Ο μυλωνάς τζαι το κοπελλούιν

 Mιαφ φοράν τζι’ έναν τζιαιρόν είσιεμ μιαγ γεναίκαν, που ’σιεν έναγ γυιον. Mιαμ ημέραν έπεψέν τον εις τομ μύλον ν’ αλέση το σιτάριν.
 Το κοπελλούιν επκιάσαν το τα νερά τζι’ έμεινεμ μεσ’ στον μύλον. O μυλωνάς είπεν του «αφού σ’ επκιάσαν τα νερά τζι’ ενυκτωθήκαμεν, να μείνουμεν μέσ’ στομ μύλον».
 Ψουμίν να φάσιν (δ)εν είχαν τζι’ εθέλαν να κάμουν νισκιόπιτταν. Λαλεί του κοπελλουκιού ο μυλωνάς «να βάλουμεμ ’πο μισόν. Εγιώ να βάλω το προσάλευρον τζι’ εσού τ’ αλεύριν». O μυλωνάς όμως για να καταλύση τ’ αλεύριν του κοπελλουκιού, έβαλεμ πολλύν νερόν. Ελάλεν του «φέρε αλεύριν, φέρε, να σφίξουμεν τημ πίτταν».Το κοπελλούιν εκατάλυσεν τες είκοσι οκκά(δ)ες.
 Άμαν τζι’ εκάμαν τημ πίτταν, ο μυλωνάς είπεν του κοπελλουκιού να βάλουσ ‘στοίσιημαν «όπκιοιος πη το με(γ)αλύττερον ψέμαν να φάη τημ πίτταν».
 Λαλεί ο μυλωνάς:
 - Ο πατέρας μου είσιεμ μελίσσιν τζιαι κάθε μέραν εμέτραν τες μέλισσες τζιαι ήτουν 3.153. Η μια ήτουγ κουτσή, αλλά κάθε μέραν, που τες εμέτραν, η κουτσή ήτουν εν τάξει.
 Τώρα, λαλεί του κοπελλουκιού, εν’ η σειρά σου.

 Λαλεί το κοπελλούιν:
 - Τον τζιαιρόν, που η στετέ μου ετζιοιλιοπόναν τομ παπάμ μου, εστείλαμ με να φέρω τημ μαμμήν. Επήα τζι’ εγιώ στο σπίτιν της μαμμής τζι’ είπαμ μου εξέημ πα’ στους ουρανούς. Τώρα είντα ‘μ’ που’ννα κάμω να ξεβώ στον ουρανόν! Εβάστουμ μέσ’ στημ πούγγαμ μου μιαγ κοκκόναν της νεροκολοτζιάς τζι’ εφύτεψά την τζι’ έβγκηκα πα’ στον ουρανόν τζαι βρήκα τημ μαμμήν τζι’ είπα της: «Ε! κυρά μαμμή, να πας να γεννήσης τησ στετέμ μου, που
 τζιοιλιοπονά τομ παπάμ μου». Ευρέθην μι’ αγελάδα τζι’ εδάκκασεν τηγ κολοτζιάν τζι’ έππεσα κάτω. Την ώραμ που ’ππεσα, εζαλίστηκα τζι’ επήα να ’βρω νερόν να νιφτώ. Πη(γ)άδιν ηύρα, ‘μμα κουβάν (δ)εν ηύρα. Έκοψα τζι’ εγιώ την τζιεφαλήμ μου τζι έκαμά τηγ κουβάν. Για σιοινίν έβκαλα το κολάνιμ μου. Έδησα την τζιεφαλήμ μου τζι’ εκατέασά την τζι’ έβκαλα νερόν τζι’ ενίφτηκα.
 Έπκιασα τησ στράταν να πάω σπίτιμ μου τζι’ εθθυμήθηκα πως εξήασα την τζιεφαλήμ μου μέσ’ στο πη(γ)άδιν. Ευτύς εστράφηκα πίσω τζι’ εία μιαν αλεπούν τζι’ εβάσταν την τζιεφαλήμ μου. Της ‘φώναξα: «Ε! κυρ’ αλεπού, πού παίρνεις την τζιεφαλήμ μου;». Τζι’ έριξέμ μου έναγ γράμμαν.

 Λαλεί του ο μυλωνάς:
 - Τζαι το γράμμαν είντα ’μ’ που ’γραφεν;
 - Το γράμμαν έγραφεν: «Α, Β, έχασεν τζι’ ο μυλωνάς τημ πίτταν».
 Αφήγηση της Mαριούς, από την Κώμα Γιαλού, 55 χρόνων (1974),
 απόφοιτος Δημοτικού Σχολείου.