«Οπαδοί και εχθροί» στον ιερό πόλεμο
.
? Ευλογίες και όχι κατάρες πρέπει να θεωρούνται οι δοκιμασίες στο χώρο της Εκκλησίας, γιατί πάντα γίνονται για το συμφέρον, για τη σωτηρία των πιστών και ποτέ για το κακό τους.
? Ο Θεός ποτέ δεν επιτρέπει, όπως διαβεβαιώνουν οι πατέρες, τα αγαπημένα του πλάσματα για τα οποία θυσιάστηκε, να δοκιμαστούν πέραν από τις δυνάμεις τους.
? Η φανέρωση στα ερτζιανά των κατά τα άλλα «αόρατων» μαρτύρων κατά του Μητροπολίτη Αθανασίου, πρέπει να προκαλεί ικανοποίηση, παρά αγωνία.
? Επιτέλους, όλα αυτά που πηγαινοέρχονταν με τη μορφή ψιθύρων, όλα αυτά που έκαναν τη φαντασία μερικών να οργιάζει, όλα αυτά που όπλιζαν τα χέρια «οπαδών και αντιπάλων» για να σηκώνουν τα τηλέφωνα και να απειλούν θεούς και δαίμονες, όλα αυτά τα φοβερά και σπουδαία που θα βύθιζαν την Κύπρο, όλα αυτά που θα προκαλούσαν ένα ένοπλο εμφύλιο πόλεμο, επιτέλους βγήκαν στη φόρα.
? Ευλογία μεγάλη για την Εκκλησία της Κύπρου, ήταν η αποκάλυψη όλων αυτών των λεγόμενων ‘’μυστικών’’, γιατί με τη φόρα που πήραν οι «οπαδοί και οι εχθροί» σύντομα θα κλαίγαμε ανθρώπινα θύματα.
? Ευτυχώς το μπαλόνι ξεφούσκωσε, ευτυχώς οι ανομολόγητες σκέψεις για «ιερούς πολέμους» και «ιερές φάλαγγες» έγιναν αέρας και χάθηκαν στη δύνη της μικρότητας των πρωταγωνιστών.
? Στην πολιτική τέχνη, οι λεγόμενες διαρροές στον Τύπο έχουν το σκοπό τους, έχουν τις δικές τους σκοπιμότητες και εξυπηρετούν τα ευρύτερα συμφέροντα, είτε για προετοιμασία της κοινής γνώμης για καλά ή για τα κακά που έπονται.
? Κατά κανόνα οι διαρροές καταθέσεως για υποθέσεις που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα, γίνονται για να σταματήσει η οργιώδης φαντασία και για να «ξεφουσκώσει» μία υπόθεση, που η παραμονή της στην επικαιρότητα δημιουργεί τεράστιους κινδύνους, σε άλλα σοβαρά διαχρονικά θέματα.
? Στο χώρο όμως της εκκλησιαστικής διακονίας, όπου λειτουργεί το μυστήριο, όπου οι αποφάσεις δεν ακολουθούν πάντα το δρόμο της λογικής, όπου τα πάθη είναι κατά κανόνα οξυμένα, απαιτείται η χρήση της τέχνης της δημοσιότητας, να συνοδεύεται από τη θεολογική και ιστορική γνώση.
? Δυστυχώς, σ’ όλη αυτή την υπόθεση των τελευταίων μηνών, διαπιστώνουμε ότι όλα διαδραματίζονται με τόσο μεγάλο ερασιτεχνισμό και τόση μεγάλη ελαφρότητα, που είναι να διερωτάται κανείς, αν χάθηκε η λογική, αν «στραβός είναι ο γιαλός ή αν στραβά αρμενίζουν…»
? Επιτέλους, στην αδυναμία διάγνωσης της πραγματικότητας ας ακολουθήσουν το παράδειγμα των πατέρων της Εκκλησίας, ας μιμηθούν έστω και κατ’ ελάχιστο τους Αγίους και παύσουν να νομίζουν ότι η Εκκλησία είναι δεύτερη κυβέρνηση ή δεύτερη Βουλή…
? Η επίκληση και τα αιτήματα για εμπλοκή της ανθρώπινης δικαιοσύνης, μόνο ως κατάντια μπορεί να χαρακτηριστεί, αφού η δύναμη του πιστού δεν πηγάζει από τη δύναμη της Αστυνομίας και τα κελιά των φυλακών, αλλά από τη δύναμη της αγάπης, που φθάνει μέχρι και τους εχθρούς.
