Περί της αγάπης των εχθρών

Περί της αγάπης των εχθρών . ________________________________________ ? Κουμπάρε, δεν είναι υπερβολικός ο Θεός να μας καλεί να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας; ? Φίλε, έχεις δίκιο, είναι παραλογισμός με τα ανθρώπινα δεδομένα να αγαπούμε τους εχθρούς μας. Ωστόσο, αυτή είναι η αληθινή έννοια της αγάπης, αυτή είναι η κορωνίδα των αρετών, αυτή είναι η ίδια η φύση του Θεού, την οποία σίγουρα δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό μας. Ο Θεός είναι υπέρλογος και όχι παράλογος. ? Καλά, αφού είναι πάνω από τη λογική ο Θεός και η αγάπη, πώς μπορεί ο άνθρωπος να την προσεγγίσει; ? Ο Χριστός κατά τη διάρκεια της επί γης παρουσίας του, δίδαξε την αληθινή αγάπη, με την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη. Ο λεγόμενος «κακός» αναδείχθηκε σε «καλό» και έδειξε στους υποκριτές «καλούς», δηλαδή στους Εβραίους την αληθινή έννοια του πλησίον, του διπλανού, του αγαπημένου προσώπου. Μας δίδαξε, ο Χριστός, ότι η αγάπη δεν έχει χρώμα, φυλή, φύλο αλλά ούτε και θρησκεία. Εξάλλου, αν είναι κάτι που έφερε ο Χριστός στη γη, είναι η κατάργηση των θρησκειών και των ιδεολογιών και τη φανέρωση της βασιλείας του Θεού, τη φανέρωση του παραδείσου, τη φανέρωση της αγάπης, δηλαδή του ίδιου του Θεού. ? Και ποιος είναι ο εχθρός; ? Οι πιστοί έχουν να αντιμετωπίσουν τρεις εχθρούς και σίγουρα όχι αυτούς που είναι μακριά από αυτούς. Ο πρώτος εχθρός είναι ο ίδιος ο κακός εαυτός του ανθρώπου, είναι τα πάθη και οι αδυναμίες, οι οποίες θα πρέπει να μετατραπούν σε αρετές. Ο δεύτερος εχθρός είναι οι άλλοι, οι διπλανοί. Ο σύζυγος, τα παιδιά, οι προϊστάμενοι, οι γείτονες, οι άνθρωποι με τους οποίους έρχεται σε επαφή ο χριστιανός. Και ο τρίτος εχθρός, ο οποίος είναι αόρατος, αλλά όχι άγνωστος, είναι ο διάβολος. Αυτός ο οποίος κάθεται στον αριστερό ώμο του ανθρώπου και του ψιθυρίζει το κακό, σύμφωνα με τη λαϊκή θυμοσοφία. ? Καλά, τι κερδίζει ο άνθρωπος αγαπώντας και τους εχθρούς του; ? Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό, αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια, η οποία και πάλι δεν περιγράφεται αλλά βιώνεται. Όπως η μάνα αγαπά το παιδί της, έστω και αν δεν την αφήνει να κοιμηθεί, έτσι και ο χριστιανός αγαπά τους πάντες, έστω και αν ξέρει ότι τον αδικούν. Βιώνει τον παράδεισο, απολαμβάνει ανείπωτες χαρές και γλιτώνει από τις παγίδες του άγχους και της αγωνίας. Η αληθινή αγάπη διαλύει το φόβο και το άγχος. Φυσικά οι χριστιανοί δεν είναι καρπαζο-εισπράκτορες. Αντιθέτως, αγωνίζονται για το δίκαιο και πολεμούν μόνο για την αγάπη των άλλων και ποτέ για