Εις μνήμην Βασίλη Χατζηιωνά

Εις μνήμην Βασίλη Χατζηιωνά

.

---

Ο Βασίλης Χατζηιωνάς συγχωρέθηκε την 27 Αυγούστου σε ηλικία 97 ετών.
"Ο Παναής Χατζηιωνάς, με τον αδελφό του Βασίλη είχε μεγαλύτερο δεσμό και περισ-σότερη επικοινωνία, μια και οι δύο αποφάσισαν την ολοκληρωτική αφιέρωση στον Θεό. Σαν δύο συνασκητές τ' απογεύματα έκαμναν τον καθημερινό τους περίπατο έξω από το χωριό προς το εξωκλήσι του αγίου Ευφημιανού και αντήλλασσαν τις πνευματικές τους εμπειρίες. Ήταν ένας διάλογος πνευματικού στηριγμού και αλληλοβοήθειας. Δύο αληθινά αδέλφια με μια καρδιά γεμάτη πόθο για τον Θεό. Μια από τις εξορμήσεις τους αυτές ήταν καθοριστικής σημασίας για τη μετέπειτα πνευματική τους πορεία. Ο Θεός, βλέποντας την καθαρότητα και την απλότητα των καρδιών τους, τους καταξίωσε να γνωρίσουν επίσκεψη αγίων του Θεού. Ενώ περπατούσαν στο χωματένιο ερημικό δρομάκι προς το εξωκκλήσι, παρουσιάστηκε ένας ωραίος νέος και "εγγίσας συνεπορεύετο αυτοίς.". Με διάκριση υπεισήλθε στη συζήτηση τους και άρχισε να τους λύνει τις διάφορες απορίες τους για την πνευματική ζωή και την κατάσταση του κόσμου, αποκαλύπτοντας τους ταυτόχρονα την οδό της κατά Χριστόν τελειότητος. Τους είπε πώς ήλθε από τα Ιεροσόλυμα, συνοδευόμενος από τη μητέρα του. Επιστρέφοντας στο χωριό θέλησαν να του προσφέρουν φαγητό, γιατί ήταν ξένος, και ακόμα, γιατί "προς εσπέραν ην και κέκλικεν η ήμερα". Ενώ ετοίμαζαν το δείπνο, "αυτός άφαντος εγένετο απ' αυτών". Έψαξαν παντού, χωρίς βρουν. Κατενόησαν τότε ότι, παρά την αναξιότητά τους "επεσκέψατο αυτούς ο Θεός" και από τότε περισσότερο επιδόθηκαν στην κατά Χριστό ζωή. Η ανάμνηση αυτή θα κρατήσει μέχρι τέλους της επίγειας χριστομιμήτου βιοτής τους και η διαπίστωση πώς "ουχί ή καρδία ημών καιομένη ην εν ήμιν, ως ελάλει ήμιν εν τη οδώ καί ως διήνοιγεν ημίν τας γραφάς" θα γίνει πηγή συνέσεως και δυνάμεως στους επερχόμενους πειρασμούς."

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Πατρός Αντρέα Αγαθοκλέους "Εμπειρία Αγιότητος". Εικόνες Χαράλαμπου Επαμεινώνδα)



@@@@@@@@@@@@@@@@@@

Οι δύο αδελφοί

Τον Γέρο-Παναή, ως και τον αδελφόν του Βασίλειον, εγνώρισα το πρώτον προ πενήντα περίπου ετών, διότι ήτο πολύ συνδεδεμένοι μετά της Μονής μας. Ήρχοντο από τότε τακτικώς και εξωμολογούντο εις τον περίφημον πνευματικόν, τον παπά Κυπριανόν, και ελάμβανον καθοδήγησιν και πνευματικάς συμβουλάς. Πολύ εποθούσαν μάλιστα οι δύο αδελφοί να γίνωσι Μοναχοί και να λάβωσι το Μέγα Αγγελικόν Σχήμα των Μοναχών εις την Μονήν μας. Ο Θεός όμως άλλως ωκονόμησε τα πράγματα.
Με πρωτοστάτας τον Παναήν και τον Βασίλην ιδρύθη εις την Λύσιν Θρησκευτικός Σύλλογος, ο οποίος πολύ συνέβαλε, διά των δύο αδελφών, εις το να προοδεύσουν εις την πνευματικήν ζωήν οι κάτοικοι του χωριού. Συχνά δε ετελούσαν εις τον Σύλλογον τας Ακολουθίας του Αποδείπνου και των Χαιρετισμών, εις σημείον ώστε μικροί και μεγάλοι, γυναίκες και παιδιά να αποστηθίσουν τας ως άνω Ακολουθίας.
Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης (απόσπασμα από τον επικήδειο του Παναγή Χατζηιωνά)