Περί της χαράς της τιμωρίας
.
? Κουμπάρε, τολμώ να ομολογήσω ότι χαίρομαι όταν υποφέρουν, όταν τιμωρούνται άνθρωποι, οι οποίοι αδίκησαν και βασάνισαν ανθρώπους.
? Φίλε, ανθρώπινο το συναίσθημα της χαιρεκακίας, αλλά καθόλου χριστιανικό. Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί, πολύ καλοί και αν έκαναν κάποια λάθη στη ζωή τους, ποιος ξέρει άραγε τους λόγους που τους οδήγησαν στις πράξεις αυτές. Ο κάθε άνθρωπος κρίνεται για τις πράξεις του, σύμφωνα με τις συνθήκες που επικρατούσαν κατά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
? Καλά δεν είναι καλό, που πληρώνουν για ό,τι έπραξαν;
? Αν είναι καλό ή όχι, είναι θέμα που θα κρίνει ο Θεός. Αν πληρώνουν για τις αμαρτίες τους και αν η τιμωρία αποτελεί αιτία για μετάνοια, για αλλαγή μυαλών, για συναίσθηση και βίωση της αλήθειας, τότε σίγουρα είναι θετική πράξη η τιμωρία. Ακόμη και σε πολιτικό επίπεδο, η φυλακή δεν είναι μέσο τιμωρίας αλλά μέσο σωφρονισμού. Για το λόγο αυτό ονομάζονται σωφρονιστικά καταστήματα και όχι φυλακές. Τώρα αν στην πραγματικότητα οι φυλακές αποτελούν μέσα τιμωρίας, είναι άλλη υπόθεση. Οι πιστοί πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί και να αγωνίζονται, να μην χαίρονται γι αυτό που παθαίνουν οι άλλοι. Αν πέσει κάποιος στον γκρεμό, το ορθό είναι να απλώσεις το χέρι να το σώσεις και όχι να τον σπρώξεις για να πέσει πιο γρήγορα.
? Η τιμωρία αποτελεί και μέσο ψυχολογικής ικανοποίησης όσων υπόφεραν;
? Μπορεί να λειτουργεί και έτσι, αλλά το ζητούμενο δεν είναι να χαίρεται ο παθών με την τιμωρία του άλλου. Ποιος ξέρει αν το επόμενο θύμα, δεν θα είναι ο ίδιος ο χαιρέκακος. Η ζωή δεν έχει καμιά σχέση με τη λογική και τον καθωσπρεπισμό. Άνθρωποι οι οποίοι θεωρούνται άγιοι, από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να πέσουν σε χειρότερο βούρκο από αυτούς που κατηγορούν και μέμφονται. Μεγαλύτερο κίνδυνο αντιμετωπίζουν αυτοί που βρίσκονται ψηλά, γιατί ο κρότος και οι συνέπειες από την πτώση θα είναι μεγαλύτερες. Η κατάκριση, λένε οι πατέρες, είναι η χειρότερη αμαρτία και πλήττει κυρίως τους λεγόμενους θρήσκους.
? Καλά οι θρήσκοι δεν αποτελούν πρότυπα για τους υπόλοιπους;
? Η έννοια θρήσκος είναι πολύ παρεξηγημένη. Αν θρήσκος είναι ο άνθρωπος της Εκκλησίας, ο Δεσπότης ο Παπάς, ο χριστιανός πιστός, τότε σίγουρα πρέπει να αποτελεί πρότυπο. Ωστόσο, υπάρχει και η μεγάλη παγίδα στην οποία έπεσαν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι - και όσοι τους ακολουθούν - οι οποίοι ήταν οι θρήσκοι της εποχής τους. Θεωρούσαν τους εαυτούς τους πρότυπα για τους άλλους, αλλά ήταν στην πραγματικότητα τάφοι όμορφα στολισμένοι, οι οποίοι ανέδυαν βρώμα και δυσωδία. Ο μέγας Ρωμανίδης έλεγε ότι ο Χριστός ήρθε στη γη για να διαλύσει τη θρησκεία. Η εν Χριστώ ζωή, δεν έχει καμιά σχέση με κανόνες και νόμους. Είναι ζωή ελευθερίας και αγάπης, είναι ζωή της πλήρους σχετικότητας των πάντων. Από το ληστή στο Σταυρό που μπήκε πρώτος στον παράδεισο, μέχρι το μαθητή ο οποίος πρόδωσε το διδάσκαλο και Θεό του. Ένας ταπεινός εργάτης μπορεί να βρίσκεται πιο κοντά στο Θεό από ένα μεγάλο Δεσπότη και ένας άγνωστος παπάς, μπορεί να σώζει χιλιάδες ανθρώπους, πράγμα που αδυνατεί ένας πανίσχυρος Επίσκοπος. Βεβαίως υπάρχουν και οι Επίσκοποι που επιτελούν θαύματα και αυτό να μην το ξεχνούμε ποτέ.
? Με τον ένα ή άλλο τρόπο, όμως τελικά όλα εδώ πληρώνονται;
? Είναι μεγάλη φιλοσοφία αυτή, η οποία όμως για να κατανοηθεί, θέλει μεγάλο χρόνο και μεγάλη υπομονή. Ο Θεός, με τη Θεία του Πρόνοια, δίδει την ευκαιρία σε κάθε άνθρωπο, να αντιληφθεί τη λανθασμένη πορεία που ακολουθεί. Δεν τιμωρεί ο Θεός, αλλά αφήνει τον άνθρωπο - σεβόμενος την ελευθερία του - να πράξει ό,τι θέλει, αλλά και να υποστεί τις συνέπειες των πράξεων του.
? Πόσο ελεύθερος είναι ο άνθρωπος όταν δεν μπορεί να διαλέξει τους γονείς που θα γεννηθεί ή το χρόνο που θα πεθάνει;
? Αυτός είναι ένας περιορισμός, ο οποίος ωστόσο δεν έχει καμία σημασία για την κρίση του Θεού, αλλά και το ποιόν των ανθρώπων. Ο κάθε άνθρωπος κρίνεται με βάση το τι βρήκε και τι έκανε. Διαφορετικά θα κριθεί ένας άνθρωπος που γεννήθηκε σε οικογένεια ληστών και ένας άνθρωπος που γεννήθηκε σε οικογένεια παπάδων. Και οι δύο άνθρωποι έχουν τις ίδιες ευκαιρίες και τις ίδιες προκλήσεις. Ακόμη και η βίωση της έννοιας της χαράς δεν έχει σχέση ούτε με τα πλούτη, ούτε με την κοινωνική τάξη, αλλά ούτε και με τις πράξεις που επιτελεί ένας άνθρωπος.
? Καλά, γιατί ο Θεός δεν εμποδίζει και δεν προστατεύει τον άνθρωπο, να μην πράττει το κακό;
? Θα ήταν μια λύση αυτή, μόνο που ο άνθρωπος δεν θα ήταν άνθρωπος, μόνο που δεν θα ήταν συνδημιουργός και δεν θα μπορούσε να κινηθεί από το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωσιν. Το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο είναι η ελευθερία. Είναι αυτό το δώρο που έδιωξε τους πρωτόπλαστους από τον παράδεισο αλλά είναι και αυτό το δώρο που μπορεί να τον οδηγήσει και πάλι πίσω κοντά στο Θεό.
Σχόλια