Οι ηγέτες μας σκέφτονται Εγγλέζικα και μιλούν Ελληνικά, λένε κάποιοι φιλόσοφοι στο κλεινόν άστυ των Αθηνών και φαίνεται ότι δεν έχουν και τόσο άδικο. Ο διχασμός της προσωπικότητας, η μανιχαϊστική θεώρηση των πραγμάτων και η διλημματική μέθοδος λήψης αποφάσεων, τόσο από την πολιτική όσο και την εκκλησιαστική ηγεσία, τείνει να καταστεί κατάρα για το σύγχρονο κράτος των Ελλήνων, αλλά και κατά συνέπεια και συνέχεια κατάρα και για τους «αδελφούς» που ζουν στην μακαρίως, στην μακαρία νήσο.
Στην πλευρά της θρησκευτικής ηγεσίας, - όχι της ποιμένουσας εκκλησίας - τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, αφού ένας αόρατος φόβος που εκπέμπεται από αόρατα κέντρα, συνεπικουρούμενος από μια μικρή ομάδα φανατικών, τείνει να καταστήσει κάθε τι το ευρωπαϊκό, ως συνώνυμο του κακού.
Η ομάδα αυτή, που συνήθως καλύπτεται πίσω από δογματισμούς και ιστορίες του παρελθόντος εκτιμά ότι πίσω από την προσπάθεια για ενοποίηση της Ευρώπης βρίσκεται ο Πάπας και οι σκοτεινές δυνάμεις που θέλουν να καθυποτάξουν την Ορθοδοξία. Η ελιτίστικη αυτή ομάδα, θεωρεί τον εαυτό της, ως νέο σταυροφόρο και επιχειρεί διά «ρομφαίας» να εκδιώξει κάθε τι το ευρωπαϊκό.
Οι ιστορίες για τους μοναχούς που δεν έλειωσαν γιατί δέχθηκαν ρωμαιοκαθολικούς μοναχούς στη μονή τους, ή γιατί δεν πολέμησαν τους Φράγκους δίνουν και παίρνουν.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι – που ούτε να ακούσουν θέλουν τη λέξη ομάδα – που εκτιμούν ότι το πρωτοφανές στην ιστορία επιχείρημα για ειρηνική συνένωση των λαών της Ευρώπης, αποτελεί ένα θεάρεστο έργο που θα οδηγήσει στην ευημερία και συνδιαλλαγή των λαών.
Βλέπουν μπροστά τους όχι, έναν κακό αντίπαλο, αλλά μία πρόκληση, ένα βαρύ καθήκον για ευαγγελισμό για διακονία, για ιεραποστολή των λαών της Ευρώπης.
Θυμούνται ότι η σύγχρονη πατερική θεολογία, - όσο αδόκιμος και αν είναι ο όρος – ξεπήδησε στην Ελλάδα, ως αντιδάνειο από τη Γερμανία και την Γαλλία, και τους φωτισμένους Ρώσους θεολόγους της διασποράς.
Όσοι έχουν την τύχη να παρευρίσκονται σε θεολογικά και άλλα συνέδρια στην Εσπερία, ακόμη και στο πλαίσιο αυτού του παρεξηγημένου όσο και παραμελημένου από πλευράς Ορθοδόξων Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, βλέπουν την πείνα και τη δίψα των «άθρησκων ευρωπαίων» προς κάθε τι το Ορθόδοξο.
Γέμισαν τα Ευρωπαϊκά σαλόνια με βυζαντινές εικόνες, ενώ το βυζαντινό μεγαλείο στην τέχνη και τη φιλοσοφία, άρχισε τώρα έστω και δειλά να έρχεται στην επιφάνεια της πνευματικής ελίτ της Δύσης.
Τα Ορθόδοξα μοναστήρια φυτρώνουν μέσα στην άθρησκη προτεσταντική Ευρώπη το ένα μετά το άλλο, ενώ φωτισμένοι πατέρες της σύγχρονης Εκκλησίας βίωσαν το μυστήριο της εν Χριστώ ζωής, μέσα σ’ αυτή την κόλαση της μοναξιάς και των αυτοκτονιών…
Ζώντας στη μικρότητα της εγωιστικής μικροπρέπειάς μας, αντιγράφουμε σπασμωδικά και άτσαλα κάθε ευρωπαϊκό θεσμό, ενώ και από την άλλη λέμε πως φοβούμαστε δήθεν την παντοκρατορία του Πάπα.
Η Ορθοδοξία ήταν πάντα ανοικτή στους ξένους, δεν είχε να κρύψει τίποτα, αλλά ούτε φοβόταν τίποτα. Το μαρτύριο της συνείδησης και του σώματος ήταν πάντα στην ημερήσια διάταξη, ενώ η δύναμή της ήταν ακριβώς αυτή η αδυναμία της Αγάπης.
Η επανάσταση του Χριστού δεν ήταν η επανάσταση των βασιλοφρόνων και των εραστών της κοσμικής εξουσίας, αλλά η επανάσταση των συνειδήσεων και της απόταξης του αμαρτωλού ανθρώπου. Ο δρόμος της θέωσης διέρχεται μέσα από την άσκηση και όχι μέσα από τους τόπους ή τους αντιπάλους. Η μανιχαϊστική θεώρηση της καλής και της κακής Ευρώπης είναι εξ ορισμού λανθασμένη και άστοχη. Ο δρόμος έχει πάντα τη δική του ιστορία, στην Εκκλησιαστική διαδρομή του χρόνου, και τα λόγια του διαπρεπή Bρετανού Bυζαντινολόγου Σερ Στήβεν Pάνσιμαν το 1993 ότι «ο 21ος αιώνας θα είναι αιώνας της Oρθοδοξίας», αποτελούν ίσως τη μεγαλύτερη πρόκληση για την μικρή, αλλά τόσο πλούσια Ελλαδίτσα...