? Ο Θεός επιτρέπει να δοκιμάζεται ο άνθρωπος στο μέτρο των δυνατοτήτων του και σήμερα που οι πιστοί έμαθαν να διαλέγουν το αληθινό από το κίβδηλο, που έμαθαν το Θεό εμπειρικά και όχι διανοητικά, που ξέρουν τη διαφορά μεταξύ κηρύγματος και αγάπης, όλα αυτά που για δεκαετίες αποτελούσαν τα «ισχυρά όπλα» για τις απειλές και τα αποθέματα για ιερούς αγώνες, διασκορπίστηκαν σαν τον καπνό.
? Η ιστορία της Εκκλησίας της Κύπρου, αποτελείται από αλλεπάλληλους επαναλαμβανόμενους κύκλους και αν διαβάσει κανείς τι συνέβη τα τελευταία εκατό χρόνια, θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει τίποτα το νέο και τίποτα το διαφορετικό.
? Κανένας προφήτης δεν υπήρξε αγαπητός στην πατρίδα του και μορφές Αγίων Κυπρίων που διέπρεψαν στην Αφρική, την Αμερική, την Ευρώπη και όλο τον κόσμο εκδιώχθηκαν κακήν κακώς από την Κύπρο.
? Καλό είναι μέσα σ’ όλη αυτή την αναμπουμπούλα να ανοίξουν επιτέλους τα αρχεία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, να καταγραφεί η πραγματική ιστορία της Εκκλησίας της Κύπρου και να σταματήσει ο μύθος της «αγγελικής» ζωής της εκκλησιαστικής ιεραρχίας.
? Ολη αυτή η κατάντια προκάλεσε θλίψη και πόνο, γιατί κάποιοι άνθρωποι, κάποια αδέλφια μας, έπεσαν τόσο χαμηλά ή ατύχησαν στον αγώνα της ζωής τους για σωτηρία, αλλά από εκεί και πέρα η θλίψη πρέπει να μετατραπεί σε χαροποιόν πένθος, σε βάση για άνοδο, για αρχή μετάνοιας, για βίωση του παραδείσου.
? Ο Θεός ποτέ δεν επιτρέπει, όπως διαβεβαιώνουν οι πατέρες, τα αγαπημένα του πλάσματα για τα οποία θυσιάστηκε, να δοκιμαστούν πέραν από τις δυνάμεις τους.
? Η φανέρωση στα ερτζιανά των κατά τα άλλα «αόρατων» μαρτύρων κατά του Μητροπολίτη Αθανασίου, πρέπει να προκαλεί ικανοποίηση, παρά αγωνία.
? Επιτέλους, όλα αυτά που πηγαινοέρχονταν με τη μορφή ψιθύρων, όλα αυτά που έκαναν τη φαντασία μερικών να οργιάζει, όλα αυτά που όπλιζαν τα χέρια «οπαδών και αντιπάλων» για να σηκώνουν τα τηλέφωνα και να απειλούν θεούς και δαίμονες, όλα αυτά τα φοβερά και σπουδαία που θα βύθιζαν την Κύπρο, όλα αυτά που θα προκαλούσαν ένα ένοπλο εμφύλιο πόλεμο, επιτέλους βγήκαν στη φόρα.
? Ευλογία μεγάλη για την Εκκλησία της Κύπρου, ήταν η αποκάλυψη όλων αυτών των λεγόμενων ‘’μυστικών’’, γιατί με τη φόρα που πήραν οι «οπαδοί και οι εχθροί» σύντομα θα κλαίγαμε ανθρώπινα θύματα.
? Ευτυχώς το μπαλόνι ξεφούσκωσε, ευτυχώς οι ανομολόγητες σκέψεις για «ιερούς πολέμους» και «ιερές φάλαγγες» έγιναν αέρας και χάθηκαν στη δύνη της μικρότητας των πρωταγωνιστών.
? Στην πολιτική τέχνη, οι λεγόμενες διαρροές στον Τύπο έχουν το σκοπό τους, έχουν τις δικές τους σκοπιμότητες και εξυπηρετούν τα ευρύτερα συμφέροντα, είτε για προετοιμασία της κοινής γνώμης για καλά ή για τα κακά που έπονται.
