Όλες οι ανοησίες αρχίζουν από ΑΝ
.
? Αν παντρευτώ και αν κάνω γιο και βγάλω το Βασίλη και αν βγει πάνω στην μηλιά και αν πέσει και αν σκοτωθεί και αν ... λέει η λαϊκή ρήση, δεικνύοντας την ματαιότητα της απολυτοποίησης του ανθρώπινου μυαλού. Η γερόντισσα Γαβριηλία, με το δικό της σοφό τρόπο, έλεγε ότι όλες οι ανοησίες αρχίζουν από ΑΝ. Σημείωνε, ακόμη, ότι ο αναποφάσιστος άνθρωπος δεν συμμετέχει στη ζωή. Αυτό το περίφημο ΑΝ, έχει αρχή και τέλος τη στείρα λογική, η οποία αν επικρατήσει τότε αλίμονο στους ανθρώπους και τον κόσμο ολόκληρο.
? Όλος ο κόσμος, πλην του ανθρώπου, λειτουργεί με τη λογική της ζούγκλας. Το μεγάλο ζώο τρώει το μικρό, το μεγάλο ψάρι το μικρό και το μεγάλο πουλί, το μικρό. Ο δυνατός άνθρωπος μπορεί να κατασπαράσσει τον αδύνατο, αλλά υπάρχει και η δύναμη η οποία αποτελεί ανάχωμα σ’ αυτή την πορεία. Είναι η συνείδηση, είναι η φωνή του Θεού, η οποία ανατρέπει την μονοκρατορία της λογικής. Η ψυχή του ανθρώπου, όπως την «διαμοίρασαν» και οι αρχαίοι Έλληνες, αποτελείται από το λογικό, το θυμικό και το βουλητικό. Δηλαδή κάθε ενέργεια του ανθρώπου, διέρχεται από τρεις πυλώνες.
? Από τη στιγμή που ο άνθρωπος, δεν διαλέγει τον τόπο και το χρόνο, που θα γεννηθεί και θα πεθάνει, που δεν διαλέγει τη δύναμη του σώματος και του μυαλού που θα έχει, όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Ωστόσο, μέσα σ’ αυτό το περιοριστικό πλαίσιο, που είναι η ανθρώπινη φύση, ο άνθρωπος έχει το μέγα δώρο του Θεού, την ελευθερία. Διαλέγοντας την πορεία προς το καθ’ ομοίωσιν, προς το Θεό, γίνεται και αυτός κατά χάριν Θεός. Επιλέγοντας την αντίθετη πορεία, άρνησης του Θεού, τότε χάνεται στις δικές του επιλογές.
? Ο μακαριστός άγιος Αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Πόποβιτς, γράφει στο βιβλίο του Άνθρωπος και Θεάνθρωπος ότι: «Η ανθρώπινη αίσθηση είναι αληθινή και γνήσια αίσθηση μόνο με το Θεό, με το Χριστό, δηλαδή με την Θεο-αίσθηση, τη Χριστο-αίσθηση. Χωρίς το Θεό Λόγο, αυτή τρελαίνεται, σπαράσσεται και τελικά νεκρώνεται μέσα στα πάθη, στην αμαρτία, στο παράλογο και το ανόητο, στη λύσσα και την απελπισία, στην ιδιοτέλεια, στο αιωνίως γίγνεσθαι, αλλά όχι στο "εγένετο".
? Στο Ευαγγέλιο διαβάζουμε τη σπουδαία παραβολή των δέκα ταλάντων, για την οποία καταδικάστηκε ο σώφρων δούλος ο οποίος φύλαξε στη γη το τάλαντο, ενώ μακαρίζονται οι τολμηροί που διακινδύνευσαν αλλά πολλαπλασίασαν τα τάλαντα. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να αγιάσει, σημειώνουν οι πατέρες της Εκκλησίας αν δεν υπάρχει ο διάβολος, ενώ και η ανθρώπινη εμπειρία δεικνύει ότι το μέγεθος της νίκης εξαρτάται από το ανάστημα του αντίπαλου.
? Η έξοδος από αυτό το φοβερό ΑΝ, γίνεται μέσα από την αυτοπαράδοση στο θέλημα του Θεού. Η γερόντισσα Γαβριηλία σημειώνει ότι «Αν κάτι ανάποδο μας συμβεί, να μη ρωτήσουμε ποιος φταίει. Γιατί μόνο εμείς φταίμε. Στην προσευχή μας, αν το ζητήσουμε, θα ανακαλύψουμε τον λόγο. Ή δεν αγαπήσαμε όσο έπρεπε, ή παραβήκαμε κάποιαν άλλην Εντολή, ή λάθος χειρισμό κάναμε, ή προηγηθήκαμε εκεί που δεν έπρεπε, ή βασιστήκαμε εκεί που δεν έπρεπε».
? Η ζωή του πιστού είναι ζωή χαρά και ευτυχίας. Είναι ζωή άγνωστη στο άγχος και τις μικρότητες. Η γερόντισσα Γαβριηλία σημειώνει «Όποιος ζει στο Παρελθόν, είναι σαν τον πεθαμένο. Όποιος ζει στο Μέλλον με τη φαντασία του, είναι αφελής, γιατί το Μέλλον είναι μόνον του Θεού. Η Χαρά του Χριστού βρίσκεται μόνο στο Παρόν. Στο Αιώνιο Παρόν του Θεού». Η βίωση της χαράς του Θεού, απαιτεί και την συνεισφορά των ανθρώπων. Πρέπει ο πιστός να κάνει ό,τι μπορεί, αλλά και να αφήσει χώρο και στο Θεό να δράσει. Η Χάρις του Θεού έρχεται όταν σηκώσουμε το χέρι μας. Αυτό είναι η Πίστη που έλκει την Χάρη του Θεού. Γιατί ο Θεός είναι έτοιμος να δώσει την Χάρη Του, αλλά πού είναι το χέρι; Ο Θεός "βρέχει" την Χάρη Του, κι εμείς ή φοράμε καπέλλο ή κρατάμε ομπρέλα...
