? Το άγιο Πνεύμα συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας, ψάλλει η Εκκλησία και το θαύμα της ζωντανής ενεργητικής παρουσίας του Θεού, διαχέεται σ’ όλη τη δημιουργία.
? Θεσμός η Εκκλησία, αλλά και θαύμα, ύλη αλλά και πνεύμα, ουρανός αλλά και γη, Θεός αλλά και άνθρωπος, σε μια αέναη κίνηση στην υπέρλογη πορεία της αιώνιας ζωής.
? Μεταξύ Θεού και ανθρώπων, υπάρχει μία απύθμενη απόσταση, υπάρχει ένα χάσμα, το οποίο γεφυρώνεται μόνο με την κίνηση του Θεού προς τον άνθρωπο και της αντίστροφης πορείας της υπέρλογης αγάπης και ταπείνωσης του ανθρώπου προς τον Θεό.
? Η αλήθεια της Εκκλησίας φανερώνεται διά μέσου των αγίων, διά μέσου των ανθρώπων που καθάρθηκαν και φωτίστηκαν, για να μπορούν τελικά να ανακλούν τη χάρη του Θεού.
? Οι άνθρωποι ζώντας στον κόσμο και βιώνοντας τον ουρανό, αγωνίζονται και ασκούνται πολεμώντας τα εμπόδια που προβάλλουν οι άλλοι, ο διάβολος και ο εαυτός τους.
? Στην πορεία αυτή υπάρχουν οι πτώσεις, υπάρχουν οι αναβάσεις, υπάρχει η πλήρης σχετικότητα των πάντων, η οποία δεν κατοχυρώνει αλλά ούτε και επιβεβαιώνει το αλάθητο κανενός. ? Εξάλλου, κανένας δεν γίνεται άγιος, κανένας δεν σώζεται πριν την τελευταία του πνοή, αλλά και κανένας δεν είναι σίγουρος για τη σωτηρία του πριν κλείσει τα μάτια. ? Σ’ αυτή την πραγματικότητα, η Εκκλησία εν τη σοφία της, συνέστησε τον θεσμό των Συνόδων, της συλλογικής σοφίας, η οποία αντικαθιστά το αλάθητο του ενός και της πλάνης του ατομικισμού.
? Με τον θεσμό και την πρακτική αυτή, αποφεύγονται οι πλάνες, αλλά και δεν αποκλείεται η έννοια του θαύματος. ? Το αλάθητο των συνόδων δεν κατοχυρώνεται από τις ίδιες τις συνόδους, αλλά από τη συλλογική συνείδηση των πιστών, καθώς και των επόμενων συνόδων που επικυρώνουν την αλήθεια.
? Εδώ προβάλλονται τα παραδείγματα μεγάλων συνόδων επισκόπων και σοφών κατά τα άλλα θεολόγων που φιλοδοξούσαν να καταστούν οικουμενικές και τελικά κατάντησαν ληστρικές και ψευδοσύνοδοι, όπως αποκλήθηκαν αργότερα.
? Εντός των Συνόδων λειτουργεί το θαύμα, ασχέτως μεγέθους και σπουδαιότητας ονομάτων. Η εμπειρία της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, δεικνύει ότι ένας ταπεινός επίσκοπος από μια ξεχασμένη επαρχία, ο Άγιος Σπυρίδωνας ανέτρεψε και ξεπέρασε τη σοφία, σοφών όντως κατά κόσμο επισκόπων. ? Με τη βοήθεια της αποφατικής λεγόμενης Θεολογίας, ο άνθρωπος προσεγγίζει το θείο, δίνοντάς του κατηγορήματα στον υπερθετικό βαθμό. ? Η έννοια της τριαδικότητας αποτελεί ίσως το κυριότερο γνώρισμα του Θεού, αφού δεικνύει το δρόμο της εξόδου από την ατομικότητα και προσέγγισης της συλλογικότητας, δηλαδή της επικοινωνίας με τον άλλο, της δυνατότητας της φανέρωσης της αγάπης.
? Το πρότυπο της τριάδας, της τέλειας επικοινωνίας μεταξύ των προσώπων, τα οποία δεν χωρίζονται αλλά και ούτε ενεργούν αυτοβούλως, αποτελεί και το πρότυπο του τρόπου επικοινωνίας των ανθρώπων, οι οποίοι θα πρέπει να ενεργούν χωρίς εγωισμό, χωρίς παραγνώριση του άλλου, χωρίς την απόρριψη που σκοτώνει συνειδήσεις και γεννά τη θλίψη και τον θάνατο.
? Η αλήθεια αυτή δεικνύει και την ανάγκη αποφυγής της εξουσιοκεντρικής, αλάθητης καθιέρωσης θεσμών, αλήθεια η οποία υλοποιείται και φανερώνεται μέσα στην παράδοση.
? Αρχή και τέλος της χριστιανικής εμπειρίας και βίωσης της εν Χριστώ ζωής, είναι η ευχαριστία, η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, διά του σώματος και αίματος του Χριστού, αλλά και η επικοινωνία του ανθρώπου με τον άλλο άνθρωπο.
? Αυτή η δυναμική πορεία για τον παράδεισο, απαιτεί αυτοπαράδοση στο θέλημα του Θεού, απαιτεί ερωτική φορά προς τον αδελφό, απαιτεί παραίτηση από τον χοϊκό εγωισμό, απαιτεί τόλμη και θυσία, απαιτεί ελευθερία πνεύματος, που οδηγεί στην ελευθερία της αλήθειας του Χριστού.