τους εαυτούς τους. Αφήνουν τα πάντα στο Θεό και αναμένουν τη θεία χάρη. Βεβαίως αυτό είναι το τέλειο. Από εκεί και πέρα και καθένας στο μέτρο των δυνατοτήτων του, κάνει αυτό που μπορεί. ? Καλά όλα αυτά, αλλά μάλλον ουτοπικά ακούγονται. ? Ευτυχώς ή δυστυχώς, ο κόσμος δεν είναι λογικός και αλίμονο αν ήταν μόνο λογικός. Όπως μπορεί ο άνθρωπος να επιτελέσει τις μεγαλύτερες παλαβομάρες, έτσι μπορεί να κάνει και τις καλύτερες πράξεις. Η αλήθεια βρίσκεται στις εμπειρίες των αγίων και σίγουρα όχι μέσα στα βιβλία και τις κάθε είδους ιδεολογίες και ...ισμούς. Εμπειρία σημαίνει να έχεις απέναντι τους εχθρούς, να τους αγγίζεις, να τους μιλάς, να τους αγαπάς. Η θεωρία ότι είναι καλοί όλοι οι άνθρωποι, όταν αυτοί είναι μακριά, δεν έχει καμιά αξία. ? Έχουμε τέτοια παραδείγματα; ? Όλοι οι μάρτυρες της Ορθοδοξίας συγχώρησαν τους δήμιους και ευχήθηκαν για τους βασανιστές τους. Τα συναξάρια, δηλαδή οι βίοι των αγίων, είναι γεμάτα από παραδείγματα ανθρώπων που έφτασαν στην ουτοπία, δηλαδή στην αγιότητα, στην εμπειρία του παραδείσου. Στη σύγχρονη ιστορία έχουμε το ξακουστό παράδειγμα του Κολοκοτρώνη ο οποίος φίλεψε στο σπίτι του, το φονιά του αδελφού του. Ανάλογα παραδείγματα σημερινών ανθρώπων που συγχώρησαν τους εχθρούς τους, έχουμε πολλά, τα οποία ωστόσο λέγονται μόνο κατ’ ιδίαν. ? Σε επίπεδο Ιεραρχών έχουμε παραδείγματα; ? Ευτυχώς έχουμε πολλά και στην Κύπρο και το εξωτερικό. Να αναφέρω μόνο το καλύτερο παράδειγμα, αυτό του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου. Πήγε σε μια αφιλόξενη χώρα, όπου η εγκληματικότητα σκίαζε τα πάντα και τους πάντες. Το πρώτο που έκανε ήταν να μάθει τη γλώσσα του τόπου, έστω και στα 60 του χρόνια. Ακολούθως έκτισε σχολεία, νοσοκομεία για όλους τους ανθρώπους, χριστιανούς και μουσουλμάνους. Βεβαίως έκτισε και εκκλησίες και χειροτόνησε παπάδες. Ωστόσο και σήμερα ύστερα από τόσα χρόνια, ακολουθεί τις ίδιες αρχές. Πριν μερικούς μήνες, ομογενείς παρέδωσαν στον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο ένα τεράστιο ποσό για να κτίσει μια τεράστια εκκλησία στα Τίρανα. Ο Αρχιεπίσκοπος πήρε τα χρήματα, αλλά τους υπέδειξε ότι θα κτίσει μια μικρή εκκλησία. Τα υπόλοιπα τα μοίρασε ανάμεσα στους Ορθόδοξους και τους Μουσουλμάνους της χώρας που διακονεί. ? Υπάρχουν τέτοιες μορφές στην Κύπρο; ? Ευτυχώς υπάρχουν και κάνουν ήδη τεράστιο, αλλά αφανές έργο. Η πρόνοια του Θεού ανέδειξε και στις μέρες μας αγίους ανθρώπους, οι οποίοι φωτίζουν και διαλαλούν την αγάπη και μάλιστα όχι μόνο στους Χριστιανούς αλλά και στους αλλόθρησκους. Ως εδώ όμως γιατί δεν είναι ίσως η καλύτερη ώρα για επευφημίες.