Ο γάμος του Κακολή με το Λιοπέτρι
ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΛΙΟΠΕΤΡΙΟΥ 1820-2003
Ο γάμος του Κακολή με το Λιοπέτρι
.
Ο ποιητής και συγγραφέας Παντελής Κακολής από τα παιδικά του χρόνια μέχρι σήμερα, γνοιάζεται για τόπο του και την ιδιαίτερη γενέτειρά του, το Λιοπέτρι. Ακόμα κι εκεί στη μακρινή ξενιτιά, το Μάντσιεστερ της Αγγλίας, όπου μετανάστευσε για μια καλύτερη ζωή κι ένα καλύτερο μέλλον, γι’ αυτόν και τα παιδιά του, ήταν ένας ακάματος μαχητής και πρεσβευτής του τόπου του, με άσβεστες μνήμες, χρώματα κι αρώματα, από τις πρώτες ώρες της ζωής του, από τότε που είδε το πρώτο φως στο αγαπημένο του Λιοπέτρι. Και μετά τον επαναπατρισμό του, η ζωή του είναι μια συνέχεια, συνειδητής παρέμβασης στα κοινά και στην προκοπή του τόπου του. Πάγια έγνοια του, αγωνία κι αγώνας του, είναι η συνέχεια: εθνική, κοινωνική, και πολιτιστική. Το αδιάσπαστο της οικογένειας, που είναι το κύτταρο κάθε υγιούς κοινωνίας και για μας, η αγιοποίηση του ανθρώπου.
Φεύγοντας τότε για την Αγγλία, ήδη σκεφτόταν και σχεδίαζε τον γυρισμό του. Δεν έφυγε για να μείνει μακριά. Κι αυτό το γνωρίζει κανείς από τον τρόπο και την όλη δράση του εκεί στην ξενιτιά. Κορυφαία πράξη είναι η ίδρυση, μαζί με άλλους συμπατριώτες του, της Ελληνικής Αδελφότητας Μάντσιεστερ, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος για αρκετά χρόνια, με πλούσια δράση και μια οικοδομή ήθους, συλλογικής μνήμης και συνείδησης, για τα ωραία και αγαθά της δικής μας ιστορίας, της δικής μας παράδοσης. «Σαράντα χρόνια μετά, λέει στο βιογραφικό του, όσο κι αν ήταν οδυνηρό, αφήσαμε τα παιδιά και επαναπατριστήκαμε. Αισθάνομαι παράξενα και όμορφα, συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο με καινούργιους στόχους στον τόπο που γεννήθηκα».
Ευλογία ο τόπος
Όταν κάποτε σε μια εκπομπή πριν από μερικά χρόνια, τον ρώτησα πως ζούσε και πως σκεφτόταν τον τόπο του, εκεί στην παροικία, αυτός με ξεκάθαρο μυαλό και σκέψη, μου είπε πως δεν έφυγε ποτέ από τον τόπο του, για να χρειάζεται να τον σκέφτεται, αφού τον κουβαλούσε πάντα μαζί του. Το Λιοπέτρι φαίνεται πως τον σημάδεψε για καλά. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που ο άνθρωπος θεωρεί ευλογία τον τόπο που τον γέννησε και μοναδική, ισόβια δέσμευση και χρέος, να προσφέρει και να ευχαριστεί αυτό τον τόπο, για το μεγάλο γεγονός της γέννησης του και για το πρώτο φως που είδε σ’ αυτόν. Ο Παντελής Κακολής είναι πρωτίστως ένας ποιητής, ένας άνθρωπος της σκέψης και του πνεύματος. Η σκληρή ζωή του, δεν τον στέγνωσε κι ούτε τον άλλαξε. Η ποίηση ήταν πάντα γι’ αυτόν η καλύτερη καταφυγή κι η μόνιμη παρηγοριά του, σ’ εκείνους τους δύσκολους δρόμους και τα άγνωστα μονοπάτια της ξενιτιάς. Η γνωριμία η δική μου, με την ποίηση του Π.Κ., πάει μερικά χρόνια πίσω. Από τότε που ήταν σχεδόν φρέσκος επαναπατρισθείς. Συναντηθήκαμε, όχι τυχαία, στη Λευκωσία, κι από την πρώτη στιγμή ένοιωσα τον άνθρωπο, τον ποιητή, τον φίλο. Ήταν ένας διακριτικός, ευαίσθητος, αξιοπρεπής και περήφανος άνθρωπος. Από την πρώτη ώρα αναπτύχθηκε μια πολύ γόνιμη και σταθερή φιλία. Μέσα από την ποίησή του γνώρισα τον ίδιο, τους ανθρώπους του, τον αγώνα του, την Οδύσσειά του, την ίδια την γενέτειρά του: Το ωραίο Λιοπέτρι.
