Η αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας και τα ψέματα της ελληνορθοδοξίας

Η αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας και τα ψέματα της ελληνορθοδοξίας

.

---

Ο ΠΡΩΤΟΣ που σήκωσε το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, ΔΕΝ ήταν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στις 25 Μαρτίου του 1821, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος το 2000, κατά το συλλαλητήριο για τις ταυτότητες, υποστήριζε από την Ελληνική Τηλεόραση, ένας εκ των συγγραφέων του "σκανδαλιάρικου" βιβλίου της ιστορίας της ΣΤ Δημοτικού. Δεν έμεινε εδώ, αλλά μίλησε για το μύθο του κρυφού σχολειού, για τον ξεχασμένο εμφύλιο που οδήγησε στη διάλυση της επανάστασης το 1828. Σημείωσε ακόμη ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης ήταν αξιωματούχος του Σουλτάνου και της Υψηλής Πύλης και υπενθύμισε την καταδίκη της Επανάστασης, από τον μετέπειτα εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο Ε', ο οποίος απαγχονίστηκε ανήμερα του Πάσχα στην κεντρική Πύλη του Πατριαρχείου και άλλα πολλά. Άλλοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η ελληνική επανάσταση δεν ήταν εθνική, αλλά κοινωνική, σημειώνοντας ότι αντίπαλος των φτωχών χριστιανών και μουσουλμάνων της Πελοποννήσου, δεν ήταν οι Οθωμανοί της Υψηλής Πύλης, αλλά οι πλούσιοι κοτζαμπάσηδες της περιοχής. Τώρα πού βρίσκεται σε όλα αυτά η αλήθεια ή το ψέμα είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση.
 Κύπρος


ΑΝΑΛΟΓΕΣ σκανδαλιστικές ιστορίες άρχισαν να ακούγονται και στο νησί των Αγίων, την Κύπρο, το οποίο κάθε άλλο παρά άγιο αποδεικνύεται, αν κρίνουμε και με τα σημερινά δεδομένα. Τα αυτοκρατορικά προνόμια του Αρχιεπισκόπου (αυτοκρατορική ράβδος, πορφυρός μανδύας και κόκκινη υπογραφή) και ο μύθος που τα συνοδεύει, εμφανίζονται στην ιστορία μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, γύρω στον 16ο αιώνα. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο προηγουμένως, το 478 μ.Χ. όπως λέει η ιστορία της ανεύρεσης του τάφου του Αποστόλου Βαρνάβα, η τιμωρία θα ήταν φρικτή για τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, που θα τολμούσε μια τέτοια ενέργεια. Η ερμηνεία του φαινομένου είναι απλή και σίγουρα πρέπει να αναζητηθεί στη σφαίρα των πολιτικών σκοπιμοτήτων, όπως θα λέγαμε σήμερα. Ο Εθνάρχης, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, καθιερωνόταν στη συνείδηση των φτωχών και αγράμματων Κυπρίων, περιβαλλόταν και με ένα μεταφυσικό μύθο, έστω και αν δεν είχε ιστορική τεκμηρίωση και έτσι εδραίωνε την εξουσία του. Τώρα αν ο ευφυής Αρχιεπίσκοπος που εισήγαγε το μύθο, το έκανε από αγάπη για το ποίμνιό του ή αν το έκανε για να εδραιώσει την εξουσία του, είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση, την οποία μόνο ο Θεός μπορεί να κρίνει. Είναι το ίδιο ερώτημα που προβάλλει και σήμερα, αν η οικονομική δύναμη της Εκκλησίας, στοχεύει στη στήριξη των πιστών που έχουν ανάγκη ή στη στήριξη της εξουσίας των Ιεραρχών, οι οποίοι βρίσκονται ήδη στον κατάλογο της εθιμοτυπίας του κράτους.
Κατεχόμενα


ΕΝΑΣ τουρκοκύπριος καθηγητής στη Γιαλούσα, ο οποίος κατάγεται από το χωριό Αγία Ελένη στην Τηλλυρία - διατηρεί σήμερα κέντρο δίπλα από τον Άγιο Θέρισσο - παρουσιάζει στους προσκυνητές της κατεχόμενης γης, χάρτη του 15ου αιώνα, έκδοση της Τράπεζας Κύπρου, στον οποίο υπάρχει το όνομα του χωριού του. Υποστηρίζει ότι η Αγία Ελένη, επιστρέφοντας από τους Αγίους Τόπους, δεν έφθασε στην περιοχή του Πεντάσχοινου, όπως λέμε εμείς, αλλά στην περιοχή των Κοκκίνων. Για το λόγο αυτό υπάρχουν στην περιοχή χωριά με το όνομα της Αγίας Ελένης. Παραδέχεται μάλιστα ότι ολόκληρα χωριά άλλαζαν θρησκεία για να μπορέσουν να επιβιώσουν, ενώ υποστήριξε ότι κάποιοι συγγενείς του ήταν ανάμεσα στους ιερωμένους που κρέμασαν οι Τούρκοι το 1821, μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό. Το παράδειγμα των μουσουλμάνων της Κύπρου που αλλαξοπίστησαν ήταν από τα αγαπημένα του Αρχιεπισκόπου τέως Κύπρου Χρυσοστόμου, ο οποίος καταγόταν από την περιοχή και τα προέβαλλε σε όλους τους ξένους που τον επισκέπτονταν.

