.
Αναζητώντας την αλήθεια και διέξοδο στο αδιέξοδο της καθημερινής βιοπάλης οδηγούμαστε στη καβαφική ρήση ότι αξία έχει η πορεία και όχι το τέρμα. Επιχειρώντας να μεταφράσουμε τη ρήση σε θεολογικούς όρους, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την παραβολή των ταλάντων. Σύμφωνα με την ερμηνεία των πατέρων, δικαιώνεται αυτός που διακινδύνευσε, αυτός που τόλμησε να εκτεθεί και όχι ο «λεγόμενος» σώφρων που έκρυψε το τάλαντο στη γη.
Αξία έχει η διαδρομή και όχι το τέλος, σημασία έχει το ύψος της προσφοράς αγάπης και όχι το τελικό αποτέλεσμα. Η ευσπλαχνία του Θεού και η υπέρλογη και υπέρμετρη αγάπη του, δίνουν το μέτρο της αξίας του ανθρώπου και όχι βεβαίως η ανθρώπινη λογική.
Όμως η καθημερινή βιοπάλη, τα κύματα των βασάνων αντιμετωπίζονται με μικρά πρακτικά βήματα, τα οποία είναι αποτέλεσμα της βασικής φιλοσοφικής και θεολογικής βάσης της αγάπης.
Μια ωραία ιστορία που καταγράφει ο Paulo Pueblo, δίνει ένα στίγμα, μια αχτίδα στην καθημερινή ρουτίνα της μονοτονίας.
? « Ο μαραγκός έφτασε στο τέλος άλλης μιας ημέρας εργασίας. Επειδή ήταν τέλος εβδομάδας, αποφάσισε να καλέσει έναν φίλο για ένα ποτό στο σπίτι του. ? Πριν μπουν μέσα, ο μαραγκός στάθηκε σιωπηλός για μερικά λεπτά μπροστά σ' ένα δέντρο του κήπου αγγίζοντας στη συνέχεια τα κλαδιά του με τα δύο χέρια. ? Μεμιάς, η έκφρασή του άλλαξε. Μπήκε στο σπίτι χαμογελαστός, τον υποδέχθηκαν η γυναίκα και τα παιδιά του, διηγήθηκε ιστορίες και βγήκε στο μπαλκόνι, για να πιει με τον φίλο του. ? Από 'κεί έβλεπαν το δέντρο. Μην μπορώντας να συγκρατήσει την περιέργειά του, ο φίλος του τον ρώτησε τι είχε μόλις κάνει. ? Αχ, αυτό είναι το δέντρο των προβλημάτων μου, απάντησε. Ξέρω ότι δεν μπορώ να αποφεύγω τις στενοχώριες στη δουλειά μου, είναι όμως δικές μου έννοιες, δεν ανήκουν ούτε στη γυναίκα ούτε στα παιδιά μου. ? Μόλις φτάνω εδώ, κρεμάω τα προβλήματά μου στα κλαδιά αυτού του δέντρου. Την επομένη, πριν ξεκινήσω για τη δουλειά μου, τα ξαναμαζεύω. ? Περίεργο όμως, το πρωί όταν βγαίνω και τα ψάχνω, μερικά δεν βρίσκονται πια εκεί, άλλα πάλι μου φαίνονται αρκετά ελαφρότερα από το προηγούμενο βράδυ.»
Το μυστικό στην όλη υπόθεση, της «ελάφρυνσης» των προβλημάτων βρίσκεται βεβαίως στην επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους. Χωρίς το βάρος των φαινομενικά δυσβάστακτων προβλημάτων και χωρίς τη θλίψη του κάματου της ημέρας, η ζωή τελικά είναι πιο όμορφη και πιο γλυκιά και η επικοινωνία είναι γεγονός.
Φυσικά η υπερβολή ποτέ δεν είναι καλός σύντροφος και η θεώρηση ότι η πρακτική του μαραγκού αν θεωρηθεί ότι αποτελεί την εύκολη και μαγική λύση μάλλον ως πλάνη μπορεί να καταλήξει. Θέλει κόπο και πόνο, θέλει πείσμα και θέληση, για να πετύχει ο άνθρωπος να απαλλάσσεται έστω και προσωρινά από τα προβλήματα και να αλλάζει ψυχική διάθεση, αναλόγως του ανθρώπου που βρίσκεται απέναντι του.
Η μακαριστή Γερόντισσα Γαβριηλία, έλεγε ότι αναλόγως με τον άνθρωπο που βρισκόταν απέναντι της ήταν και η ψυχικής της διάθεση. Αν γελούσε ο διπλανός της, γελούσε και αυτή, αν έκλαιε έκλαιε και αυτή, ό,τι προβλήματα είχε αυτός, είχε και εκείνη. Αυτή η ύψιστη μορφή αγάπης, όσο εύκολη και αν ακούγεται, είναι ένα τρομερά δύσκολο εγχείρημα και βεβαίως δεν απευθύνεται σε όλους.
Αλλο υψοποιός χαρμολύπη και άλλο χαζοχαρούμενη καθημερινότητα. Αλλο η αληθινή αγάπη που φέρνει χαρά και άλλο η ψεύτικη ευγένεια που φέρνει τη θλίψη της υποκρισίας. Το φως δεν έχει καμία σχέση με το σκοτάδι, όπως βεβαίως και καμία σχέση δεν έχουν τα μάτια που γελούν, με το στόμα που χασκογελά. Οι άνθρωποι μπορούν να πουν περισσότερα με τη σιωπή τους, παρά με τη φλυαρία τους.
Χωρίς τα βάσανα δεν θα είχε νόημα η ζωή, λένε αυτή που φιλοσόφησαν λίγο περισσότερο τη ζωή, ενώ οι άγιοι συμπληρώνουν ότι χωρίς τους πειρασμούς δεν θα άγιαζε κανείς.
Σχόλια