Αγιογράφος του τόπου
Την ιδέα για το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα, το γενεαλογικό δέντρο για το Λιοπέτρι, την κουβαλά χρόνια. Φαίνεται πως ήταν ένα τάμα γι αυτόν, από παλιά. Όταν μου πρωτοανάφερε αυτή την ιδέα κι αυτή τη σκέψη, ήταν σαν να την είχε ήδη ολοκληρώσει κιόλας. Είχε τόση πεποίθηση, τόση αγάπη, τόσο πάθος, που λές κι ήταν ένα στοίχημα με την ίδια τη ζωή. Εδώ μιλάμε για ένα θησαυρό. Μιλάμε για μια προίκα του χωριού αυτού, που ο Θεός θέλησε δια του Παντελή Κακολή να κατατεθεί εδώ απόψε και να μείνει για πάντα αιώνια και να κληροδοτείται εις γενεάς γενεών. Ο Κακολής μου θυμίζει αγιογράφο, που νηστεύει πολλή καιρό, προσεύχεται άλλο τόσο, για να μπορέσει να τελειώσει την εικόνα του. Είναι ένας άξιος, ευλογημένος από το Θεό αγιογράφος του τόπου του, που μετά από πολύχρονες ολονυχτίες και παρακλήσεις, μας έδωσε αυτό το υπέροχο έργο. Μέσα απ’ αυτό το γενεαλογικό δέντρο, περνά όλη η ιστορία του χωριού του, περνά μια ολόκληρη λαογραφία, ήθη και έθιμα, πολιτισμός μιας κοινότητας, που παραμένει πιστή στις ρίζες της και στις αξίες και το ήθος της παράδοσής της. Δεν περιορίζεται σε απλή παράθεση στοιχείων και πληροφοριών, αλλά ξανοίγεται σε μια μεγάλη, πολυσύνθετη έρευνα. Με μια έγκυρη τεκμηρίωση, μέσα από τις πιο αξιόπιστες ιστορικές πηγές, άγια κείμενα και γραφές.
Η υπέρβαση
Στο γενεαλογικό δέντρο του Λιοπετρίου, ο Κακολής επιχειρεί μια μεγάλη υπέρβαση, αλλά και μια μεγάλη τομή στην κοινωνιολογική διάσταση της μικρής του κοινωνίας. Γνώστης ο ίδιος, από πρώτο χέρι, του μεγάλου καημού της ξενιτιάς και του «πουθενά», με το βιβλίο αυτό βάζει μια σφραγίδα ζωής και μια θεμέλια πέτρα, για να συνεχίσει το οικοδόμημα της δικής μας παράδοσης, ελληνικής κι ορθόδοξης, που έχει να κάνει πρώτα απ’ όλα με τον τόπο, τις ρίζες, την οικογένεια, τα χρώματα, τις γεύσεις, το κλίμα, το περιβάλλον. Μέσα από το γενεαλογικό δέντρο του Λιοπετρίου, περνά η ζωή του χωριού του, διαμέσου των γενεών και των οικογενειών, μαζί με τα συνακόλουθά τους: Παιδιά, συγγενείς, γλώσσα, ήθη, έθιμα, ιστορία, περιβάλλον. Όπως προείπαμε, δεν είναι μια απλή παράθεση πληροφοριών, αλλά μια εμπεριστατωμένη μελέτη μιας κοινότητας, που αποτελεί μπούσουλα κι ανεμοδείχτη ζωής, εις τους αιώνας των αιώνων. Ευλογημένος και φωτισμένος ο συγγραφέας, πετυχαίνει ίσως ένα όνειρο ζωής κι ένα μυστικό κρυφό καημό.
