Η χαρά της αναστημένης αγάπης

Η χαρά της αναστημένης αγάπης . ________________________________________ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και ο χείμαρρος του θεϊκού φωτός πλημμύρισε τώρα τον ουρανό, τη γη και τα καταχθόνια. Ο ανθρώπινος πόνος και φόβος κονιορτοποιείται μπροστά στο μυστήριο του θανάτου. Η χαμαιρπής ταπεινότητα της καθημερινής κουτοπονηριάς μεταβάλλεται σε πλησμονή αγάπης και προσφοράς. Η σκληροκαρδία μεταβάλλεται σε γλυκό χαμόγελο. Τα καρφώματα σε φιλιά. Το μίσος σε αγάπη. Ο άνθρωπος οδηγείται από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωσιν, γίνεται κατά χάριν Θεός. Το σκότος της κόλασης εξαφανίζεται στο φως του παραδείσου. Τα επίγεια ενώνονται με τα επουράνια. Η ασυγκράτητος χαρά της Αναστάσεως βασιλεύει σ' όλη την πλάση και σ' όλα τα ανθρώπινα όντα. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, αλλά η παραδείσιος χαρά διέρχεται διά του Γολγοθά, διέρχεται από τον πόνο και τον κόπο, ο οποίος έχει τη σφραγίδα της θεϊκής αγάπης. Ο Θεός αμείβει διά της αγάπης και τιμωρεί διά της αγάπης. Αμοιβή και τιμωρία, που πηγάζουν από την ίδια την ελευθερία του ανθρώπου, την οποία ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν αγγίζει. Χωρίς το Σταυρό της αγάπης και χωρίς το θάνατο της ζωής, η αναστάσιμη χαρά, η παγκόσμια ευφροσύνη είναι αδύνατη. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ελευθερία χωρίς αγάπη, ενώ ούτε και μπορεί να υπάρξει αγάπη χωρίς ελευθερία. Η αγάπη δημιουργεί τα πάντα αλλά και η αγάπη κρίνει στο τέλος τους πάντες. Η Ανάσταση είναι ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και στους σύγχρονους αναζητητές του Πάσχα που ψάχνουν τη χαμένη αθωότητα των παιδικών τους αναμνήσεων αναφωνώντας: «Είδε κανείς το Πάσχα μου; Τον κόσμο έχω φάει, πουθενά. Δεν μπορώ να το βρω. Ο Χριστός και η Παναγία. Μπρος στα μάτια μου τώρα δα. Άνοιξε η γη και το κατάπιε; Είδε κανείς το Πάσχα μου; Το πήρε κάνα μάτι; Όχι. Όχι αυτό το συνθετικό. Το άλλο. Το κανονικό. Που το φύλαγα κάθε χρόνο στο ίδιο μέρος. Και στο ίδιο μέρος κάθε χρόνο το έβρισκα ξανά. Πότε χάθηκε; Σε ποια μετακόμιση παράπεσε; Πού; Δεν μπορώ να το αντικαταστήσω…». ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στον περίφημο κατηχητικό του Λόγο, δεν παύει να φωνάζει και να καλεί "πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως. Πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος". Απόλαυση που δεν έχει σχέση με τις λεγόμενες «εγωπαθείς» φιλανθρωπίες, αλλά με την αποδοχή του άλλου, με το άγγιγμα της ψυχής και του σώματος, με την ένωση με το Θεό και τους ανθρώπους, στη μυστηριακή, όσο και μυστική, υπέρλογη και ανείπωτη αγάπη. Οι θεατρινισμοί και οι υποκρισίες τίθενται στο περιθώριο και η έξοδος από το «καβούκι», φέρνει τον παράδεισο. Το πλάσμα του Θεού, από άτομο μεταπλάθεται σε πρόσωπο, από μοναξιασμένη μονάδα, μεταποιείται σε αγαπητική κοινωνία και η κολασμένη ύπαρξη μεταμορφώνεται σε παραδείσια φωτοφόρα μορφή. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ στην πανήγυρη των πανηγύρεων, όπου "θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιωτής της αιωνίου απαρχήν, και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον". Νικητές του θανάτου και νικητές στη ζωή, πορεύονται όλοι οι άνθρωποι στην καινή κτίση, στην άνω Ιερουσαλήμ, στην παραδείσια βιωτή, υμνούντες και δοξολογούντες, το νικητή του Θανάτου, τον δωρεοδότη αναστάντα Χριστό. Μακριά από άγχη και μικρότητες, από πάθη και αμαρτίες, πλήρως ανακαινισμένοι οι άνθρωποι, ολόλαμπροι εν ειρήνη, ανακράζουν το Χριστός Ανέστη. Διαχρονικά και καθεχρονικά, αιώνια και παντοτινά, στην αέναη παραδείσια μυστηριακή κίνηση αναβοώμεν: Αναστάσεως ημέρα και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν, αδελφοί, και τοίς μισούσιν ημάς συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοίς εν τοίς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.