Αγαπώ, αλλά δεν ταυτίζομαι
.
? Άλλο αγάπη και άλλο ταύτιση, άλλο δυναμική επαφή και σχέση και άλλο δουλική υποταγή. Ο άνθρωπος πορεύεται, μόνος και μετά πολλών, αγαπά και πολεμά, αλλά δεν ταυτίζεται με τα αγαπημένα του πρόσωπα, γιατί μοιραία το αποτέλεσμα, θα είναι κοινή πορεία προς το θάνατο. Οι μόνοι αναντικατάστατοι, εξάλλου, βρίσκονται μέσα στα νεκροταφεία, όσο σκληρό και αν φαίνεται. Αναντικατάστατος είναι μόνο ο Θεός, ο οποίος συνέχει τα πάντα και τους πάντες.
? Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία, αλλά και ο άνθρωπος στην ιστορική του διαδρομή, θα πρέπει να περάσει διά της μοναξιάς, στην αληθινή επικοινωνία, διά του πόνου στη χαρά, διά του θανάτου στη ζωή. Μοιραία θα πρέπει να χάσει τα χάδια και τη θαλπωρή, τη στήριξη και την υποστήριξη των άλλων. Για να σταθεί στα πόδια του, για να κερδίσει ή να χάσει τη ζωή του, θα πρέπει να πατήσει γερά στη γη, θα πρέπει πρώτα να παραπατήσει, να κλονισθεί, αλλά όχι κατ’ ανάγκη να πέσει.
? Αν ο άνθρωπος δεν μάθει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα, αν δεν μάθει να αντέχει και να ελπίζει, στην απώλεια του αγαπημένου του προσώπου, τότε το μόνο που του μένει είναι η συνοδοιπορία στο θάνατο. Τον κίνδυνο αυτό, τον εντόπισαν και τον πρόβαλαν με το δικό τους, απλό, αλλά σοφό τρόπο οι πρόγονοί μας. Αν έχεις ένα παιδί, έλεγαν, είναι σαν να μην έχεις κανένα και παρότρυναν τους γονείς να κάνουν και άλλα παιδιά.
? Η ταύτιση δεν αφορά μόνο τα πρόσωπα, αλλά εκτείνεται σε όλες τις δραστηριότητες της ζωής. Μετά τους ανθρώπους, η γη και η ιδιοκτησία, η οποία καταντά δεύτερη φύση για πολλούς. Η απώλεια της γης ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την απώλεια της ίδιας της ζωής. Ο ξεσηκωμός και η προσφυγιά οδήγησε πολλούς, μεγαλύτερους στην ηλικία, νωρίτερα, στην τελευταία τους κατοικία, αφού ταυτίστηκαν με την άψυχη ύλη.
? Στην ίδια μοίρα και η απώλεια της δουλειάς και της λεγόμενης καριέρας. Είναι ιδιαιτέρως συχνό το φαινόμενο πολιτικοί άντρες ή ηγέτες, να χάνουν τη ζωή του, μόλις αντιληφθούν ότι θα πρέπει να παραδώσουν την εξουσία, ή μόλις υποψιαστούν ότι αυτοί που «ανάγιωσαν» τώρα θέλουν να τους πάρουν τη θέση.
? Ανάλογα συμπτώματα παρατηρούνται και με εργαζόμενους σε καθημερινές, λεγόμενες δύσκολες ή σκληρές εργασίες. Η ταύτιση, η πλήρης αφιέρωση στην εργασία, αποτελεί ένα είδος ναρκωτικού, που η απώλεια του, οδηγεί στο τέλος.
? Η αναζήτηση της αληθινής ζωής, η πάλη για τη χαρά και την ευτυχία, μπορεί να διέρχεται μέσα από τον πόνο και τη θλίψη, αλλά ποτέ δεν καταλήγει στο θάνατο. ? Ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει, πέφτει και σηκώνεται, ελπίζει και αγωνιά, σ’ αυτή τη φαινομενικά κυκλική, αλλά πραγματικά, γραμμική πορεία της ζωής. Όλα είναι ένα ψέμα, μια αλήθεια, μια ζωή, ένας θάνατος και μια ανάσταση.
? Σ’ αυτή τη μυστηριακή διαδρομή, τη γεμάτη εκπλήξεις, Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, ο καθένας ανεβαίνει μόνος, το Γολγοθά του, αναζητώντας χέρι βοηθείας. Τέρμα η Ανάσταση και τέλος η θεία κρίση, που αρχίζει από τη στιγμή της αναχώρησης από τα επίγεια προς τα ουράνια. Εδώ είναι ο παράδεισος, αλλά εδώ και η κόλαση και αλίμονο στον άνθρωπο που αστόχησε, που δεν έκανε δεκτικό τον εαυτό του στην αγάπη και τη χαρά.