Το Λιοπέτρι τιμάται και το Λιοπέτρι τιμά τον Παντελή Κακολή. Τι ωραία σύμπτωση, συγκυρία και ευτυχές γεγονός. Είναι ένας άλλου είδους γάμος. Ένας πολιτιστικός γάμος, που οι αρραβώνες του έγιναν πριν από 70 χρόνια. Η μοίρα «λόγιασε» τον Κακολή με το ίδιο του το πεπρωμένο-το Λιοπέτρι του. Αυτό το «λόγιασμα» κράτησε καλά και με προκοπή έφερε σήμερα τον γάμο. Ένα γάμο κι ένα παιδί: «Το γενεαλογικό δέντρο του Λιοπετρίου».
Φεύγοντας τότε για την Αγγλία, ήδη σκεφτόταν και σχεδίαζε τον γυρισμό του. Δεν έφυγε για να μείνει μακριά. Κι αυτό το γνωρίζει κανείς από τον τρόπο και την όλη δράση του εκεί στην ξενιτιά. Κορυφαία πράξη είναι η ίδρυση, μαζί με άλλους συμπατριώτες του, της Ελληνικής Αδελφότητας Μάντσιεστερ, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος για αρκετά χρόνια, με πλούσια δράση και μια οικοδομή ήθους, συλλογικής μνήμης και συνείδησης, για τα ωραία και αγαθά της δικής μας ιστορίας, της δικής μας παράδοσης. «Σαράντα χρόνια μετά, λέει στο βιογραφικό του, όσο κι αν ήταν οδυνηρό, αφήσαμε τα παιδιά και επαναπατριστήκαμε. Αισθάνομαι παράξενα και όμορφα, συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο με καινούργιους στόχους στον τόπο που γεννήθηκα».
Ευλογία ο τόπος
Όταν κάποτε σε μια εκπομπή πριν από μερικά χρόνια, τον ρώτησα πως ζούσε και πως σκεφτόταν τον τόπο του, εκεί στην παροικία, αυτός με ξεκάθαρο μυαλό και σκέψη, μου είπε πως δεν έφυγε ποτέ από τον τόπο του, για να χρειάζεται να τον σκέφτεται, αφού τον κουβαλούσε πάντα μαζί του. Το Λιοπέτρι φαίνεται πως τον σημάδεψε για καλά. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που ο άνθρωπος θεωρεί ευλογία τον τόπο που τον γέννησε και μοναδική, ισόβια δέσμευση και χρέος, να προσφέρει και να ευχαριστεί αυτό τον τόπο, για το μεγάλο γεγονός της γέννησης του και για το πρώτο φως που είδε σ’ αυτόν. Ο Παντελής Κακολής είναι πρωτίστως ένας ποιητής, ένας άνθρωπος της σκέψης και του πνεύματος. Η σκληρή ζωή του, δεν τον στέγνωσε κι ούτε τον άλλαξε. Η ποίηση ήταν πάντα γι’ αυτόν η καλύτερη καταφυγή κι η μόνιμη παρηγοριά του, σ’ εκείνους τους δύσκολους δρόμους και τα άγνωστα μονοπάτια της ξενιτιάς. Η γνωριμία η δική μου, με την ποίηση του Π.Κ., πάει μερικά χρόνια πίσω. Από τότε που ήταν σχεδόν φρέσκος επαναπατρισθείς. Συναντηθήκαμε, όχι τυχαία, στη Λευκωσία, κι από την πρώτη στιγμή ένοιωσα τον άνθρωπο, τον ποιητή, τον φίλο. Ήταν ένας διακριτικός, ευαίσθητος, αξιοπρεπής και περήφανος άνθρωπος. Από την πρώτη ώρα αναπτύχθηκε μια πολύ γόνιμη και σταθερή φιλία. Μέσα από την ποίησή του γνώρισα τον ίδιο, τους ανθρώπους του, τον αγώνα του, την Οδύσσειά του, την ίδια την γενέτειρά του: Το ωραίο Λιοπέτρι.
