος αγαθός, ένα άγγιγμα ενός αληθινού ανθρώπου και ο άνθρωπος αισθάνεται τον παράδεισο.
? Οι βυζαντινές εκκλησιές, οι οποίες αποτελούν μικρογραφία του κόσμου, σε ωθούν στην βίωση αυτής της χαράς του παραδείσου.
? Πριν μερικές ημέρες, έτυχε να συμμετέχω στην κυριακάτικη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε σε ένα μικρό εξωκλήσι και η εμπειρία ήταν όντως πρωτόγνωρη.
? Ο ψάλτης ένα μέτρο από εμένα χωρίς μικρόφωνα μεταρσίωνε κυριολεκτικά τα λόγια των ύμνων, σε αγγελικές μελωδίες, ενώ και ο παπάς, με τα άσπρα γένια και το ασκητικό πρόσωπο, ανέγνωσε το Ευαγγέλιο όπως φαντάζομε θα το έλεγε και ο Χριστός, χωρίς κραυγές και επιτηδεύσεις, απλά αργά και καθαρά.
? Παραδίπλα στο εικονοστάσι οι άγιοι, όπως και στους τοίχους, αποτελούσαν συνέχεια του φίλου, του γνωστού, του άγνωστου, του αδελφού που στεκόταν δίπλα από εμένα και δίπλα από τον άλλο.
? Όλοι μουρμούριζαν τις προσευχές, όλοι σιγόψαλλαν και η ατμόσφαιρα έπαυε να είναι χοϊκή...
? Τα μάτια γελούσαν, τα πρόσωπα έλαμπαν, η ψυχή ειρήνευε, ή τουλάχιστον ξεχνούσε για λίγο τα βάσανα του βίου.
? Η κορύφωση ήλθε κατά τη μετάληψη του σώματος και του αίματος του Χριστού, όπου όλοι ενώθηκαν με το Θεό και μεταξύ τους, κοινωνώντας από το ίδιο άγιο Ποτήριο και από την ίδια λαβίδα…
? Η συνέχεια της πνευματικής επικοινωνίας, ήλθε λίγο αργότερα στο κοινό πρόγευμα, στην ευφροσύνη του λάρυγγα, που ήταν μάλλον ευφροσύνη της ψυχής.
? Όλα μπορεί να μοιάζουν λίγο με παραμύθι, αλλά μήπως παραμύθι δεν είναι και η ζωή του ανθρώπου, που οδηγεί στην αλήθεια;
? Ο Πλάτωνας μπορεί να έβλεπε και να έγραψε για τις σκιές στις σπηλιές, αλλά και ο αληθινός κόσμος του παραδείσου προγεύεται μέσα από τη σπηλιά του μάταιου τούτου κόσμου.
? Μάλιστα, αυτοί που βίωσαν και βιώνουν αυτή την κατάσταση, οι πατέρες της εκκλησίας μας, προχωρούν και παρομοιάζουν τη ζωή του χριστιανού με την πορεία πάνω στις ακτίνες ενός τροχού, που οδηγούν από την περιφέρεια στο κέντρο, που είναι ο Χριστός. ? Όσο πλησιάζει ο άνθρωπος προς το κέντρο, προς τον παράδεισο, τόσο περισσότερο πλησιάζει προς τους αδελφούς του και αντιστρόφως.
? Οι σύγχρονοι θεολόγοι, λέγοντας ότι θεολογούν, υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να κτιστούν πολλές μικρές εκκλησίες και όχι μεγάλες, να συσταθούν πολλές και μικρές ενορίες, ώστε να μπορέσουν οι άνθρωποι να ανοίξουν την καρδιά και τη ψυχή τους και οι παπάδες να γίνουν πραγματικοί πατέρες των πιστών.
? Όλα ξεκινούν τελικά από τη δύσκολη απλότητα και τα κρυμμένα μυστικά της παράδοσης, τα οποία μεταλαμπαδεύονται με ένα μυστικό τρόπο, από γενιά σε γενιά, αλλάζοντας πάντα, αλλά και μένοντας πάντα τα ίδια, αλλάζοντας την ύλη αλλά διατηρώντας το πνεύμα.
? Πόσα λίγα τελικά θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος, για να βρει παρηγοριά στο σκληρό τούτο κόσμο…
? Η ομορφιά λένε δεν κατοικεί στα παλάτια και τις επαύλεις αλλά στα φτωχικά σπιτάκια και δεν είναι λίγοι οι πλούσιοι που θα αντάλλαζαν τα πλούτη τους, για να μπορέσουν να χαμογελάσουν με τη ψυχή και όχι με τα χείλη τους.
? Δεν είναι λίγοι και οι άνθρωποι των μεγάρων, που αναζητούν μια καλύβα για να βρουν "χώμα" για να ξαπλώσουν και ένα αγριόχορτο για να χορτάσουν…
? Το ζήτημα είναι τελικά πόσο μακρύς θα είναι δρόμος… ώστε ο άνθρωπος να βρει τελικά την Ιθάκη του, το φως που οδηγεί στην ομορφιά, το μονοπάτι που οδηγεί στον παράδεισο…
? Ένα λόγος αγαθός, ένα άγγιγμα ενός αληθινού ανθρώπου και ο άνθρωπος αισθάνεται τον παράδεισο.