? Θεσμός η Εκκλησία, αλλά και θαύμα, ύλη αλλά και πνεύμα, ουρανός αλλά και γη, Θεός αλλά και άνθρωπος, σε μια αέναη κίνηση στην υπέρλογη πορεία της αιώνιας ζωής.
? Μεταξύ Θεού και ανθρώπων, υπάρχει μία απύθμενη απόσταση, υπάρχει ένα χάσμα, το οποίο γεφυρώνεται μόνο με την κίνηση του Θεού προς τον άνθρωπο και της αντίστροφης πορείας της υπέρλογης αγάπης και ταπείνωσης του ανθρώπου προς τον Θεό.
? Η αλήθεια της Εκκλησίας φανερώνεται διά μέσου των αγίων, διά μέσου των ανθρώπων που καθάρθηκαν και φωτίστηκαν, για να μπορούν τελικά να ανακλούν τη χάρη του Θεού.
? Οι άνθρωποι ζώντας στον κόσμο και βιώνοντας τον ουρανό, αγωνίζονται και ασκούνται πολεμώντας τα εμπόδια που προβάλλουν οι άλλοι, ο διάβολος και ο εαυτός τους.
? Στην πορεία αυτή υπάρχουν οι πτώσεις, υπάρχουν οι αναβάσεις, υπάρχει η πλήρης σχετικότητα των πάντων, η οποία δεν κατοχυρώνει αλλά ούτε και επιβεβαιώνει το αλάθητο κανενός. ? Εξάλλου, κανένας δεν γίνεται άγιος, κανένας δεν σώζεται πριν την τελευταία του πνοή, αλλά και κανένας δεν είναι σίγουρος για τη σωτηρία του πριν κλείσει τα μάτια. ? Σ’ αυτή την πραγματικότητα, η Εκκλησία εν τη σοφία της, συνέστησε τον θεσμό των Συνόδων, της συλλογικής σοφίας, η οποία αντικαθιστά το αλάθητο του ενός και της πλάνης του ατομικισμού.
? Με τον θεσμό και την πρακτική αυτή, αποφεύγονται οι πλάνες, αλλά και δεν αποκλείεται η έννοια του θαύματος. ? Το αλάθητο των συνόδων δεν κατοχυρώνεται από τις ίδιες τις συνόδους, αλλά από τη συλλογική συνείδηση των πιστών, καθώς και των επόμενων συνόδων που επικυρώνουν την αλήθεια.
? Εδώ προβάλλονται τα παραδείγματα μεγάλων συνόδων επισκόπων και σοφών κατά τα άλλα θεολόγων που φιλοδοξούσαν να καταστούν οικουμενικές και τελικά κατάντησαν ληστρικές και ψευδοσύνοδοι, όπως αποκλήθηκαν αργότερα.
? Εντός των Συνόδων λειτουργεί το θαύμα, ασχέτως μεγέθους και σπουδαιότητας ονομάτων. Η εμπειρία της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, δεικνύει ότι ένας ταπεινός επίσκοπος από μια ξεχασμένη επαρχία, ο Άγιος Σπυρίδωνας ανέτρεψε και ξεπέρασε τη σοφία, σοφών όντως κατά κόσμο επισκόπων. ? Με τη βοήθεια της αποφατικής λεγόμενης Θεολογίας, ο άνθρωπος προσεγγίζει το θείο, δίνοντάς του κατηγορήματα στον υπερθετικό βαθμό. ? Η έννοια της τριαδικότητας αποτελεί ίσως το κυριότερο γνώρισμα του Θεού, αφού δεικνύει το δρόμο της εξόδου από την ατομικότητα και προσέγγισης της συλλογικότητας, δηλαδή της επικοινωνίας με τον άλλο, της δυνατότητας της φανέρωσης της αγάπης.
? Το πρότυπο της τριάδας, της τέλειας επικοινωνίας μεταξύ των προσώπων, τα οποία δεν χωρίζονται αλλά και ούτε ενεργούν αυτοβούλως, αποτελεί και το πρότυπο του τρόπου επικοινωνίας των ανθρώπων, οι οποίοι θα πρέπει να ενεργούν χωρίς εγωισμό, χωρίς παραγνώριση του άλλου, χωρίς την απόρριψη που σκοτώνει συνειδήσεις και γεννά τη θλίψη και τον θάνατο.
? Η αλήθεια αυτή δεικνύει και την ανάγκη αποφυγής της εξουσιοκεντρικής, αλάθητης καθιέρωσης θεσμών, αλήθεια η οποία υλοποιείται και φανερώνεται μέσα στην παράδοση.
? Αρχή και τέλος της χριστιανικής εμπειρίας και βίωσης της εν Χριστώ ζωής, είναι η ευχαριστία, η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, διά του σώματος και αίματος του Χριστού, αλλά και η επικοινωνία του ανθρώπου με τον άλλο άνθρωπο.
? Αυτή η δυναμική πορεία για τον παράδεισο, απαιτεί αυτοπαράδοση στο θέλημα του Θεού, απαιτεί ερωτική φορά προς τον αδελφό, απαιτεί παραίτηση από τον χοϊκό εγωισμό, απαιτεί τόλμη και θυσία, απαιτεί ελευθερία πνεύματος, που οδηγεί στην ελευθερία της αλήθειας του Χριστού.
Σχόλια