? Κατά κανόνα οι διαρροές καταθέσεως για υποθέσεις που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα, γίνονται για να σταματήσει η οργιώδης φαντασία και για να «ξεφουσκώσει» μία υπόθεση, που η παραμονή της στην επικαιρότητα δημιουργεί τεράστιους κινδύνους, σε άλλα σοβαρά διαχρονικά θέματα.
? Στο χώρο όμως της εκκλησιαστικής διακονίας, όπου λειτουργεί το μυστήριο, όπου οι αποφάσεις δεν ακολουθούν πάντα το δρόμο της λογικής, όπου τα πάθη είναι κατά κανόνα οξυμένα, απαιτείται η χρήση της τέχνης της δημοσιότητας, να συνοδεύεται από τη θεολογική και ιστορική γνώση.
? Δυστυχώς, σ’ όλη αυτή την υπόθεση των τελευταίων μηνών, διαπιστώνουμε ότι όλα διαδραματίζονται με τόσο μεγάλο ερασιτεχνισμό και τόση μεγάλη ελαφρότητα, που είναι να διερωτάται κανείς, αν χάθηκε η λογική, αν «στραβός είναι ο γιαλός ή αν στραβά αρμενίζουν…»
? Επιτέλους, στην αδυναμία διάγνωσης της πραγματικότητας ας ακολουθήσουν το παράδειγμα των πατέρων της Εκκλησίας, ας μιμηθούν έστω και κατ’ ελάχιστο τους Αγίους και παύσουν να νομίζουν ότι η Εκκλησία είναι δεύτερη κυβέρνηση ή δεύτερη Βουλή…
? Η επίκληση και τα αιτήματα για εμπλοκή της ανθρώπινης δικαιοσύνης, μόνο ως κατάντια μπορεί να χαρακτηριστεί, αφού η δύναμη του πιστού δεν πηγάζει από τη δύναμη της Αστυνομίας και τα κελιά των φυλακών, αλλά από τη δύναμη της αγάπης, που φθάνει μέχρι και τους εχθρούς.
? Ο Θεός επιτρέπει να δοκιμάζεται ο άνθρωπος στο μέτρο των δυνατοτήτων του και σήμερα που οι πιστοί έμαθαν να διαλέγουν το αληθινό από το κίβδηλο, που έμαθαν το Θεό εμπειρικά και όχι διανοητικά, που ξέρουν τη διαφορά μεταξύ κηρύγματος και αγάπης, όλα αυτά που για δεκαετίες αποτελούσαν τα «ισχυρά όπλα» για τις απειλές και τα αποθέματα για ιερούς αγώνες, διασκορπίστηκαν σαν τον καπνό.
? Η ιστορία της Εκκλησίας της Κύπρου, αποτελείται από αλλεπάλληλους επαναλαμβανόμενους κύκλους και αν διαβάσει κανείς τι συνέβη τα τελευταία εκατό χρόνια, θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει τίποτα το νέο και τίποτα το διαφορετικό.
? Κανένας προφήτης δεν υπήρξε αγαπητός στην πατρίδα του και μορφές Αγίων Κυπρίων που διέπρεψαν στην Αφρική, την Αμερική, την Ευρώπη και όλο τον κόσμο εκδιώχθηκαν κακήν κακώς από την Κύπρο.
? Καλό είναι μέσα σ’ όλη αυτή την αναμπουμπούλα να ανοίξουν επιτέλους τα αρχεία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, να καταγραφεί η πραγματική ιστορία της Εκκλησίας της Κύπρου και να σταματήσει ο μύθος της «αγγελικής» ζωής της εκκλησιαστικής ιεραρχίας.
? Ολη αυτή η κατάντια προκάλεσε θλίψη και πόνο, γιατί κάποιοι άνθρωποι, κάποια αδέλφια μας, έπεσαν τόσο χαμηλά ή ατύχησαν στον αγώνα της ζωής τους για σωτηρία, αλλά από εκεί και πέρα η θλίψη πρέπει να μετατραπεί σε χαροποιόν πένθος, σε βάση για άνοδο, για αρχή μετάνοιας, για βίωση του παραδείσου.
Σχόλια