Όραμα και αισιοδοξία στη μαύρη ήπειρο
.
Η σταυροαναστάσιμη πορεία των Ορθοδόξων, ξεκινά από το πρόσωπο και εκτείνεται σ’ όλη την οικουμένη. Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής, ο πατήρ πατέρων και 13ος των αποστόλων, ο Κύπριος την καταγωγή, Πατριάρχης Πέτρος, μπορεί να είναι πάμπλουτος σε παράδοση αλλά είναι πάμπτωχος σε χρήμα. Μέσα από το μεγαλείο της ιστορικής δόξας, αγωνίζεται για να εξασφαλίσει ένα κομμάτι ψωμί, για να χορτάσουν τα πεινασμένα τέκνα του, στη Μαύρη Ήπειρο.
Οι εικόνες που έρχονται από τη Μαύρη Ήπειρο είναι τόσο φοβερές που ούτε να τις βλέπεις θέλεις, αλλά ούτε και να τις θυμάσαι. Πείνα, πόλεμοι, εξαθλίωση, δυστυχία, παιδιά να πεθαίνουν και μεγαλύτεροι να γίνονται δούλοι. Όταν είσαι ποιμενάρχης, όταν είσαι ο πνευματικός πατέρας για όλα αυτά τα εκατομμύρια πεινασμένα πλάσματα, ούτε ύπνος, αλλά ούτε και ησυχία μπορείς να δώσεις στο σώμα σου, λέει ο ίδιος και τα λόγια του δεν κρύβουν υπερβολή.
Για να σωθεί ένα παιδί απαιτούνται μερικά σεντ, για να μην πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι χρειάζονται μερικές εκατοντάδες λίρες, για να σωθεί μια ολόκληρη Ήπειρος, αρκεί η μεταφορά των τροφίμων που ρίχνουν στις χωματερές οι πλούσιες χώρες. Εμείς οι Κύπριοι υπερηφανευόμαστε για τον Κύπριο ποιμενάρχη της Αφρικής, αλλά βεβαίως κανένας ή ελάχιστοι τολμούν να συμπορευτούν μαζί του. Εύκολα δίνουμε μερικές λίρες, από το περίσσευμα μας αλλά δύσκολα αφήνουμε την καλοπέρασή μας. Ωστόσο ως έθνος πλέον μπορούμε να κερδίσουμε πολλά. Όσοι είχαν τη χαρά να μεταβούν σ' αυτές τις "αφιλόξενες" χώρες, νιώθουν πραγματικά τον σεβασμό και τον θαυμασμό που εκδηλώνουν οι άνθρωποι αυτοί για τη δική μας ελληνική καταγωγή. Γιουνάν, Γιουνάν... Έλληνας... Έλληνας... και όλες οι πόρτες ανοικτές για να υποδεχθούν τους μουσαφίρηδες. Κάποτε ένας Έλληνας πρέσβης μιλούσε με πάθος για τη δυνατότητα που έχει η Ελλάδα να "καταλάβει" πολιτιστικά αλλά και οικονομικά, σήμερα, όλες τις χώρες που πέρασε ο Μέγας Αλέξανδρος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και η παγκοσμιοποίηση προσφέρει τρομερές ευκαιρίες αλλά δεν εξαλείφει και τους κινδύνους κατάρρευσης. Δηλαδή εμείς οι προνομιούχοι να καταλήξουμε στην ίδια μοίρα με τους λιγότερο σήμερα τυχερούς. Δεν έχουν περάσει πολλές δεκαετίες που η πείνα βασάνιζε τους παππούδες μας και οι ασθένειες θέριζαν κυριολεκτικά.
Αυτή η μαύρη εικόνα που έρχεται στα μάτια μας από την Μαύρη Ήπειρο δεν αντανακλάται στα μάτια και τα πρόσωπα των πεινασμένων ανθρώπων. Μέσα στον πόνο και την αγωνία τους για ένα κομμάτι ψωμί, μπορούν και χορεύουν, μπορούν και τραγουδούν αλλά κυρίως μπορούν να γελούν και να χαίρονται. Όπως μαρτυρούν όλοι οι τολμηροί που επισκέφθηκαν τις χώρες της Αφρικής, οι άνθρωποι ποτέ δεν χάνουν την ελπίδα τους, ποτέ δεν είναι απαισιόδοξοι και ποτέ δεν παραιτούνται από αυτό που κάνουν. Στην Αφρική υπάρχει όραμα για ένα καλύτερο αύριο. Η χαρά των πεινασμένων εκτείνεται και στους ιεραπόστολους. Οι 50 Ορθόδοξοι έγιναν 500 και οι 500 έγιναν 5.000 κι οι 5.000 έγιναν σ' ολόκληρη την Αφρική έναν εκατομμύριο, με πολύ θετικές προοπτικές για το μέλλον. Οι ιθαγενείς κληρικοί, από 5 έγιναν 50 κι από 50 έγιναν 300. Η Κύπρος πρόσφερε και προσφέρει πάρα πολλά. Η αρχή έγινε με τον αοίδιμο Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ο οποίος βάπτισε 5000 ιθαγενείς και ίδρυσε ιερατική σχολή στην Κένυα. Ο Αφρικανός δεν θέλει τον οίκτο, δεν μπορεί να καταλάβει τον οίκτο, αυτό που χρειάζεται είναι να τον αφήσουν ήσυχο να ζήσει και να αναπτυχθεί μέσα από την κουλτούρα του στη δική του γη. Τα χρήματα είναι αναγκαία, αλλά αυτό που είναι απαραίτητο είναι η προσευχή.