Στην πλευρά της θρησκευτικής ηγεσίας, - όχι της ποιμένουσας εκκλησίας - τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, αφού ένας αόρατος φόβος που εκπέμπεται από αόρατα κέντρα, συνεπικουρούμενος από μια μικρή ομάδα φανατικών, τείνει να καταστήσει κάθε τι το ευρωπαϊκό, ως συνώνυμο του κακού.
Η ομάδα αυτή, που συνήθως καλύπτεται πίσω από δογματισμούς και ιστορίες του παρελθόντος εκτιμά ότι πίσω από την προσπάθεια για ενοποίηση της Ευρώπης βρίσκεται ο Πάπας και οι σκοτεινές δυνάμεις που θέλουν να καθυποτάξουν την Ορθοδοξία. Η ελιτίστικη αυτή ομάδα, θεωρεί τον εαυτό της, ως νέο σταυροφόρο και επιχειρεί διά «ρομφαίας» να εκδιώξει κάθε τι το ευρωπαϊκό.
Οι ιστορίες για τους μοναχούς που δεν έλειωσαν γιατί δέχθηκαν ρωμαιοκαθολικούς μοναχούς στη μονή τους, ή γιατί δεν πολέμησαν τους Φράγκους δίνουν και παίρνουν.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι – που ούτε να ακούσουν θέλουν τη λέξη ομάδα – που εκτιμούν ότι το πρωτοφανές στην ιστορία επιχείρημα για ειρηνική συνένωση των λαών της Ευρώπης, αποτελεί ένα θεάρεστο έργο που θα οδηγήσει στην ευημερία και συνδιαλλαγή των λαών.
Βλέπουν μπροστά τους όχι, έναν κακό αντίπαλο, αλλά μία πρόκληση, ένα βαρύ καθήκον για ευαγγελισμό για διακονία, για ιεραποστολή των λαών της Ευρώπης.
Θυμούνται ότι η σύγχρονη πατερική θεολογία, - όσο αδόκιμος και αν είναι ο όρος – ξεπήδησε στην Ελλάδα, ως αντιδάνειο από τη Γερμανία και την Γαλλία, και τους φωτισμένους Ρώσους θεολόγους της διασποράς.
Όσοι έχουν την τύχη να παρευρίσκονται σε θεολογικά και άλλα συνέδρια στην Εσπερία, ακόμη και στο πλαίσιο αυτού του παρεξηγημένου όσο και παραμελημένου από πλευράς Ορθοδόξων Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, βλέπουν την πείνα και τη δίψα των «άθρησκων ευρωπαίων» προς κάθε τι το Ορθόδοξο.
Γέμισαν τα Ευρωπαϊκά σαλόνια με βυζαντινές εικόνες, ενώ το βυζαντινό μεγαλείο στην τέχνη και τη φιλοσοφία, άρχισε τώρα έστω και δειλά να έρχεται στην επιφάνεια της πνευματικής ελίτ της Δύσης.
Τα Ορθόδοξα μοναστήρια φυτρώνουν μέσα στην άθρησκη προτεσταντική Ευρώπη το ένα μετά το άλλο, ενώ φωτισμένοι πατέρες της σύγχρονης Εκκλησίας βίωσαν το μυστήριο της εν Χριστώ ζωής, μέσα σ’ αυτή την κόλαση της μοναξιάς και των αυτοκτονιών…
Ζώντας στη μικρότητα της εγωιστικής μικροπρέπειάς μας, αντιγράφουμε σπασμωδικά και άτσαλα κάθε ευρωπαϊκό θεσμό, ενώ και από την άλλη λέμε πως φοβούμαστε δήθεν την παντοκρατορία του Πάπα.
Η Ορθοδοξία ήταν πάντα ανοικτή στους ξένους, δεν είχε να κρύψει τίποτα, αλλά ούτε φοβόταν τίποτα. Το μαρτύριο της συνείδησης και του σώματος ήταν πάντα στην ημερήσια διάταξη, ενώ η δύναμή της ήταν ακριβώς αυτή η αδυναμία της Αγάπης.
Η επανάσταση του Χριστού δεν ήταν η επανάσταση των βασιλοφρόνων και των εραστών της κοσμικής εξουσίας, αλλά η επανάσταση των συνειδήσεων και της απόταξης του αμαρτωλού ανθρώπου. Ο δρόμος της θέωσης διέρχεται μέσα από την άσκηση και όχι μέσα από τους τόπους ή τους αντιπάλους. Η μανιχαϊστική θεώρηση της καλής και της κακής Ευρώπης είναι εξ ορισμού λανθασμένη και άστοχη. Ο δρόμος έχει πάντα τη δική του ιστορία, στην Εκκλησιαστική διαδρομή του χρόνου, και τα λόγια του διαπρεπή Bρετανού Bυζαντινολόγου Σερ Στήβεν Pάνσιμαν το 1993 ότι «ο 21ος αιώνας θα είναι αιώνας της Oρθοδοξίας», αποτελούν ίσως τη μεγαλύτερη πρόκληση για την μικρή, αλλά τόσο πλούσια Ελλαδίτσα...
Σχόλια