? Ενωνόμενος ο άνθρωπος με το Θεό, ενώνεται με την πηγή της χαράς, με την μόνο υπέρλογη ύπαρξη, η οποία είναι και αιώνια και αναλλοίωτη. Η προσωρινή απώλεια των αγαπημένων προσώπων ή των αγαπημένων ασχολιών και αντικειμένων, περιέχει μεγάλο πόνο και θλίψη, αλλά δεν αποτελεί και το τέλος του κόσμου και του ανθρώπου. Μέσα στο μυστηριακό σώμα του Χριστού, μέσα στην Εκκλησία, όλα γίνονται καινούργια, όλα ζωοποιούνται και όλα χαριτώνονται, μέσα στην αγάπη και την παραδείσια χαρά.
? Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία, αλλά και ο άνθρωπος στην ιστορική του διαδρομή, θα πρέπει να περάσει διά της μοναξιάς, στην αληθινή επικοινωνία, διά του πόνου στη χαρά, διά του θανάτου στη ζωή. Μοιραία θα πρέπει να χάσει τα χάδια και τη θαλπωρή, τη στήριξη και την υποστήριξη των άλλων. Για να σταθεί στα πόδια του, για να κερδίσει ή να χάσει τη ζωή του, θα πρέπει να πατήσει γερά στη γη, θα πρέπει πρώτα να παραπατήσει, να κλονισθεί, αλλά όχι κατ’ ανάγκη να πέσει.
? Αν ο άνθρωπος δεν μάθει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα, αν δεν μάθει να αντέχει και να ελπίζει, στην απώλεια του αγαπημένου του προσώπου, τότε το μόνο που του μένει είναι η συνοδοιπορία στο θάνατο. Τον κίνδυνο αυτό, τον εντόπισαν και τον πρόβαλαν με το δικό τους, απλό, αλλά σοφό τρόπο οι πρόγονοί μας. Αν έχεις ένα παιδί, έλεγαν, είναι σαν να μην έχεις κανένα και παρότρυναν τους γονείς να κάνουν και άλλα παιδιά.
? Η ταύτιση δεν αφορά μόνο τα πρόσωπα, αλλά εκτείνεται σε όλες τις δραστηριότητες της ζωής. Μετά τους ανθρώπους, η γη και η ιδιοκτησία, η οποία καταντά δεύτερη φύση για πολλούς. Η απώλεια της γης ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την απώλεια της ίδιας της ζωής. Ο ξεσηκωμός και η προσφυγιά οδήγησε πολλούς, μεγαλύτερους στην ηλικία, νωρίτερα, στην τελευταία τους κατοικία, αφού ταυτίστηκαν με την άψυχη ύλη.
? Στην ίδια μοίρα και η απώλεια της δουλειάς και της λεγόμενης καριέρας. Είναι ιδιαιτέρως συχνό το φαινόμενο πολιτικοί άντρες ή ηγέτες, να χάνουν τη ζωή του, μόλις αντιληφθούν ότι θα πρέπει να παραδώσουν την εξουσία, ή μόλις υποψιαστούν ότι αυτοί που «ανάγιωσαν» τώρα θέλουν να τους πάρουν τη θέση.
? Ανάλογα συμπτώματα παρατηρούνται και με εργαζόμενους σε καθημερινές, λεγόμενες δύσκολες ή σκληρές εργασίες. Η ταύτιση, η πλήρης αφιέρωση στην εργασία, αποτελεί ένα είδος ναρκωτικού, που η απώλεια του, οδηγεί στο τέλος.
? Η αναζήτηση της αληθινής ζωής, η πάλη για τη χαρά και την ευτυχία, μπορεί να διέρχεται μέσα από τον πόνο και τη θλίψη, αλλά ποτέ δεν καταλήγει στο θάνατο. ? Ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει, πέφτει και σηκώνεται, ελπίζει και αγωνιά, σ’ αυτή τη φαινομενικά κυκλική, αλλά πραγματικά, γραμμική πορεία της ζωής. Όλα είναι ένα ψέμα, μια αλήθεια, μια ζωή, ένας θάνατος και μια ανάσταση.
? Σ’ αυτή τη μυστηριακή διαδρομή, τη γεμάτη εκπλήξεις, Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, ο καθένας ανεβαίνει μόνος, το Γολγοθά του, αναζητώντας χέρι βοηθείας. Τέρμα η Ανάσταση και τέλος η θεία κρίση, που αρχίζει από τη στιγμή της αναχώρησης από τα επίγεια προς τα ουράνια. Εδώ είναι ο παράδεισος, αλλά εδώ και η κόλαση και αλίμονο στον άνθρωπο που αστόχησε, που δεν έκανε δεκτικό τον εαυτό του στην αγάπη και τη χαρά.
? Ενωνόμενος ο άνθρωπος με το Θεό, ενώνεται με την πηγή της χαράς, με την μόνο υπέρλογη ύπαρξη, η οποία είναι και αιώνια και αναλλοίωτη. Η προσωρινή απώλεια των αγαπημένων προσώπων ή των αγαπημένων ασχολιών και αντικειμένων, περιέχει μεγάλο πόνο και θλίψη, αλλά δεν αποτελεί και το τέλος του κόσμου και του ανθρώπου. Μέσα στο μυστηριακό σώμα του Χριστού, μέσα στην Εκκλησία, όλα γίνονται καινούργια, όλα ζωοποιούνται και όλα χαριτώνονται, μέσα στην αγάπη και την παραδείσια χαρά.
Σχόλια