Οι εικόνες που έρχονται από τη Μαύρη Ήπειρο είναι τόσο φοβερές που ούτε να τις βλέπεις θέλεις, αλλά ούτε και να τις θυμάσαι. Πείνα, πόλεμοι, εξαθλίωση, δυστυχία, παιδιά να πεθαίνουν και μεγαλύτεροι να γίνονται δούλοι. Όταν είσαι ποιμενάρχης, όταν είσαι ο πνευματικός πατέρας για όλα αυτά τα εκατομμύρια πεινασμένα πλάσματα, ούτε ύπνος, αλλά ούτε και ησυχία μπορείς να δώσεις στο σώμα σου, λέει ο ίδιος και τα λόγια του δεν κρύβουν υπερβολή.
Για να σωθεί ένα παιδί απαιτούνται μερικά σεντ, για να μην πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι χρειάζονται μερικές εκατοντάδες λίρες, για να σωθεί μια ολόκληρη Ήπειρος, αρκεί η μεταφορά των τροφίμων που ρίχνουν στις χωματερές οι πλούσιες χώρες. Εμείς οι Κύπριοι υπερηφανευόμαστε για τον Κύπριο ποιμενάρχη της Αφρικής, αλλά βεβαίως κανένας ή ελάχιστοι τολμούν να συμπορευτούν μαζί του. Εύκολα δίνουμε μερικές λίρες, από το περίσσευμα μας αλλά δύσκολα αφήνουμε την καλοπέρασή μας. Ωστόσο ως έθνος πλέον μπορούμε να κερδίσουμε πολλά. Όσοι είχαν τη χαρά να μεταβούν σ' αυτές τις "αφιλόξενες" χώρες, νιώθουν πραγματικά τον σεβασμό και τον θαυμασμό που εκδηλώνουν οι άνθρωποι αυτοί για τη δική μας ελληνική καταγωγή. Γιουνάν, Γιουνάν... Έλληνας... Έλληνας... και όλες οι πόρτες ανοικτές για να υποδεχθούν τους μουσαφίρηδες. Κάποτε ένας Έλληνας πρέσβης μιλούσε με πάθος για τη δυνατότητα που έχει η Ελλάδα να "καταλάβει" πολιτιστικά αλλά και οικονομικά, σήμερα, όλες τις χώρες που πέρασε ο Μέγας Αλέξανδρος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και η παγκοσμιοποίηση προσφέρει τρομερές ευκαιρίες αλλά δεν εξαλείφει και τους κινδύνους κατάρρευσης. Δηλαδή εμείς οι προνομιούχοι να καταλήξουμε στην ίδια μοίρα με τους λιγότερο σήμερα τυχερούς. Δεν έχουν περάσει πολλές δεκαετίες που η πείνα βασάνιζε τους παππούδες μας και οι ασθένειες θέριζαν κυριολεκτικά.
Αυτή η μαύρη εικόνα που έρχεται στα μάτια μας από την Μαύρη Ήπειρο δεν αντανακλάται στα μάτια και τα πρόσωπα των πεινασμένων ανθρώπων. Μέσα στον πόνο και την αγωνία τους για ένα κομμάτι ψωμί, μπορούν και χορεύουν, μπορούν και τραγουδούν αλλά κυρίως μπορούν να γελούν και να χαίρονται. Όπως μαρτυρούν όλοι οι τολμηροί που επισκέφθηκαν τις χώρες της Αφρικής, οι άνθρωποι ποτέ δεν χάνουν την ελπίδα τους, ποτέ δεν είναι απαισιόδοξοι και ποτέ δεν παραιτούνται από αυτό που κάνουν. Στην Αφρική υπάρχει όραμα για ένα καλύτερο αύριο. Η χαρά των πεινασμένων εκτείνεται και στους ιεραπόστολους. Οι 50 Ορθόδοξοι έγιναν 500 και οι 500 έγιναν 5.000 κι οι 5.000 έγιναν σ' ολόκληρη την Αφρική έναν εκατομμύριο, με πολύ θετικές προοπτικές για το μέλλον. Οι ιθαγενείς κληρικοί, από 5 έγιναν 50 κι από 50 έγιναν 300. Η Κύπρος πρόσφερε και προσφέρει πάρα πολλά. Η αρχή έγινε με τον αοίδιμο Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ο οποίος βάπτισε 5000 ιθαγενείς και ίδρυσε ιερατική σχολή στην Κένυα. Ο Αφρικανός δεν θέλει τον οίκτο, δεν μπορεί να καταλάβει τον οίκτο, αυτό που χρειάζεται είναι να τον αφήσουν ήσυχο να ζήσει και να αναπτυχθεί μέσα από την κουλτούρα του στη δική του γη. Τα χρήματα είναι αναγκαία, αλλά αυτό που είναι απαραίτητο είναι η προσευχή.
Σχόλια