Ιστορία


ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ που τίθεται σήμερα, είναι αν οι ιστορικές αλήθειες - όποιες και αν είναι αυτές - έχουν κάποια αξία και ιδιαίτερα στο χώρο της Εκκλησίας. Είναι πολλοί πλέον σήμερα που δέχονται τη θεωρία, ότι την ιστορία τη γράφουν οι νικητές και ότι η ιστορία αποτελεί το ισχυρότερο μέσο προπαγάνδας. Υπάρχει βεβαίως και ο λόγος των ποιητών και όχι μόνο, ο οποίος λέει ότι, οτιδήποτε είναι αληθινό είναι και εθνικό. Στο χώρο της Εκκλησίας υπάρχει μια ανάλογη φράση, η οποία λέει ότι, οτιδήποτε είναι φυσικό είναι και Ορθόδοξο. Εξάλλου ο ίδιος ο Θεός είναι η αλήθεια και ο Χριστός δεν ζητά τίποτε περισσότερο από τον άνθρωπο, παρά οτιδήποτε βρίσκεται στο πλαίσιο της ανθρώπινης φύσης. Πέραν από όλα αυτά, η αλήθεια είναι ότι η αλήθεια είναι πάντα πικρή και δύσκολη. Και οι Χριστιανοί και όχι μόνο, επιλέγουν συχνά πυκνά τον εύκολο δρόμο του ψέματος και της υποκρισίας, προτιμώντας τα είδωλα, οποιαδήποτε ονομασία και να έχουν.


Ελληνορθοδοξία


ΜΕΣΑ σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αντιμετωπιστεί και η έννοια της Ελληνορθοδοξίας, η οποία προβάλλεται καλόπιστα ή κακόπιστα, από ενθοπατέρες και αυτόκλητους εθνοσωτήρες. Άραγε έχουν σχέση κατ' αρχάς Ελληνισμός και Ορθοδοξία; Η μία έννοια μπορεί να εμπλέκεται ιστορικά μέσα στην άλλη, αλλά στην πραγματικότητα είναι δύο διαφορετικά φαινόμενα, είναι δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες, είναι δύο διαφορετικές πράξεις ζωής. Ο Ελληνισμός είναι ένας πολιτισμός, είναι μια φιλοσοφία, είναι μια παράδοση μιας φυλής ανθρώπων. Η Ορθοδοξία είναι ένας τρόπος ζωής, είναι η εμπειρία της ζωής με το Χριστό, είναι η βίωση του παραδείσου επί της γης. Από εκεί πέρα, κτίστηκαν πάνω στις δύο έννοιες, πρακτικές και ιδεολογίες, που απέχουν παρασάγγες από την αλήθεια. Στο όνομα του Ελληνισμού, στήθηκαν φασιστικά καθεστώτα και στο όνομα της Ορθοδοξίας έγιναν εγκλήματα. Εξάλλου, όλες οι ιδεολογίες δεν ξεφεύγουν από το πλαίσιο της πλάνης αφού στηρίζονται και επαγγέλλονται ουτοπίες, ενώ η Ορθοδοξία αποτελεί πράξη ζωής, αποτελεί εμπειρία επικοινωνίας με το Θεό και τους ανθρώπους, αποτελεί ζωή και όχι θεωρία.


Ιδεολογία


Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ ελληνο-ορθοδοξία αποτελεί ένα ιδεολόγημα, το οποίο εξυπηρετεί μάλλον εθνικά συμφέροντα και καθόλου τον μεγάλο στόχο της πίστης, που είναι η ένωση του ανθρώπου με το Χριστό. Η ελληνο-ορθοδοξία είναι εφεύρημα των τελευταίων αιώνων, το οποίο εξυπηρετούσε μεγαλοϊδεατισμούς και εθνικιστικά πάθη και βεβαίως καμία σχέση δεν έχει ούτε με τον Ελληνισμό, αλλά ούτε και με την Ορθοδοξία. Ας μην ξεχνούμε την πλάνη της χούντας των συνταγματαρχών, η οποία θεμελιώθηκε στη λατρεία του αρχαιοελληνικού κιτς και στην ιδεολογία της προτεσταντίζουσας Ορθοδοξίας των οργανώσεων.

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ αποτελεί σκαλοπάτι για το Θεό, λένε πολλοί πατέρες. Ο Ελληνισμός ως μορφή υψηλού πολιτισμού, έχει να κάνει με την Ορθοδοξία. Πολιτισμός σίγουρα δεν είναι μόνο τα θέατρα και οι λεγόμενες καλές τέχνες. Πολιτισμός είναι πρώτα και κύρια ο άνθρωπος να δρα και να εργάζεται ακολουθώντας τη συνείδησή του. Πολιτισμό εκφράζει και ο σκουπιδιάρης που κάνει καλά τη δουλειά του, αλλά και ο ζωγράφος που ανοίγει δρόμους στην τέχνη. Το ίδιο άγιος δεν είναι μόνο ο Πατριάρχης και ο Δεσπότης, αλλά άγιος είναι και ο ταπεινός πιστός που αγαπά τους ανθρώπους.