? Όλος ο κόσμος, πλην του ανθρώπου, λειτουργεί με τη λογική της ζούγκλας. Το μεγάλο ζώο τρώει το μικρό, το μεγάλο ψάρι το μικρό και το μεγάλο πουλί, το μικρό. Ο δυνατός άνθρωπος μπορεί να κατασπαράσσει τον αδύνατο, αλλά υπάρχει και η δύναμη η οποία αποτελεί ανάχωμα σ’ αυτή την πορεία. Είναι η συνείδηση, είναι η φωνή του Θεού, η οποία ανατρέπει την μονοκρατορία της λογικής. Η ψυχή του ανθρώπου, όπως την «διαμοίρασαν» και οι αρχαίοι Έλληνες, αποτελείται από το λογικό, το θυμικό και το βουλητικό. Δηλαδή κάθε ενέργεια του ανθρώπου, διέρχεται από τρεις πυλώνες.
? Από τη στιγμή που ο άνθρωπος, δεν διαλέγει τον τόπο και το χρόνο, που θα γεννηθεί και θα πεθάνει, που δεν διαλέγει τη δύναμη του σώματος και του μυαλού που θα έχει, όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Ωστόσο, μέσα σ’ αυτό το περιοριστικό πλαίσιο, που είναι η ανθρώπινη φύση, ο άνθρωπος έχει το μέγα δώρο του Θεού, την ελευθερία. Διαλέγοντας την πορεία προς το καθ’ ομοίωσιν, προς το Θεό, γίνεται και αυτός κατά χάριν Θεός. Επιλέγοντας την αντίθετη πορεία, άρνησης του Θεού, τότε χάνεται στις δικές του επιλογές.
? Ο μακαριστός άγιος Αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Πόποβιτς, γράφει στο βιβλίο του Άνθρωπος και Θεάνθρωπος ότι: «Η ανθρώπινη αίσθηση είναι αληθινή και γνήσια αίσθηση μόνο με το Θεό, με το Χριστό, δηλαδή με την Θεο-αίσθηση, τη Χριστο-αίσθηση. Χωρίς το Θεό Λόγο, αυτή τρελαίνεται, σπαράσσεται και τελικά νεκρώνεται μέσα στα πάθη, στην αμαρτία, στο παράλογο και το ανόητο, στη λύσσα και την απελπισία, στην ιδιοτέλεια, στο αιωνίως γίγνεσθαι, αλλά όχι στο "εγένετο".
? Στο Ευαγγέλιο διαβάζουμε τη σπουδαία παραβολή των δέκα ταλάντων, για την οποία καταδικάστηκε ο σώφρων δούλος ο οποίος φύλαξε στη γη το τάλαντο, ενώ μακαρίζονται οι τολμηροί που διακινδύνευσαν αλλά πολλαπλασίασαν τα τάλαντα. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να αγιάσει, σημειώνουν οι πατέρες της Εκκλησίας αν δεν υπάρχει ο διάβολος, ενώ και η ανθρώπινη εμπειρία δεικνύει ότι το μέγεθος της νίκης εξαρτάται από το ανάστημα του αντίπαλου.
? Η έξοδος από αυτό το φοβερό ΑΝ, γίνεται μέσα από την αυτοπαράδοση στο θέλημα του Θεού. Η γερόντισσα Γαβριηλία σημειώνει ότι «Αν κάτι ανάποδο μας συμβεί, να μη ρωτήσουμε ποιος φταίει. Γιατί μόνο εμείς φταίμε. Στην προσευχή μας, αν το ζητήσουμε, θα ανακαλύψουμε τον λόγο. Ή δεν αγαπήσαμε όσο έπρεπε, ή παραβήκαμε κάποιαν άλλην Εντολή, ή λάθος χειρισμό κάναμε, ή προηγηθήκαμε εκεί που δεν έπρεπε, ή βασιστήκαμε εκεί που δεν έπρεπε».
? Η ζωή του πιστού είναι ζωή χαρά και ευτυχίας. Είναι ζωή άγνωστη στο άγχος και τις μικρότητες. Η γερόντισσα Γαβριηλία σημειώνει «Όποιος ζει στο Παρελθόν, είναι σαν τον πεθαμένο. Όποιος ζει στο Μέλλον με τη φαντασία του, είναι αφελής, γιατί το Μέλλον είναι μόνον του Θεού. Η Χαρά του Χριστού βρίσκεται μόνο στο Παρόν. Στο Αιώνιο Παρόν του Θεού». Η βίωση της χαράς του Θεού, απαιτεί και την συνεισφορά των ανθρώπων. Πρέπει ο πιστός να κάνει ό,τι μπορεί, αλλά και να αφήσει χώρο και στο Θεό να δράσει. Η Χάρις του Θεού έρχεται όταν σηκώσουμε το χέρι μας. Αυτό είναι η Πίστη που έλκει την Χάρη του Θεού. Γιατί ο Θεός είναι έτοιμος να δώσει την Χάρη Του, αλλά πού είναι το χέρι; Ο Θεός "βρέχει" την Χάρη Του, κι εμείς ή φοράμε καπέλλο ή κρατάμε ομπρέλα...
Σχόλια