Περί της ευρωπαϊκής μουσουλμανικής Τουρκίας

Περί της ευρωπαϊκής μουσουλμανικής Τουρκίας

.

---

* Κουμπάρε, δεν μπορώ να καταλάβω, τι γυρεύει μια μουσουλμανική χώρα, η Τουρκία, μέσα στη χριστιανική Ευρώπη.
* Φίλε, εκ πρώτης όψεως έχεις δίκιο. Η εικόνα των Ευρωπαίων διαφέρει από την εικόνα των μουσουλμάνων. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η Τουρκία είναι μουσουλμανική ή όχι χώρα. Ο Κεμάλ Αττατούρκ, επιχείρησε τη βίαιη εκδυτικοποίηση της χώρας, αλλάζοντας το αλφάβητο και βάζοντας το στρατό ως θεματοφύλακα του κοσμικού κράτους. Στο διάβα του χρόνου, η στρατιωτική εξουσία, επέβαλε ένα αυταρχικό καθεστώς, ενώ κάθε φωνή διαμαρτυρίας, προκαλούσε τη βίαιη επέμβαση του στρατού.

* Οι θρησκείες μπορούν να αποτελέσουν κριτήριο για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση;

* Κανένας δεν λέει φανερά, κάτι τέτοιο. Κατά καιρούς ακούστηκαν τέτοιες φωνές και μάλιστα από επίσημα χείλη, όπως του Ζισκάρ Ντεστέν, που προέδρου της συντακτικής συνέλευσης, για την ετοιμασία συντάγματος της Ευρώπης. Βεβαίως ένας τέτοιος διαχωρισμός, έστω και θεωρητικός, αποτελεί καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποτελεί αντίφαση στο συνδετικό κρίκο της ευρωπαϊκής συνύπαρξης, που δεν είναι άλλος από το σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας.
* Παρ' όλα αυτά, η αλήθεια είναι ότι οι Τούρκοι είναι μουσουλμάνοι και πρεσβεύουν μια πολύ διαφορετική θρησκεία;

* Αυτό αποτελεί μια μεγάλη πλάνη. Οι διαφορές μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών ή Προτεσταντών, είναι πολύ μεγαλύτερες, από τις διαφορές μεταξύ Ορθοδόξων και Μουσουλμάνων. Οι μουσουλμάνοι θεωρούν προφήτη το Χριστό και σέβονται την Παναγία, ενώ οι αρχές του σεβασμού του άλλου και της αφοσίωσης στον Θεό, είναι παρόμοιες. Όταν ακούς μουσουλμάνους θεολόγους, παθαίνεις την πλάκα σου. Αυτό που επικρατεί στη σκέψη πολλών, είναι η άγνοια των δογματικών αληθειών και η περιβολή εθνικιστικών παθών με θρησκευτικές όρους.

* Ωστόσο διαφέρουν οι Χριστιανοί από τους Μουσουλμάνους, πώς θα το κάνουμε;

* Έχεις δίκιο, αλλά αυτό δεν αποτελεί την αλήθεια. Το ζητούμενο είναι να γίνει προσπάθεια για συμβίωση, για αλληλο-ανοχή των ανθρώπων και όχι να υποθάλπεται η σύμπτυξη αντίπαλων στρατοπέδων. Η ανοχή αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στους πολέμους και στην αντιπαράθεση των λαών. Οι θρησκείες μπορούν να διαδραματίσουν καταλυτικό ρόλο στη συνεργασία των λαών και την ανοχή ανάμεσα στους ανθρώπους. Η Ευρώπη για αιώνες ζούμε μέσα στο αίμα από πολέμους μεταξύ Χριστιανών. Μέσα από τα ερείπια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, γεννήθηκε αναγκαστική η ιδέα της αποδοχής του άλλου.
* Καλά, άλλα λέει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος, για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας;

* Έχω την εντύπωση ότι η αντιπαράθεση και η επίθεση του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, είχε άλλες σκοπιμότητες. Γι' αυτό και τελικά πήρε πίσω τη θέση του, ότι η Τουρκία δεν έχει θέση στην Ευρώπη. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανέφερε ότι "οι λαοί και οι άνθρωποι και τα έθιμα γίνονται μια μεγάλη οικογένεια και η τεχνολογία όπως ξέρετε έχει εκμηδενίσει τις αποστάσεις και όλος ο κόσμος έγινε μια μεγαλόπολης, ένα μεγάλο χωριό. Με την ένταξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή οικογένεια θα δούμε καλύτερες ημέρες από πολιτικής αλλά και από εκκλησιαστικής απόψεως." Ο πρώτος τη τάξη Επίσκοπος της Οικουμένης, ο σταυρωμένος Πατριάρχης, ξέρει σίγουρα κάτι παραπάνω γιατί πονάει. Ο πόνος αποτελεί ένα μεγάλο σκαλοπάτι προς την αλήθεια. Οι άνθρωποι της καλοπέρασης και της ξεκούρασης, δεν καταλαβαίνουν πολλά πράγματα.
* Άρα πρέπει να υποστηρίζουμε την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

* Βεβαίως και νομίζω αυτό κάνουν οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου. Ωστόσο, υπάρχει μια μεγάλη παγίδα, την οποία θα πρέπει να αποφύγουν κυρίως οι εκκλησιαστικοί ταγοί. Η ένταξη δεν σημαίνει και υποδούλωση των Τούρκων στη Χριστιανική Ευρώπη. Μερικοί έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους, την ιδέα της εκδίκησης, για όσα προκάλεσαν οι Τούρκοι στον Ελληνισμό. Αν οι Χριστιανοί προχωρούν με τέτοιες ιδέες και τέτοιες προσεγγίσεις, θα πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν νέα δεινά για τον τόπο. Στο παρελθόν, για χάρη μεγαλοϊδεατισμών και φανατισμών χάσαμε τη Μικρά Ασία και τη μισή Κύπρο.
* Τότε τι πρέπει να κάνουμε;
  * Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε ως Χριστιανοί είναι να μαρτυρούμε το Χριστό. Να ζούμε με το Χριστό, μακριά από θρησκευτικούς παραλογικούς και εθνικιστικές εξάρσεις. Να δεχθούμε ότι οι Τούρκοι είναι άνθρωποι, οι οποίοι ξέρουν να αγαπούν αλλά και να μισούν. Να συναισθανθούμε ότι πρέπει να προσέχουμε πρώτα τον εαυτό μας, από τον κακό εαυτό μας και ύστερα να προσεγγίζουμε τους άλλους. Οι μουσουλμάνοι, έχουν θέση στη ζωή μας και αν είναι θέλημα Θεού, να γνωρίσουν το Χριστό, με τον τρόπο που εμείς το γνωρίζουμε, δεν είναι θέμα δικό μας, αλλά του ίδιου του Θεού. Το πρόβλημα είναι η δική μας σωτηρία, είναι η δική μας μοναξιά, είναι η δική μας ανάγκη για αγάπη και όχι το τι πράττουν ή δεν πράττουν οι γείτονες μας οι Τούρκοι, οι οποίοι τυγχάνουν και είναι μουσουλμάνοι.