? Οι βυζαντινές εκκλησιές, οι οποίες αποτελούν μικρογραφία του κόσμου, σε ωθούν στην βίωση αυτής της χαράς του παραδείσου.
? Πριν μερικές ημέρες, έτυχε να συμμετέχω στην κυριακάτικη Θεία Λειτουργία που τελέστηκε σε ένα μικρό εξωκλήσι και η εμπειρία ήταν όντως πρωτόγνωρη.
? Ο ψάλτης ένα μέτρο από εμένα χωρίς μικρόφωνα μεταρσίωνε κυριολεκτικά τα λόγια των ύμνων, σε αγγελικές μελωδίες, ενώ και ο παπάς, με τα άσπρα γένια και το ασκητικό πρόσωπο, ανέγνωσε το Ευαγγέλιο όπως φαντάζομε θα το έλεγε και ο Χριστός, χωρίς κραυγές και επιτηδεύσεις, απλά αργά και καθαρά.
? Παραδίπλα στο εικονοστάσι οι άγιοι, όπως και στους τοίχους, αποτελούσαν συνέχεια του φίλου, του γνωστού, του άγνωστου, του αδελφού που στεκόταν δίπλα από εμένα και δίπλα από τον άλλο.
? Όλοι μουρμούριζαν τις προσευχές, όλοι σιγόψαλλαν και η ατμόσφαιρα έπαυε να είναι χοϊκή...
? Τα μάτια γελούσαν, τα πρόσωπα έλαμπαν, η ψυχή ειρήνευε, ή τουλάχιστον ξεχνούσε για λίγο τα βάσανα του βίου.
? Η κορύφωση ήλθε κατά τη μετάληψη του σώματος και του αίματος του Χριστού, όπου όλοι ενώθηκαν με το Θεό και μεταξύ τους, κοινωνώντας από το ίδιο άγιο Ποτήριο και από την ίδια λαβίδα…
? Η συνέχεια της πνευματικής επικοινωνίας, ήλθε λίγο αργότερα στο κοινό πρόγευμα, στην ευφροσύνη του λάρυγγα, που ήταν μάλλον ευφροσύνη της ψυχής.
? Όλα μπορεί να μοιάζουν λίγο με παραμύθι, αλλά μήπως παραμύθι δεν είναι και η ζωή του ανθρώπου, που οδηγεί στην αλήθεια;
? Ο Πλάτωνας μπορεί να έβλεπε και να έγραψε για τις σκιές στις σπηλιές, αλλά και ο αληθινός κόσμος του παραδείσου προγεύεται μέσα από τη σπηλιά του μάταιου τούτου κόσμου.
? Μάλιστα, αυτοί που βίωσαν και βιώνουν αυτή την κατάσταση, οι πατέρες της εκκλησίας μας, προχωρούν και παρομοιάζουν τη ζωή του χριστιανού με την πορεία πάνω στις ακτίνες ενός τροχού, που οδηγούν από την περιφέρεια στο κέντρο, που είναι ο Χριστός. ? Όσο πλησιάζει ο άνθρωπος προς το κέντρο, προς τον παράδεισο, τόσο περισσότερο πλησιάζει προς τους αδελφούς του και αντιστρόφως.
? Οι σύγχρονοι θεολόγοι, λέγοντας ότι θεολογούν, υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να κτιστούν πολλές μικρές εκκλησίες και όχι μεγάλες, να συσταθούν πολλές και μικρές ενορίες, ώστε να μπορέσουν οι άνθρωποι να ανοίξουν την καρδιά και τη ψυχή τους και οι παπάδες να γίνουν πραγματικοί πατέρες των πιστών.
? Όλα ξεκινούν τελικά από τη δύσκολη απλότητα και τα κρυμμένα μυστικά της παράδοσης, τα οποία μεταλαμπαδεύονται με ένα μυστικό τρόπο, από γενιά σε γενιά, αλλάζοντας πάντα, αλλά και μένοντας πάντα τα ίδια, αλλάζοντας την ύλη αλλά διατηρώντας το πνεύμα.
? Πόσα λίγα τελικά θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος, για να βρει παρηγοριά στο σκληρό τούτο κόσμο…
? Η ομορφιά λένε δεν κατοικεί στα παλάτια και τις επαύλεις αλλά στα φτωχικά σπιτάκια και δεν είναι λίγοι οι πλούσιοι που θα αντάλλαζαν τα πλούτη τους, για να μπορέσουν να χαμογελάσουν με τη ψυχή και όχι με τα χείλη τους.
? Δεν είναι λίγοι και οι άνθρωποι των μεγάρων, που αναζητούν μια καλύβα για να βρουν "χώμα" για να ξαπλώσουν και ένα αγριόχορτο για να χορτάσουν…
? Το ζήτημα είναι τελικά πόσο μακρύς θα είναι δρόμος… ώστε ο άνθρωπος να βρει τελικά την Ιθάκη του, το φως που οδηγεί στην ομορφιά, το μονοπάτι που οδηγεί στον παράδεισο…
Σχόλια