Αγιογράφος του τόπου
Την ιδέα για το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα, το γενεαλογικό δέντρο για το Λιοπέτρι, την κουβαλά χρόνια. Φαίνεται πως ήταν ένα τάμα γι αυτόν, από παλιά. Όταν μου πρωτοανάφερε αυτή την ιδέα κι αυτή τη σκέψη, ήταν σαν να την είχε ήδη ολοκληρώσει κιόλας. Είχε τόση πεποίθηση, τόση αγάπη, τόσο πάθος, που λές κι ήταν ένα στοίχημα με την ίδια τη ζωή. Εδώ μιλάμε για ένα θησαυρό. Μιλάμε για μια προίκα του χωριού αυτού, που ο Θεός θέλησε δια του Παντελή Κακολή να κατατεθεί εδώ απόψε και να μείνει για πάντα αιώνια και να κληροδοτείται εις γενεάς γενεών. Ο Κακολής μου θυμίζει αγιογράφο, που νηστεύει πολλή καιρό, προσεύχεται άλλο τόσο, για να μπορέσει να τελειώσει την εικόνα του. Είναι ένας άξιος, ευλογημένος από το Θεό αγιογράφος του τόπου του, που μετά από πολύχρονες ολονυχτίες και παρακλήσεις, μας έδωσε αυτό το υπέροχο έργο. Μέσα απ’ αυτό το γενεαλογικό δέντρο, περνά όλη η ιστορία του χωριού του, περνά μια ολόκληρη λαογραφία, ήθη και έθιμα, πολιτισμός μιας κοινότητας, που παραμένει πιστή στις ρίζες της και στις αξίες και το ήθος της παράδοσής της. Δεν περιορίζεται σε απλή παράθεση στοιχείων και πληροφοριών, αλλά ξανοίγεται σε μια μεγάλη, πολυσύνθετη έρευνα. Με μια έγκυρη τεκμηρίωση, μέσα από τις πιο αξιόπιστες ιστορικές πηγές, άγια κείμενα και γραφές.
Η υπέρβαση
Στο γενεαλογικό δέντρο του Λιοπετρίου, ο Κακολής επιχειρεί μια μεγάλη υπέρβαση, αλλά και μια μεγάλη τομή στην κοινωνιολογική διάσταση της μικρής του κοινωνίας. Γνώστης ο ίδιος, από πρώτο χέρι, του μεγάλου καημού της ξενιτιάς και του «πουθενά», με το βιβλίο αυτό βάζει μια σφραγίδα ζωής και μια θεμέλια πέτρα, για να συνεχίσει το οικοδόμημα της δικής μας παράδοσης, ελληνικής κι ορθόδοξης, που έχει να κάνει πρώτα απ’ όλα με τον τόπο, τις ρίζες, την οικογένεια, τα χρώματα, τις γεύσεις, το κλίμα, το περιβάλλον. Μέσα από το γενεαλογικό δέντρο του Λιοπετρίου, περνά η ζωή του χωριού του, διαμέσου των γενεών και των οικογενειών, μαζί με τα συνακόλουθά τους: Παιδιά, συγγενείς, γλώσσα, ήθη, έθιμα, ιστορία, περιβάλλον. Όπως προείπαμε, δεν είναι μια απλή παράθεση πληροφοριών, αλλά μια εμπεριστατωμένη μελέτη μιας κοινότητας, που αποτελεί μπούσουλα κι ανεμοδείχτη ζωής, εις τους αιώνας των αιώνων. Ευλογημένος και φωτισμένος ο συγγραφέας, πετυχαίνει ίσως ένα όνειρο ζωής κι ένα μυστικό κρυφό καημό.
Το Λιοπέτρι τιμάται και το Λιοπέτρι τιμά τον Παντελή Κακολή. Τι ωραία σύμπτωση, συγκυρία και ευτυχές γεγονός. Είναι ένας άλλου είδους γάμος. Ένας πολιτιστικός γάμος, που οι αρραβώνες του έγιναν πριν από 70 χρόνια. Η μοίρα «λόγιασε» τον Κακολή με το ίδιο του το πεπρωμένο-το Λιοπέτρι του. Αυτό το «λόγιασμα» κράτησε καλά και με προκοπή έφερε σήμερα τον γάμο. Ένα γάμο κι ένα παιδί: «Το γενεαλογικό δέντρο του Λιοπετρίου».
Σχόλια