Χαστούκι στον εθνικισμό από την Μάραθα
Χαστούκι στον εθνικισμό από την Μάραθα
.
? Ο εθνικισμός είναι αμαρτία, λέει Εκκλησία και η ιστορία δεικνύει ότι ο εθνικισμός είναι κατάρα. Η ιστορία της Κύπρου αποδεικνύει ότι κάθε φορά που υπερίσχυσε ο εθνικισμός, της ανοχής των άλλων, τα αποτελέσματα ήταν τραγικά για τους κατοίκους του νησιού. Το μυστικό της επιβίωσης του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στο πολυαγαπημένο των «αφεντάδων» ξερονήσι της Ανατολικής Μεσογείου, κρύβεται στη δύναμη του πολιτισμού και στη χάρη του Θεού, τον οποίο βίωναν οι πιστοί του τόπου αυτού. Βιολογικά, οι κάτοικοι της Κύπρου αποτελούν ένα μωσαϊκό γονιδίων και φυλών, αλλά πολιτιστικά είναι ένα συμπαγές κράμα της Ελληνικής κουλτούρας και του μυστηρίου της Ορθοδοξίας. Ζώντας οι άνθρωποι ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, μπόρεσαν να μείνουν αλώβητοι από την αλλοτρίωση, δεχόμενοι τους άλλους και προσαρμόζοντας τις προτάσεις των άλλων στη δική τους ψυχοσύνθεση και τρόπο ζωής. Ανοικτοί και δεκτικοί στους άλλους, αλλά πατώντας γερά στην ασάλευτη βάση της παράδοσης, μπόρεσαν με την υπομονή και την ανοχή να κατακτήσουν τους κατακτητές και τελικά να τους αποσείσουν.
? Από τις 23 Απριλίου το παραπέτασμα της τουρκικής κατοχής άρχισε να σχίζεται και η ελπίδα άρχισε να γεννιέται και πάλι στις ψυχές των ανθρώπων. Το φως, όμως, έφερε στην επιφάνεια και πικρές αλήθειες που έχουν να κάνουν και με τα δικά μας «κατορθώματα». Τις αμαρτίες που διαπράξαμε στο όνομα του εθνικισμού, τις πληρώσαμε και τις πληρώνουμε ακόμη. Πριν μερικές μέρες, είδε το φως της δημοσιότητας μια άγνωστη για τους πολλούς Ελληνοκύπριους ιστορία. Στις 14 Αυγούστου του 1974, δολοφονήθηκαν δεκάδες τουρκοκύπριοι άμαχοι στο χωριό Μάραθα και σε άλλα δύο γειτονικά χωριά. Σε αντίποινα, οι Τουρκοκύπριοι σκότωσαν πολλούς ελληνοκύπριους αιχμαλώτους και αμάχους. Ένας Τουρκοκύπριος, τότε στρατιώτης, έλεγε ότι γλιτώσαμε πολλούς ελληνοκύπριους αιχμαλώτους, όταν εξαγριωμένοι Τουρκοκύπριοι ζητούσαν να τους θανατώσουν ακόμη και με τα χέρια τους. Ήθελαν εκδίκηση για τις σφαγές των ομοεθνών τους. Ανάλογες άγνωστες ιστορίες, οι οποίες κρατούνται ως εφτασφράγιστα μυστικά, διαδραματίστηκαν και τη δεκαετία του 1950 και του 1960 και παλαιότερα και από τις δύο πλευρές. Ο λαός λέει ότι όλα εδώ πληρώνονται και ο καθένας, είτε ατομικά είτε συλλογικά, έχει τη δική του ώρα και στιγμή.
? Μέσα σ΄ αυτό το καταθλιπτικό σκηνικό, εμφανίστηκε μια ομάδα ανθρώπων, Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων, χριστιανών και μουσουλμάνων, οι οποίοι τόλμησαν να πουν, όχι άλλο αίμα στο βωμό του εθνικισμού. Για πρώτη φορά τέλεσαν μνημόσυνα - όχι θρησκευτικά - στους τάφους των θυμάτων των πολέμων της Κύπρου και διακήρυξαν την επιθυμία τους για ειρήνη. Κατάγγειλαν τους εθνικιστές των δύο πλευρών, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν αθώα θύματα για να ετοιμάζουν πολεμικές συγκρούσεις και σφαγές. Για πρώτη φορά, έμαθε ο κόσμος ότι δεν είναι μόνο στρατιώτες που σκοτώθηκαν στον πόλεμο. Έχασαν τη ζωή τους και αθώοι, παράπλευρες απώλειες, όπως απαίσια αποκαλούν τους αδικοχαμένους αμάχους, οι ισχυροί της γης. Για πρώτη φορά ύστερα από 30 χρόνια Ελληνοκύπριοι κατέθεσαν λουλούδια - έστω και από μακριά - στους τάφους Τουρκοκυπρίων και Τουρκοκύπριοι λουλούδια στους τάφους Ελληνοκυπρίων. Για πρώτη φορά ο εθνικισμός δέχθηκε ένα ισχυρό χαστούκι και από τις δύο πλευρές του οδοφράγματος. Το γεγονός αυτό μπορεί να πέρασε σχεδόν απαρατήρητο, λόγω απόρρητων εγγράφων, αλλά στα κατεχόμενα για πολλές μέρες αποτέλεσε πρωτοσέλιδο σε πολλές εφημερίδες.
? Η αντιμετώπιση κατάματα της αλήθειας, η συνειδητοποίηση ότι κάναμε λάθη, η παραδοχή ότι δεν είμαστε τέλειοι, αποτελεί το πρώτο βήμα για τη σωτηρία του τόπου, αλλά και των ανθρώπων. Τώρα πλέον είμαστε σίγουροι ότι πατούμε στη γη, ότι ακολουθούμε το σωστό δρόμο. Βεβαίως παραστρατήματα πάντα θα υπάρχουν, κακές στιγμές πάντα θα έρχονται, αλλά όταν η πλειοψηφία λέει όχι στο βάραθρο της καταστροφής, τότε σώζεται ο τόπος. Όταν οι άνθρωποι κατακλύζουν τις εκκλησίες και οι πιστοί δεν σκανδαλίζονται, τότε και ο τόπος ως σύνολο έχει και μέλλον και ελπίδα.
Σχόλια